Ch.3rd
"Let your good self in"
«Συμπεριφέρεσαι…πολύ παράξενα σήμερα. Συμβαίνει κάτι;»
Η Ελένα ανησυχούσε. Ο Στέφαν έδειχνε πολύ παράξενος, σαν κάποιος ξένος να είχε μπει στο σώμα του. Είχε αναστατωθεί από την επιστροφή του αδερφού του στο Μίστικ Φολς, από την υπερβολική προσοχή που έδειχνε ο Ντέιμον σε εκείνη; Δεν ήξερε.
Εκείνη η προσοχή την ενοχλούσε, πολύ. Αγαπούσε τον Στέφαν, ο Ντέιμον για κείνη ήταν απλά ο αδερφός του αγοριού της, ο οποίος θα μπορούσε να γίνει ένας καλός φίλος. Αποκλείεται να ανησυχούσε ο Στέφαν για κάτι τόσο ασήμαντο! Ήξερε τα αισθήματά της για εκείνον, σωστά; Πως θα μπορούσε να αμφιβάλει;
Τον κοίταξε στα μάτια. Άγγιξε το πρόσωπό του και του είπε τρυφερά «Μην ανησυχείς. Ότι και να συμβαίνει, θα το αντιμετωπίσουμε μαζί»
Ο Στέφαν προσπάθησε να πείσει τον εαυτό του ότι όλα ήταν μια χαρά. Δεν τα κατάφερε. Ο Ντέιμον δεν ενδιαφερόταν πια για την Κάθριν. Το κατάλαβε, από τον τρόπο που μιλούσε, από τον τρόπο που κοιτούσε την Ελένα. Δεν θα έψαχνε πια να βρει την Κάθριν. Θα επικεντρωνόταν στο να κρατήσει την Ελένα μακριά του από κείνον, να την κάνει δική του για πάντα. Δεν θα τα κατάφερνε τόσο εύκολα.
Μόλις ο Στέφαν έμεινε μόνος του, σκεπτόμενος όλα αυτά, γέλασε.
Η Ελένα τον αγαπούσε, ήταν παραπάνω βέβαιος γι'αυτό. Ωστόσο, θα έκανε μια κουβέντα με τον Ντέιμον, ώστε να βεβαιωθεί για τα κίνητρά του.
Κοίταξε το άψυχο σώμα του κοριτσιού πάνω στον καναπέ. Το κόκκινο αίμα της λέρωνε το λευκό κάλυμμα. Τα μάτια του, αχόρταγα, ζητούσαν περισσότερο αίμα.
Σκέφτηκε την Κάθριν. Παλιά μισούσε το γεγονός ότι σκότωνε αθώους ανθρώπους κι έπινε το αίμα τους για να ζήσει. Δεν ήθελε να γίνει σαν κι εκείνη. Ήθελε να είναι μαζί της για πάντα, να αγαπιούνται για πάντα. Να όμως που έγινε χειρότερος.
Σκέφτηκε την Ελένα. Την αθώα, ανθρώπινη Ελένα. Πόσο την επιθυμούσε! Να χαϊδέψει τον αλαβάστρινο λαιμό της, πριν χώσει τα δόντια του στην φλέβα της. Να φιλήσει τα χείλη της, να χαθεί μέσα στα μάτια της…
«Ξέχασε το!»
Για μια στιγμή πίστεψε ότι μπορούσε να την κατακτήσει, να την κάνει δική του. Θα ήταν εύκολο, αν δεν υπήρχε ο Στέφαν. Χρειαζόταν μόνο ένα δευτερόλεπτο, μόνο ένα δευτερόλεπτο, για να τον κανονίσει, αυτή τη στιγμή. Ένα δευτερόλεπτο και… και ένα ξύλινο παλούκι…
«Αυτό θες, λοιπόν; Την Ελένα;» ρώτησε ο Στέφαν. «Θα σκότωνες τον ίδιο σου τον αδερφό για μια γυναίκα;»
Είχε ακούσει τις σκέψεις του Ντέιμον. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι θα έφτανε στο σημείο να σκοτώσει και τον ίδιο του τον αδερφό για να πάρει αυτό που θέλει.
«Δεν πρόκειται για αυτή, Στέφαν» είπε ο Ντέιμον. «Εσύ πήρες την Κάθριν μέσα από τα χέρια μου, ενώ εκείνη ήθελε εμένα»
«Κάνεις λάθος, Ντέιμον» απάντησε ο Στέφαν, ήρεμα. «Η Κάθριν μας ψυχανάγκαζε και τους δυο. Δεν μας αγαπούσε πραγματικά»
«Εμένα δεν με ψυχανάγκασε!» φώναξε ο Ντέιμον και η οργή που έκρυβε τόσα χρόνια για τον Στέφαν ξεχύθηκε μονομιάς. «Εγώ την αγαπούσα, Στέφαν, της είχα ζητήσει να με παντρευτεί!»
Τα δάκρια έτρεχαν ποτάμι απ'τα μάτια του. Τα σκούπισε γρήγορα και έφυγε γρήγορα από το δωμάτιο.
«Είσαι σίγουρος ότι δεν πειράζει;» ψιθύρισε η Ελένα, βηματίζοντας σιωπηλά. «Θέλω να πω, είναι αργά και δεν θέλω να τους ξυπνήσουμε»
«Δεν είναι κανένας εδώ» απάντησε ο Στέφαν, κλείνοντάς της το μάτι. «Εξάλλου, ο Ντέιμον έχει βγει για κυνήγι και θα αργήσει να γυρίσει. Είμαστε ολομόναχοι»
Την άρπαξε από την μέση και την φίλησε με πάθος. Ανέβηκαν στην κρεβατοκάμαρα, αφήνοντας στη διαδρομή ένα μονοπάτι απ'τα ρούχα τους…
Το επόμενο πρωί, η Ελένα βρήκε ένα σημείωμα από τον Στέφαν πάνω στο μαξιλάρι του.
Βγήκα για κυνήγι. Θα επιστρέψω σύντομα.
-Στέφαν
Υ.Γ. Η χθεσινή νύχτα ήταν η καλύτερη της ζωής μου.
Χαμογέλασε. Σηκώθηκε από το κρεβάτι, φόρεσε ένα πουκάμισο του Στέφαν και κατέβηκε στην τραπεζαρία για να φτιάξει πρωινό. Καθώς κατέβαινε τις σκάλες, έπεσε πάνω στον Ντέιμον.
Τα μάτια του καρφώθηκαν στο ημίγυμνο κορμί της και σφύριξε επιδοκιμαστικά. Η Ελένα κοκκίνησε, ντροπιασμένη.
«Απ'ότι βλέπω, ο μικρός μου αδερφός σκόραρε χθές βράδυ» της είπε χαμογελώντας πονηρά, δίνοντάς της μια κούπα καφέ.
«Κάθισε. Η χθεσινή νύχτα πρέπει να ήταν πολύ εξαντλητική»
Η Ελένα χαμήλωσε το βλέμμα, πίνοντας τον καφέ της.
«Ντέιμον;» φώναξε. Εκείνος, στο άκουσμα της φωνής της, γύρισε αμέσως.
Η Ελένα ξεφύσησε. «Ξέρω ότι δεν είσαι κακός» είπε «Αλλά αυτό θέλεις να δείχνεις. Είναι μια μάσκα, για να μην βλέπουν οι άλλοι τον πραγματικό, καλό σου εαυτό» του είπε χαμογελώντας.
«Απλά άφησε τον καλό σου εαυτό να φανεί. Ξέρω ότι είναι πολύ καλύτερος απ'αυτόν που δείχνεις»
Ο Ντέιμον την κοίταξε μπερδεμένος. Πίστευε ότι ήταν καλός;
Έφτασε δίπλα της, κοιτώντας την. «Ευχαριστώ, Ελένα» της είπε και την φίλησε στο μέτωπο.