Ch. 4th
"Katherine"
«Χθες το βράδυ βρέθηκαν τα πτώματα ενός ζευγαριού, δίπλα στην γέφυρα Ουίτκερι. Διαγνώστηκε η επίθεση άγριου ζώου, καθώς τα δυο πτώματα είχαν μικρές οπές στο λαιμό και πληγές στα χέρια και στο σώμα τους. Η αστυνομία προσπαθεί να βρει τον ένοχο…»
Ο Στέφαν έκλεισε την τηλεόραση, αλλά το βλέμμα του συνέχισε να κοιτάζει τη σβηστή οθόνη. Δεν υπήρχε τίποτα να δει, ήξερε ότι δεν θα έβρισκε εκεί την απάντηση που έψαχνε. Αν και, ενδόμυχα, πίστευε πως γνώριζε τον ένοχο. Ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι, εκτός από τον Ντέιμον;
Ο Ντέιμον μπήκε στο σαλόνι, πνίγοντας ένα χασμουρητό.
«Καλημέρα» είπε και τεντώθηκε. «Τι έχουμε για πρωινό;» ρώτησε, αρπάζοντας ένα σακουλάκι αιμοδοσίας.
«Μμμ, 0 αρνητικό. Το αγαπημένο μου»
Ο Στέφαν τον κοίταξε οργισμένος, σμίγοντας τα φρύδια του. Τα μάτια του είχαν γίνει δυο σχισμές. Πως μπορούσε να είναι τόσο αναίσθητος;
Ο Ντέιμον κοίταξε τον Στέφαν, απορημένος. «Τι;» ρώτησε, ανασηκώνοντας τους ώμους. Το αίμα έσταζε από τα χείλη του.
«Διψάω. Και εφόσον δεν μου επιτρέπεις να πάω έξω και να κυνηγήσω αληθινό φαγητό, λέω να βολευτώ μ'αυτό» είπε και ήπιε επιδεικτικά μια ακόμα γουλιά.
Ο Στέφαν ξεφύσησε. «Εντάξει, Ντέιμον, κατανοώ ότι δεν έχει τίποτα σημασία, πέρα από τον εκπληκτικό εαυτό σου, αλλά» έκανε μια παύση και τον κοίταξε άγρια «δεν μπορείς να καθαρίζεις τις βρωμοδουλειές σου, αφού τις τελειώνεις;»
«Για ποιο πράγμα μιλάς;» ρώτησε ο Ντέιμον, έκπληκτος «Έχω να κυνηγήσω βδομάδες»
«Αν δεν είσαι εσύ, τότε ποιος;»
Τα μάτια του Στέφαν κοίταξαν το κενό. Κι άλλος βρικόλακας στην πόλη;
Εκείνη τη στιγμή, ένας υπόκωφος γδούπος ακούστηκε, έξω από το παράθυρο.
Δυο πόδια προσγειώθηκαν στο πάτωμα, με χάρη. Το περπάτημά της, τόσο ανάλαφρο, σου έκοβε την ανάσα.
Ο Ντέιμον έσμιξε τα φρύδια του, τρέμοντας ολόκληρος από οργή. Έσφιξε τόσο σφιχτά τη σακούλα με το αίμα, που έσκασε στο πρόσωπό του, γεμίζοντας τα ρούχα του.
Ο Στέφαν, έκανε ένα βήμα πίσω, έκπληκτος. Τι στο καλό; Ποιος έπαιζε με το μυαλό και την καρδιά του;
«Κάθριν…;»
Εκείνη, χαμογέλασε, αποκαλύπτοντας μια κατάλευκη οδοντοστοιχία από μαργαριταρένια δόντια.
«Γεια σας αγόρια» είπε, κλείνοντάς τους το μάτι. «Σας έλειψα;»
«Τι στο διάολο γυρεύεις εσύ εδώ;»
Ο Ντέιμον, είχε ξεκοκαλώσει επιτέλους και γρύλιζε από θυμό, πλησιάζοντας την Κάθριν. Εκείνη, δεν έκανε καμία προσπάθεια να αμυνθεί.
«Ναι, κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω, Ντέιμον» του είπε σαρκαστικά. «Η αλήθεια είναι πως μου λείψατε. Κι οι δυο σας!»
«Εμάς όμως δεν μας έλειψες!» φώναξε ο Ντέιμον. «Γι'αυτό ξεκουμπίσου γρήγορα από δω!»
«Μπα, λέω να καθίσω εδώ και να περιμένω να έρθει η καινούργια κοπέλα του Στέφαν, η… Ελένα δεν την λένε;» είπε η Κάθριν καθώς καθόταν στον καναπέ, σταυρώνοντας τα πόδια της.
«Έμαθα ότι μου μοιάζει»
«Δεν θα την αγγίξεις!» φώναξε ο Στέφαν, γρυλίζοντας κι εκείνος.
Η Κάθριν τον κοίταξε τρυφερά. «Γλυκέ, αθώε μου Στέφαν, δεν θα την αγγίζω απλώς. Θα της πιω το αίμα στάλα στάλα, μέχρι να αδειάσει εντελώς και μετά θα σου παραδώσω το πτώμα να το θάψεις, να την κλάψεις και τα λοιπά, και τα λοιπά»
«Ένα δευτερόλεπτο, μόνο ένα μικρό δευτερόλεπτο. Θα μπορούσα να πάρω εκδίκηση για όλα όσα πάθαμε εξαιτίας της. Και η Ελένα θα ήταν ασφαλής…»
Ο Ντέιμον πήρε μια βαθειά ανάσα και προσπάθησε να ηρεμήσει. Δεν θα ωφελούσε σε τίποτα μια αντιπαράθεση με την Κάθριν. Αλλά αν είχε στην διάθεσή του μόνο εκείνο το δευτερόλεπτο, το πολύτιμο δευτερόλεπτό του… Μόνο να ήξερε που έκρυβε ο Ζακ τα ξύλινά του παλούκια…
Το κουδούνι της πόρτας τον έβγαλε από τις σκέψεις του. Κοίταξε τον Στέφαν, ο οποίος είχε κοκαλώσει, και την Κάθριν, να χαμογελάει σαρδόνια, με τα μάτια της να γυαλίζουν.
Άνοιξε την πόρτα και τότε είδε εκείνη. Την Ελένα. Ήταν ανάγκη τώρα;
«Δεν μπορούσες να έρθεις σε χειρότερη στιγμή, Ελένα» της είπε χαμογελώντας ειρωνικά ο Ντέιμον.
Η Ελένα στριφογύρισε τα μάτια της και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος της πεισματάρικα. Έκανε μια δρασκελιά προς την πόρτα.
«Δεν θα στο συνιστούσα» της είπε ο Ντέιμον, φράζοντάς της την είσοδο με το κορμί του. «Ο Στέφαν μαλώνει με την πρώην του αυτή τη στιγμή και δεν νομίζω να είναι ευχάριστο για σένα»
Η Ελένα έσμιξε τα φρύδια και προχώρησε. Δεν είχε σκοπό παραιτηθεί από το να δει τον αγαπημένο της, είτε ήταν με την πρώην του, είτε όχι.
«Ντέιμον, άσε με να μπω!» φώναξε και προσπάθησε να τον απομακρύνει, σπρώχνωντάς τον.
Μετά από αρκετές άκαρπες προσπάθειες, ο Ντέιμον απομακρύνθηκε από την πόρτα, σηκώνοντας τους ώμους. «Δικό σου αγόρι είναι, έτσι κι αλλιώς…»
Ο Στέφαν ήρθε γρήγορα κοντά της, αγκαλιάζοντάς την. Από μια σκοτεινή γωνία, ξεπρόβαλε η Κάθριν. Η Ελένα έμοιαζε μπερδεμένη. Ήταν ίδια εκείνη!
«Εσύ πρέπει να είσαι η Ελένα, σωστά;» της είπε προκλητικά εκείνη. «Είμαι η Κάθριν» Πρόβαλλε το χέρι της μπροστά σε χαιρετισμό.
Η Ελένα το κοίταξε, αλλά δεν το πλησίασε. Ένιωθε να τρέμει. Ο Ντέιμον της έπιασε απαλά το χέρι.
«Γιατί είμαστε ακριβώς ίδιες;»