A/N: Ik wil allereerst iedereen bedanken die tot nu toe alles heeft gelezen! Ik ben vereerd. Ten tweede: Nog veel plezier met Pasen! Ik haal zo mijn bril op dus dit wordt niet langer. De volgende hoofdstuk kan lang gaan duren, aangezien mijn eindexamens op de loer liggen. Enjoy!

It's all around,

Getting stronger,

Coming closer,

Into my world,

I can feel that it's time for me to face it,

Can I take it?

Though this might just be the ending of the life I held so dear,

But I won't run,

There's no turning back from here,

Stand my ground,

I won't give in.

No more denying,

I've got to face it,

Won't close my eyes and hide the truth inside,

If I don't make it,

Someone else will,

Stand my ground,

All I know for sure is I'm trying,

I will always stand my ground,

Stand my ground,

I won't give in,

I won't give up.

No more denying,

I've got to face it,

Won't close my eyes and hide the truth inside,

If I don't make it,

Someone else will

-. Within Temptation: Stand My Ground.-

Toen het daadwerkelijk ochtend was stonden Harry en Draco vroeg op. Nadat ze zich aan hadden gekleed gingen ze naar beneden voor het ontbijt.

Ook tijdens het ontbijt discussieerden Harry en Draco over wat ze gingen doen in de trein en hoe. Toen het tijd was om weg te gaan stonden Harry en Draco al klaar. Ze stapten in de koets en reden naar Londen toe, op weg naar perron 9¾.

De stemming op het Perron was een heel stuk grimmiger en er waren wat minder mensen als normaal. De meeste leerlingen namen afscheid van hun ouders of familie.

Harry en Draco stapten samen in de trein. In plaats van dat er allemaal kleine compartimenten waren, was de trein in één groot compartiment omgetoverd. Hierdoor was de trein voor de leerlingen om te zitten ruim 15 meter lang en 3 meter breed. Er waren twee stoelen apart van de rest gezet. Hier gingen ze samen zitten.

De rest van de leerlingen kwamen langzaam maar zeker binnenstromen. Nadat elke stoel bezet was begon de trein te rijden. Harry stond langzaam op en liep naar het midden toe zodat iedereen hem goed kon zien.

"Zoals iedereen weet is dit jaar, zelfs deze treinrit anders. Iedereen die hier zit is een vijfdejaar of hoger en zit hier vrijwillig. Vandaag is de dag waarop we ons voorbereiden op Oorlog. Nu is de tijd waarop we samen moeten werken. Er is geen tijd meer voor onderlinge rivaliteiten. We vechten hier voor hetzelfde doel: Voldemort verslaan en vrede brengen in de Magische Gemeenschap.

"Het zal zwaar worden, maar als we als één werken en vechten geloof ik dat we dit kunnen winnen. Wij staan niet alleen. Er zijn genoeg mensen die mee willen helpen om Voldemort te verslaan. Ik ben trots op iedereen die besloten heeft om mee te vechten. Laten we dit kwaad voor eens en voor altijd verslaan."

Draco stond ook op en ging naast Harry staan. Hij nam Harry's hand in de zijne en begon te praten. "Harry en ik waren ook rivalen. Dat weet iedereen nu wel. Gelukkig hebben we het aan het begin van het jaar bijgelegd en zijn we vrienden geworden. Nu zijn we echter meer als vrienden. Veel meer. Dus het is niet te laat om vrienden of meer te worden. Zelfs niet met de meest afwijkende achtergronden."

Ron en Hermelien liepen ook naar het paar toe, en Ron begon nu ook met praten. "Harry en ik zijn nu al bijna zes jaar bevriend. Ik ken verder niemand die zo goed en puur van hart is als hem. Iedereen die hier op het moment is heeft een goed hart en de juiste bedoelingen. Dat is de reden waarom wij zullen zegevieren over de Dooddoeners."

Iedereen die in de trein zat klapten zo luid en hard mogelijk. Nadat het wat kalmer was ging Harry verder.

"Voldemort valt morgen Zweinstein aan. Daarom moeten wij klaar zijn om te vechten. De eerste aanval is op Zweinstein zelf. Dit is echter nog maar het begin. Na de eerste aanval zal Voldemort zich terugtrekken naar open gebied. Dit weet ik zeker. Wat er verder zou gaan gebeuren weet ik niet. Wat ik wel weet is dat we moeten trainen. Als we op Zweinstein zijn aangekomen zullen we naar de Kamer van de Hoge Nood gaan.

"We zullen vandaag geen Magie van je vragen. Je kunt het beter niet gebruiken, zodat je morgen alles kunt geven wat je hebt. Daarom gaan we ook fysiek trainen. Dit doen we op school. Voor nu hebben we een paar boeken met spreuken meegenomen. Spreuken die je niet kent, en waar je vast nog nooit van hebt gehoord. Weet dat deze spreuken je leven misschien kunnen redden. Lees ze dus goed door en probeer je te concentreren. Ik heb namelijk liever dat je te veel spreuken leert dan te weinig. Gebruik je tijd dus goed en verstandig."

Harry en Draco pakten de boeken op en deelden ze uit.

"Je kunt ze onderling ook ruilen. Maak alleen geen ruzie om de boeken," zei Draco die samen met Harry, Ron en Hermelien ging zitten. Ook hun vieren pakten een boek en begonnen met lezen. 10 minuten voordat ze op Zweinstein arriveerden stond Harry op. Sommige mensen keken op, anderen zaten diep met hun neus in hun boek.

Harry schraapte zijn keel en had nu wel iedereen zijn aandacht. "We arriveren zo op school. Het beste is dat je kleding aandoet die comfortabel zit en praktisch is. Als iedereen de boeken doorgeeft totdat ze bij Draco, Ron of Hermelien zijn, dan waardeer ik dat. Zoals ik net al zei komen we zo aan. Om half drie zijn we in het Kasteel zelf. Er zullen daar veel meer mensen aanwezig zijn.

"Doe met de tijd wat je wilt, maar wees stipt om vijf uur aanwezig bij de Kamer van de Hoge Nood. Nadat we klaar zijn, en je hebt gegeten ga je direct naar de Slaapzaal om te slapen. Haal desnoods een Drankje bij Madame Plijster als je niet kunt slapen, of als je denkt dat je niet in slaap zou komen. Wees verder altijd op je hoede en wees stipt tien uur 's morgens in de Grote Zaal. Verdere instructies volgen dan in ieder geval. Rust goed uit."

Harry ging weer zitten, en de trein reed langzamer en langzamer tot hij tot een halt kwam. Ron, Hermelien, Draco en Harry stapten als eersten uit. Ze wachtte tot de rest ook uit de trein was. Toen iedereen uitgestapt was gingen ze in één groep op weg naar Zweinstein.

Toen ze in de Grote Zaal stonden was het …wel…druk. De vier Afdelingstafels waren Magisch langer gemaakt, zodat er meer zitplekken waren. Zelfs toen stonden er nog mensen aan de zijkant. De Professors zaten allemaal op hun originele plek en iedereen keek op toen de grote groep leerlingen binnen kwam zetten.

Uiteindelijk was het Perkamentus die opsprak. "Ah, dus jullie zijn er. Mooi zo. Zoals jullie al zien komen we ruimte tekort. Daarom is het handiger als jullie naar jullie Leerlingenkamer gaan. Als jullie hier weer om half zeven zijn om te eten dan zou ik dat waarderen."

Nadat Perkamentus klaar was met praten deden de leerlingen wat ze opgedragen kregen.

Harry, Draco, Hermelien en Ron liepen de Grote Zaal door, op weg naar de Toren van Griffoendor. Ze wouden net de trap oplopen totdat ze werden gestoord door twee mensen die aan kwamen rennen, hand in hand.

"Draco. Mogen we misschien mee?" vroeg Roos verlegen terwijl ze Theodoor dichter naar haar toe trok.

Draco glimlachte. "Dus jullie zijn eindelijk bij elkaar? En ja jullie mogen meekomen." Draco keek naar de rest. "Als dat niet erg is?"

Zowel Harry, Ron als Hermelien schudde hun hoofd.

"Mooi zo. Zullen we onze weg voortzetten?" vroeg Draco.

Iedereen knikte en ze liepen met hun zessen de trappen op, op weg naar de Toren van Griffoendor.

Ondertussen vroeg Roos oh zo onschuldig: "En Draco. Wat heb jij gedaan in de vakantie?"

Draco keek haar aan. "Zou ik niet hetzelfde moeten vragen? Ik bedoel maar. Jij en Theodoor?"

Ze keek hem even ietsjes koel aan en zei: "Dat gaat je niks aan."

"En waarom zou het jou dan wel aangaan wat Harry en ik doen?"

Ze keek Draco even doordringend aan en glimlachte iets.

Uiteindelijk kwamen ze bij Griffoendor terrein aan. Het portret met de Dikke Dame erin had geen wachtwoord meer nodig. Dit was zo omdat er zo mensen in en uit konden lopen in geval van nood.

Ze gingen aan een tafel zitten en begonnen met overleggen.

"Roos en Theodoor. Wat gaan jullie doen als het morgen zo ver is?" vroeg Harry.

"Ik ga Madame Plijster helpen met de gewonden," zei Roos serieus.

Theodoor zei: "Ik was van plan om mij nuttig te maken en wil daarom Harry helpen."

Harry knikte respectvol op de opmerking. "Morgenvroeg rond elf uur sta ik buiten. Iedereen die mee wilt helpen kan ook komen. Dit zal ik vanavond tegen iedereen zeggen die naar de Kamer van de Hoge Nood gaat," zei Harry hard genoeg zodat iedereen in de Leerlingenkamer het kon horen.

Sommigen verlieten de Toren om het door te geven aan hun vrienden.

Harry keerde zich weer tot zijn vrienden. "Ik was van plan om groepen te maken. Alleen dan voor de mensen die mee willen vechten. De mensen die elders willen meehelpen, kunnen zich dan en daar melden. Dus ik zat zo te bedenken om drie groepen te maken. Elke groep één jaar. De eerste groep zou dan de vijfdejaars zijn, de tweede zesdejaars en de derde zevendejaars.

"De zesde en zevendejaars zouden direct tegen de Dooddoeners vechten. De vijfdejaars blijven dicht bij het Kasteel om het te verdedigen en om de Dooddoeners die langs ons zijn gekomen uit te schakelen. De rest die naar Zweinstein toe is gekomen kunnen zelf kiezen in welke groepen ze willen zitten.

"Het handigste is als jullie niet alleen jullie toverstaffen meenemen. Als jullie namelijk ontwapend worden moet je iets achter de hand hebben. Neem dan ook iets van een zwaard, mes of pijl en boog mee. Deze kunnen misschien later je leven wel redden."

Iedereen om hem heen knikte langzaam.

"Zullen we maar naar de Kamer van de Hoge Nood gaan?" vroeg Harry uiteindelijk.

Iedereen knikte en ze liepen met z'n allen twee verdiepingen naar beneden.

Harry liep drie keer voor de muur langs, en er verscheen een kamer die groot genoeg was zodat iedereen erin kon. Er was een heel arsenaal aan wapens die ze zowel in- als buitenschools konden gebruiken.

"Over twintig minuten komt iedereen hier. Zoals ik al zei wil ik vandaag op de fysieke kant richten. Roos ik weet dat je in het Kasteel blijft, maar ik wil ook dat je ten minste een mes bij je hebt, naast je toverstaf. Begrepen?"

Roos knikte langzaam.

"Goed. Twijfel niet als je iemand aanvalt. Zij zullen namelijk niet twijfelen als ze je aanvallen. Vecht ook het liefst met iemand naast je. Probeer dus nooit alleen te zijn. Met twee personen kun je al veel meer aan. Als je met meer mensen bent is dit natuurlijk al vele malen beter." Harry stopte aangezien er al mensen binnen kwamen stromen.

Iedereen die werd gevraagd om te komen kwamen ook daadwerkelijk en nog een kwartier te vroeg ook. Toen iedereen een plek had gevonden begon Harry de hele groep aan te spreken. "Ik waardeer het dat iedereen hier is. Voor degenen die zich afvroegen waar ze morgen moeten zijn en hoe laat zal ik nu al zeggen dat dat morgen rond elf uur voor de school buiten is. Ik zal het later ook herhalen.

"Deze les gaan we andere dingen doen als normaal. Zoals jullie zien zijn hier erg veel wapens. Deze ga je morgen ook gebruiken. We gebruiken de tijd nu om met de wapens overweg te kunnen. De Kamer weet zelf al voor wat voor wapens je potentieel hebt. Als je een wapen vasthoud voel je zelf aan of het iets is. Ik zal niet meer tijd verspillen met praten, dus zoek een wapen op en begin."

Iedereen liep naar de muur die vol hing met verschillende soorten wapens. Toen iedereen iets had stapten Ron, Hermelien, Harry, Draco, Theodoor en Roos naar voren om hun wapens uit te kiezen.

Ron had een pijl en boog en een mes. Hermelien had een dolk. Harry had een zwaard en een mes. Draco had een aantal werpmessen en een zwaard. Theodoor had een pijl en boog en een dolk. Roos had ook een pijl en een boog en een mes.

"Oké. De Kamer heeft verschillende secties voor verschillende wapens. Als jullie naar jullie eigen sectie gaan dan kunnen jullie beginnen."

Iedereen ging naar zijn of haar plek in de Kamer. Harry zelf wisselde vaak tussen mensen helpen en zelf trainen. Vooral Roos had wat moeite met haar pijl en boog. Ze spande hem namelijk wat te slap aan en ze richtte niet goed genoeg. Harry fronste hierover. Ze spande de boog nu wel goed aan, maar de pijl kwam nog steeds niet goed terecht.

"Roos ben je wel eens een keer naar Madame Plijster geweest om je ogen te testen?" vroeg Harry.

"Nee, hoezo?" vroeg Roos verbaasd.

"Aangezien je de hele tijd misschiet," zei Harry.

"Oké. Dan ga ik straks wel naar Madame Plijster toe."

Harry liep verder door om de anderen te helpen. Uiteindelijk kwam hij bij Draco aan. Hij bewonderde hoe Draco elegant en gracieus zijn zwaard bediende. Hij gooide de messen zelfs met elegantie.

Hij ging naast Draco staan en fluisterde in zijn oor: "Ziet er goed uit Draco."

Draco die net een mes aan het werpen was gooide mis.

"Laat je niet afleiden. Blijf geconcentreerd en gefocust," zei Harry serieus.

"Maar je bent gewoon afleidend," zei Draco met een grijns.

Harry gaf alleen een kus op Draco's wang en liep verder naar iemand anders toe. Iedereen wist al gauw in welke positie ze het best konden staan en hoe ze het beste konden aanvallen en blokkeren. Harry corrigeerde nog een aantal personen en kon eindelijk zelf trainen.

Toen hij iemand achter zich hoorde draaide hij zich razendsnel om met zijn zwaard in zijn hand. Toen hij zag wie het was trok hij langzaam een wenkbrauw omhoog. Draco deed hetzelfde en zei duidelijk: "Harry. Ik daag je uit tot een duel."

Harry keek Draco doordringend aan en knikte toen. Ze gingen in een beginpositie staan, terwijl de rest van de leerlingen in een kring om hun heen gingen staan.

Harry en Draco cirkelden om elkaar heen, elk klaar om aan te vallen. Uiteindelijk was het Draco die de eerste stap zetten. Hij zette een stap naar voren, waardoor de cirkel doorbroken werd, en gaf een snelle steek met zijn zwaard in Harry's richting. Harry pareerde de steek en gaf een zwiep van zijn zwaard in Draco's richting. Ook Draco pareerde de zwiep.

Ze draaiden ondertussen nog steeds om elkaar heen en de leerlingen keken geboeid toe.

Harry viel nog een keer aan en Draco blokkeerde de slag. Draco viel weer aan en raakte Harry deze keer in zijn arm. Bloed liep uit de lange, ondiepe wond. Harry keek er even gefascineerd naar, voordat hij een plan had bedacht. Aangezien het in zijn natuur zat om zijn partner te beschermen kon hij Draco niet te veel schade aanbrengen.

De Alf zijn stem in zijn hoofd zat namelijk nu al te schreeuwen dat hij moest stoppen met dit kinderachtige gedrag, want straks deed hij Draco nog pijn. Harry negeerde deze stem echter en wist nu wat hij kon doen bij Draco. Hij kon de grijns die een weg over zijn gezicht vond niet tegenhouden.

Hij maakte eerst een schijnbeweging, zodat Draco de slag wou blokkeren, en toen haalde Harry voorzichtig met één zwiep alle knoopjes van Draco's shirt. De knoopjes lieten los en vielen op de vloer, waardoor je een gedeelte van zijn buik en borst zag.

"Je bent zo dood Potter," gromde Draco.

Harry lachte alleen maar wat en concentreerde zich op de aanvallen van Draco.

Harry viel nu weer aan en het lukte hem om een stuk broekspijp te verwijderen. Draco gromde alleen nog maar harder en verdubbelde zijn aanvallen. Harry begon dit amuserend te vinden, en was meer dan een beetje opgewonden.

Nu Draco wist wat Harry van plan was gaf hij Harry een proefje van zijn eigen medicijn. Hij gaf een zwiep van zijn zwaard, waardoor er een grote scheur in Harry's shirt ontstond. Harry lachte alleen maar en ging in de tegenaanval. Toen Draco weer wou aanvallen ging de bel. Overal waren teleurgestelde geluiden te horen.

Iedereen ging naar de Grote Zaal, behalve Harry en Draco. "Goed gevecht Draco," zei Harry een beetje buiten adem.

Draco kneep alleen zijn ogen samen en zei door op elkaar geklemde kaken: "Je hebt mijn kleren vernield Potter."

Harry haalde alleen maar een wenkbrauw omhoog en vroeg: "Je deed dat zeker ook niet bij mij?"

Draco zuchtte alleen maar chagrijnig en zei: "Kom dan trekken we andere kleren aan in mijn kamer."

Harry knikte en ze liepen samen naar Draco's kamer toe. Het schilderij van Celeste was erg rustig.

"Avond Celeste," zei Draco.

"Goedenavond Draco," zei ze terug. Ze opende zichzelf zodat Harry en Draco naar binnen konden. Al hun spullen stonden daar en ze trokken gauw andere kleren aan. Ze liepen verder in stilte naar de Grote Zaal.

Toen ze binnenkwamen was iedereen al aan het eten. Ze zochten gauw een plekje om te zitten en te eten. Harry en Draco schepten allebei grote borden met eten op en begonnen met eten.

Nadat ze allemaal het eten op hadden trok Perkamentus ieders aandacht. "Ter voorbereiding op morgen moeten er wat mededelingen meegedeeld worden. Harry als je hier wilt komen om uit te leggen wat je plan is?"

Harry knikte, stond op en liep naar voren. "Het plan is om alle leerlingen in groepen te plaatsten. De eerste groep zijn vijfdejaars, de tweede zesdejaars en de derde zevendejaars. Alleen de vijfdejaars moeten dicht bij de school blijven. De andere twee groepen mogen zelf kiezen wat ze gaan doen. Of ze zullen vechten, of in het kasteel blijven. Degenen die willen vechten worden verzocht om morgenvroeg om 11.00 voor de school te zijn.

"De rest die hier naar school zijn gekomen mogen zelf in een groep staan. Dat was alles wel. Alvast bedankt voor alle hulp en slaap lekker." En met dat ging Harry weer terug en tikte Draco op zijn schouder. Draco stond op en liep samen met Harry de Grote Zaal uit, op weg naar Draco's kamer. Ze liepen naar binnen en gingen zich gelijk omkleden zodat ze met pyjama's en al het bed in gingen.

Toen ze eenmaal goed lagen vroeg Draco zachtjes: "Kun je eigenlijk allemaal wel bevatten dat Voldemort morgen dit alles aanvalt?"

"Nee, Draco, dat kan ik niet. Ten minste niet helemaal," zei Harry na een korte pauze.

"Beloof je me dat je voorzichtig doet en dat je oplet?" vroeg Draco.

"Alleen als jij dat ook doet Draco," zei Harry.

"Ik ben in het Kasteel en heb veel mensen om me heen. Ik denk dat ik wel veilig ben en blijf. Jij daarentegen loopt veel meer gevaar. Ik ben bang dat jou iets overkomt Harry en ik denk dat ik het mezelf nooit zou kunnen vergeven dat ik je verlies terwijl ik zelf in het Kasteel zit."

"Je zult me niet verliezen Draco, want ik heb te veel om voor te vechten en te leven. Ik heb ook nog geweldige mensen om me heen, en ik ben veel sterker geworden sinds ik een Alf ben geworden. Ik was niet van plan om alles weg te gooien voor wraak op Voldemort."

"Ja, maar wat nou als hij een val voor je hebt opgezet? Wat nou als je en de val wordt gelokt voordat je Voldemort ook maar zag?"

Harry snoerde verder zijn mond door hem een diepe kus te geven. Draco stortte zich in de kus terwijl hij elke emotie doorgaf. Hij wierp zijn armen om Harry's nek zodat er meer contact tussen hen was, precies wat ze beide nodig hadden.

Toen de kus eindigde zei Draco zachtjes: "Dankje Harry. Dat had ik nodig."

Harry gaf nog een kus op Draco's voorhoofd, nam hem in zijn armen en viel in een onrustige slaap. Draco kalmeerde wat meer en viel wat later in net zo'n onrustige slaap.

De volgende morgen was Harry als eerste wakker. In plaats van dat hij zich aan ging kleden, keek hij naar Draco. Zijn Draco, Draco die er altijd is, die altijd naar hem luisterde, die de beste vriend en partner is, die voor hem vocht, die voor hem opgaf. Zijn geliefde Draco. Draco die van hem hield…

Harry wou Draco niet wakker maken, maar hij streek met zijn vingers langs Draco's wang.

Na een tijdje werd ook Draco wakker. Hij keek naar Harry met slaapgevulde ogen en glimlachte naar hem. Harry glimlachte terug en gaf een kus op Draco's lippen voordat hij uit bed kroop en kleren aantrok. Draco volgde met tegenzin en ze liepen samen naar de Grote Zaal.

Ook deze keer was de Zaal propvol. Hun vrienden zaten al aan tafel, dus gingen ze bij hun zitten.

"Hebben we iets gemist?" vroeg Harry.

"Eigenlijk niks. Er waren vandaag alleen nog meer mensen en wezens gearriveerd," zei Ron.

"Dat is goed toch?" vroeg Harry.

Ron knikte als antwoord.

Nadat Harry en Draco klaar waren met eten vroeg Harry of ze nog even naar Draco's kamer konden. Draco knikte en ze liepen met z'n tweeën naar boven.

Harry liep meteen naar zijn hutkoffer toe en haalde daar iets in een verpakking uit. "Het is misschien laat, maar het zou nu erg van pas komen." Hij gaf het aan Draco.

Draco pakte het voorzichtig aan en verwijderde langzaam de verpakking van het kerstcadeau. Toen het papier eraf was zag hij dat het een doosje was. Hij opende het en zijn adem bleef stokken in zijn keel. In het doosje lag een ketting met een miniatuur slang en leeuw eraan. De slang was om de leeuw gewikkeld en had groene ogen, terwijl de leeuw zilveren ogen had.

"Het is prachtig Harry. Wil je me helpen met omdoen?"

Harry plukte de ketting uit het doosje en deed hem om Draco's nek terwijl hij praatte. "In deze ketting zitten verschillende beschermende elementen die je zullen helpen beschermen wanneer ik dat niet kan. Daarom wil ik graag dat je hem vanaf nu af aan blijft dragen."

"Maar natuurlijk Harry," zei Draco die zich naar Harry toe draaide. "Ik heb ook wat voor jou." Ook Draco liep naar zijn hutkoffer en haalde daar een verpakt kerstcadeau uit.

Harry pakte het voorzichtig uit en ook hij staarde naar een doosje. Hij opende het en keek ook naar een ketting.

"Deze ketting is een erfstuk en zit al eeuwenlang in onze familie. Er zitten vele haren, spreuken en andere kwaliteiten in verwerkt waardoor de ketting beschermend werkt. Dan voel ik me wat beter, wetende dat je deze ketting draagt." Ook Draco plukte de ketting op en deed hem om Harry's nek.

"Wow, Draco. Ik weet niet wat te zeggen," zei Harry verbaasd. Hij keek wat beter naar de ketting en zag er een eenhoorn aan hangen. Hij nam Draco in zijn armen en ze bleven zo een tijdje staan.

"Harry we moeten gaan, want het is…het is bijna tijd." De woorden waren pijnlijk om aan te horen voor beiden.

Harry verbrak het contact tussen hem en Draco langzaam, met tegenzin. Hij zuchtte en zei: "Kom, laten we gaan."

Ze liepen samen hand in hand naar beneden en voor school. Kort nadat ze buiten stonden begonnen de eerste mensen al naar buiten te komen. Toen het kwart over elf was stond iedereen ook echt buiten.

"Jullie weten waarom jullie hier zijn en wat er staat te wachten. Ik kan alleen maar zeggen dat ik trots op iedereen ben die hier staan. Mogen we zegevieren over Voldemort."

Harry nam Draco even apart. "Draco wat je ook doet, blijf in het Kasteel en blijf bij Sneep. Wil je dat voor me doen Draco?" vroeg Harry.

"Maar natuurlijk Harry. Als jij belooft dat je niets stoms uithaalt," zei Draco die volschoot met tranen.

"Nooit Draco. Niet wanneer het me verhinderd van mijn terugkeer naar jou."

Draco kuste Harry passioneel en de tranen liepen vrij over zijn wangen. Wanneer de kus stopte zei Harry zachtjes: "Dit is niet het einde Draco… Dit is het begin."

Draco keek op naar Harry, kuste hem voor een laatste keer en zei op zijn kalmste manier: "Ga nu Harry. Waag het niet om me achter te laten. Weet dat ik van je hou."

Harry omhelsde Draco voor een laatste keer voordat hij wegliep. Niet wetende wanneer hij terug zou keren naar zijn Draco. Zonder zich nog een keer om te draaien liep hij met de groep op weg naar Voldemort zijn troepen.

Draco zag Harry weglopen met pijn in het hart en hij liep het Kasteel weer in. Roos wachtte op hem aan de Zwadderich tafel. "Zijn ze weg?" vroeg ze emotioneel. Draco knikte alleen maar.

De rest van de dag bracht hij door met Severus Sneep. Toen hij in bed stapte die avond kon hij zichzelf niet stoppen met zorgen maken over Harry. Het was bijna een halve dag geleden sinds Harry wegging.

Hij viel in een onrustige slaap, zich zorgen makende over Harry.