A/N: Meer als een maand. Dit hoofdstuk duurde meer als een maand om te schrijven. Een schande. Het spijt me heel erg. Ik wou hem eigenlijk op mijn verjaardag (2 juli, Sweet 16) updaten, maar het is er letterlijk niet van gekomen. Dus ik bied mijn excuses aan.

Waarschuwing: Explicite inhoud en ook een beetje depressief denk ik. Maar verder, enjoy!

Dit keer geen stuk van een nummer, maar ik raad er wel één aan die ik hier best bij vind passen:

. Thao Nguyen Xanh : Sad Romance.-

De commotie die volgde nadat Harry naar de Ziekenzaal werd gebracht was ongelofelijk en onvergetelijk. De Dooddoeners probeerden nog zo veel mogelijk mensen neer te halen, voordat ze zelf tegen de grond werden gewerkt.

Ze hadden uiteindelijk de Dooddoener gevonden die de Vloek naar Harry stuurde, en hij werd ondervraagd met een paar druppels Veritaserum. De Vloek zorgde ervoor dat het slachtoffer in een coma terecht kwam. De tijdsduur daarvan was echter verschillend en ze konden alleen maar wachten totdat Harry bij zou komen. Draco zat constant bij Harry's bed.

De doden werden herdacht en Voldemort's dood werd gevierd. Draco was alleen bij de herdenking, verder was hij altijd bij Harry te vinden. Ron en Hermelien waren naar de begrafenis van Percie en Charlie. Charlie was bij de aanval van de draken omgekomen door de Avada Kedavra vloek. Daarom bleven ze ook voor de komende twee weken bij Het Nest.

Draco bleef dag en nacht aan Harry zijn zijde. Hij ging eigenlijk alleen weg om te douchen.

Er waren al meer als twee weken voorbij gegaan sinds Voldemort verslagen was, en Harry toonde nog steeds geen teken dat hij uit zijn coma zou komen. Maar toch gaf Draco de moed niet op.

Twee dagen daarna zat Draco op de stoel, net gedoucht. Hij was een boek aan het lezen, totdat hij een geluidje hoorde. Hij dacht er verder niks van, aangezien Harry niet de enige op de Ziekenzaal was. Maar hij hoorde het opnieuw. Hij keek naar Harry en zag dat zijn gezicht geconcentreerd was.

"Harry? Harry, kun je me horen?" Draco pakte Harry's hand op. Harry kneep zachtjes in zijn hand, in teken dat hij hem hoorde.

"Kom op Harry. Word wakker," mompelde Draco. Een zucht ontsnapte aan aHaHarry. Harry's ogen gingen open, voordat hij ze gelijk weer sloot.

"Licht," zei Harry schor.

Draco zorgde er gelijk voor dat het wat donkerder werd. "Harry? Gaat het? Heb je ergens pijn?" vroeg hij terwijl tranen van vreugde in zijn ogen sprongen.

Harry opende zijn ogen weer en keek naar Draco. Een tedere glimlach kwam op zijn gezicht. "Waarom huil je Draco?"

Draco stond alleen maar op en omhelsde Harry zo goed als hij kon. "Draco. Heb je wel goed gegeten?" vroeg Harry toen hij merkte hoe dun Draco was. Draco bloosde en ging weer zitten.

"Jij was belangrijker Harry."

Harry zuchtte alleen maar en vroeg: "Waar zijn Ron en Hermelien?"

Draco vermeed zijn blik.

"Draco. Waar zijn ze? Oh God, ze zijn toch niet…?"

Draco schudde zijn hoofd. "Ze zijn naar de begrafenissen van Percie en Charlie."

Harry zakte terug in zijn kussen, verslagen. Hij kneep zijn ogen dicht, terwijl er tranen onderdoor lekten.

"Harry… Het is niet jouwn fout of jouwn schuld," zei Draco die bij Harry op het bed kwam liggen.

Harry klampte zich vast aan Draco en huilde tegen zijn borst, terwijl hij vroeg: "H-h-het is n-n-niet a-alleen dat. H-hoeveel mensen van o-ons z-zijn e-er o-o-omgekomen?"

Draco zuchtte en zei: "In totaal 23 toen Voldemort werd verslagen. En met de mensen die overleden zijn toen jullie weg waren zijn het er 47." Draco hield Harry stevig beet en streek met zijn hand kalmerend door Harry's haar. Harry huilde zichzelf in slaap, veilig in Draco's armen.

Draco bleef nog een tijdje liggen, voordat hij zich langzaam loswikkelde van Harry en uit bed stapte. Hij liep de Ziekenzaal door, op weg naar Madame Plijster. Hij vond haar al gauw bij het bed van een zesdejaars en vroeg of ze tijd voor hem had. Ze knikte en liep naar haar kantoortje met Draco op haar hielen.

"Madame Plijster, ik wou graag vragen wanneer Harry weer mag gaan. Ik denk namelijk dat hij dat liever heeft," zei Draco zacht.

"Ik wil hem hier nog vannacht houden. Hij mag wel mee, maar ik kom geregeld langs. Ik denk namelijk dat hij wel eens last kon hebben van acute stress-stoornis of zelfs posttraumatische stress-stoornis. Hij zal daarin wel begeleid moeten worden. Meneer Malfidus, weet u wat de stoornissen inhouden?"

Draco schudde zijn hoofd.

"Dat dacht ik al. Het posttraumatische stress-stoornis is eigenlijk een soort angststoornis. Het ontwikkeld zich bij een persoon die met stressgevende situaties te maken heeft die levensbedreigend zijn. Dit is voor die persoon traumatisch. De symptomen hiervan zijn bijvoorbeeld: herbelevingen in de vorm van nachtmerries en flashbacks, het vermijden van bepaalde herinneringen, ernstige prikkelbaarheid en slaapstoornissen. Als deze symptomen zich voor meer als een maand voordoen, dan heeft diegene last van PTSS.

"Acute stress-stoornis kan optreden wanneer een persoon is blootgesteld aan een erg traumatische ervaring. Hierbij zijn de symptomen erg vergelijkbaar als bij het posttraumatische stress-stoornis. Een gevoel van verdoofdheid, slaap en concentratieproblemen, prikkelbaarheid, schrikachtig, angstig, ervaart het trauma opnieuw en ontwikkeld ook vaak problemen met het geheugen.

"Het acute stress-stoornis moet binnen vier weken na de gebeurtenis optreden en duurt niet langer als vier weken na de intrede. Daarom denk ik dat het beter is dat Harry met je meegaat, maar het is ook belangrijk dat ik regelmatig langskom. Probeer ten minste om het zo goed mogelijk te begeleiden en aan te sturen. Het zal wel erg zwaar en lastig zijn en Harry zal het er ook niet makkelijker op maken. Begrepen Meneer Malfidus?"

Draco knikte beduusd met zijn hoofd.

"Mooi," zei Madame Plijster wat zachter. "Nu stel ik voor dat je wat zult eten," zei ze strenger.

Draco knikte makjes. Hij ging op het bed van Harry zitten met zijn maaltijd. Zo nu en dan keek hij bezorgd naar Harry. Wat Harry ook maar droomde, het was niet plezant. Een frons bleef op zijn gezicht zitten, ook al maakte Draco rustgevende bewegingen.

Hij at zijn eten op, stapte uit bed, nam het dienblad met zich mee en gaf het aan Madame Plijster.

"Nou, hup Meneer Malfidus. Gauw pyjama aan doen en naar bed toe," zei ze met een wegjagende beweging van haar handen.

Draco kleedde zich om in de badkamer en ging op zijn vaste plek op de stoel naast Harry zitten. Het was geweldig dat Harry wakker was, maar tegelijk ook een marteling. Hij zuchtte en wou zich net comfortabel maken op de stoel toen Madame Plijster naar hem toe kwam.

"Meneer Malfidus, u mag nu wel bij hem liggen vannacht."

Draco knikte en Madame Plijster liep weg, deed de lichten uit en ging naar haar kantoortje.

Draco stond op en ging voorzichtig naast Harry liggen. Harry's gezicht was alles behalve vreedzaam en kalm. Een frons leek permanent op zijn gezicht te zitten sinds hij in coma lag. Draco kon alleen maar raden wat voor dromen en nachtmerries Harry allemaal had.

Draco bleef een tijdje naar Harry kijken. Hij sloeg zijn arm om Harry heen en trok zich dichter naar hem toe, voordat hij in slaap viel.

De volgende dag was Draco als eerste wakker. Voor een lange tijd staarde hij naar Harry. Toen ook Harry wakker werd moest hij eerst om zich heen kijken voordat hij wist waar hij was. "Wanneer kunnen we weer terug naar onze kamer?" vroeg Harry die om zich heen keek.

Draco wou net antwoorden, maar werd onderbroken door iemand anders. "Vandaag. Jazeker Harry. Nadat Madame Plijster en ik de informatie hebben die we nodig moeten hebben," zei Albus Perkamentus zacht maar streng. "Meneer Malfidus, als u alvast naar uw kamer gaat, dan komt Harry er straks wel aan."

Draco knikte, stond op uit bed, pakte schone kleren en trok ze in de badkamer aan voordat hij de Ziekenzaal verliet en naar zijn kamer liep.

Toen de deur van de Ziekenzaal dicht klapte schrok Harry op. Het was of de deur een domino effect in stand zette. Alles was vele malen luider geworden en hij dook wat ineen om de harde geluiden zo veel mogelijk te vermijden.

"Harry, ik wou graag een paar vragen stellen, als dat goed is," vroeg Perkamentus.

Harry knikte.

"Waar had je die incantatie gevonden?" vroeg Perkamentus nieuwsgierig.

"In een boek stonden eigenlijk de richtlijnen en een basis. Ik had uiteindelijk mijn keuze gemaakt op de woorden met de meeste kracht en overtuiging. Zo kwam ik op: 'Voor de vader. Voor de moeder. Voor familie. Voor geliefden. Voor leven. Voor de dood'.

"De vader die ik nooit goed heb gekend. De moeder die me gebaard heeft. Voor de familie die ik niet meer heb, maar die ik zelf heb opgebouwd. Voor geliefden, voor hen waarvan ik met heel mijn hart hou. Het leven die ik graag wou behouden. De dood sloeg op de profetie. Zo ben ik op die incantatie gekomen."

Albus Perkamentus dacht diep na. "Dat is een zeer sterke incantatie. Zeer gevaarlijk, maar zeker sterk in kracht. Maar hoe gaat het met jou Harry?"

"Meneer, bedankt voor uw zorg, maar ik zou graag naar Draco toe willen," zei Harry na een staar gevulde stilte.

Perkamentus knikte en seinde Madame Plijster.

Madame Plijster kwam eraan en na een laatste test uitgevoerd te hebben was hij vrij om te gaan. Toen hij weg liep zag hij Professor Perkamentus met Madame Plijster praten. Harry zuchtte en keek behoedzaam om zich heen. Hij liep langzaam naar Draco's kamer en keek haast op een angstige manier om zich heen. Elke stap die hij zette werd langer en sneller en hij was bijna aan het joggen toen hij eindelijk het portret van Draco's kamer bereikte.

"Celeste. Mag ik naar binnen?" vroeg Harry angstig toen hij stemmen hoorde.

"Maar natuurlijk," zei Celeste voordat ze hem erin liet.

"Harry. Gaat het, je ziet namelijk bleek," zei Draco die Harry met zich meetrok naar zijn bank.

"Het is niks," zei Harry zwakjes.

"Blijkbaar wel, want anders was je niet zo bleek," zei Draco bezorgd.

Harry zuchtte en ging op de bank zitten. "Het is moeilijk Draco, en ik wil er liever niet over praten. Misschien later. Ik ben nu namelijk uitgeput."

Draco knikte en maakte ruimte zodat Harry tussen zijn benen tegen hem aan kon liggen. Draco sloeg zijn armen om Harry's middel en gaf een kus bovenop zijn hoofd. "Het is al goed Harry. Ik wacht wel totdat je me alles verteld," murmelde Draco tegen Harry's haar. Zo vielen ze samen in slaap.

Toen ze weer wakker werden vroeg Draco slaperig: "Zullen we wat eten?"

Harry knikte als antwoord. "Naar de Grote Zaal, of hier?" vroeg Draco die het antwoord al wist zonder dat hij Harry voelde verstijven in angst.

"Hier graag," zei Harry zacht.

Draco knikte en kroop voorzichtig achter Harry weg. "Ik ga even naar de Keuken toe. Ik ben zo weer terug," zei Draco voordat hij weg liep.

Het duurde precies vijf seconden toen alles harder aanhoorde in de stilte als eerst. Maar het ergste waren zijn gedachtes. Zijn twee, bijna drie weken lange coma bestond uit allemaal nachtmerries. Hoe de Slag om Zweinstein daadwerkelijk was gegaan en ergere variaties. Variaties waarin Draco, zijn Draco, was omgekomen. Dat waren beelden die Harry nooit meer hoefde te zien. De ergste nachtmerrie die hij had was dat elke vriend en Draco voor zijn ogen werden gemarteld en omgebracht, waarna hij hetzelfde lot onderging.

Toen werd hij wakker en zijn engel, zijn reden om te leven was naast hem. Hij was wat dun, zag er moe uit, maar het was het mooiste wat Harry had gezien. Draco die veilig was en niks mankeerde. Hij realiseerde niet dat hij aan het huilen was totdat Draco binnenkwam en zo snel mogelijk naar hem toe rende.

"Harry, wat is er? Waarom moet je huilen?" vroeg Draco zacht terwijl hij voor de bank neer knielde.

"Iets stoms," murmelde Harry die snikte.

"Blijkbaar niet, Harry. Anders huil je niet," zei Draco met een lichte glimlach terwijl hij met een paar vingers langs Harry's wang streek.

Harry pakte Draco's hand en gaf een kus op de palm van zijn rechterhand. "Ik ben alleen blij dat je niks mankeert. Dat je niks overkomen is," zei Harry die Draco recht aankeek en zijn hand streelde.

"Laten we eerst maar eten," zei Draco die naast Harry kwam zitten en hem een bord met eten aan gaf.

Harry pakte zijn bord aan en begon aan zijn eten te knabbelen terwijl hij in het vuur keek. Het vuur met zijn vlammen kalmeerde hem iets en al gauw was zijn bord leeg.

Draco at het laatste op, nam Harry's bord aan en zette het op tafel, zodat de Huis-Elfen het later mee konden nemen.

"Draco, mag ik je aanraken?" vroeg Harry zacht.

Draco keek Harry onbegrijpend aan. "Het is zo lang geweest. Ik heb je nodig Draco," zei Harry die een hand langs Draco's wang liet glijden en hem met lust en liefde gevulde ogen aankeek.

Draco kon zijn stem eerst niet vinden totdat hij haperend vroeg: "Tuurlijk. Ik-Ik heb jou ook nodig Harry. Maar-Maar wil je dit echt?"

"Ja," was het enige antwoord dat Harry gaf voordat hij Draco mee trok naar het bed. Hij moest Draco laten zien hoe veel hij van hem hield.

De achterkant van Draco's benen raakten het bed en hij viel er op neer. Harry stond een tijdje naar Draco te kijken voordat hij bovenop hem ging liggen en hem een tedere kus gaf. "Mooi. Zo mooi," zei Harry die naar beneden, naar Draco keek.

"Maar jij bent ook mooi," zei Draco die boven naar Harry staarde. Harry had een trieste glimlach op zijn gezicht en pakte Draco's hand beet. "Voel je dit Draco? Het klopt alleen nog maar voor jou," zei Harry die Draco's hand op zijn borst, over zijn hart plaatste.

"Harry…," zei Draco die geen weerwoord wist.

Harry glimlachte op hem neer en kuste hem passioneel.

Ondertussen probeerde Draco Harry's shirt uit te krijgen. Na een te lange tijd voor zijn gevoel begaf het shirt het en gooide hij het aan de kant.

Harry had Draco's shirt al afgekregen en begon nu aan zijn broek. Draco had hetzelfde idee en zat te prutsen met de riem van Harry's broek. Harry lachte zachtjes en sloeg Draco's handen weg zodat hij zijn eigen broek uit kon doen. Draco glimlachte en trok zijn eigen broek en sokken uit. Uiteindelijk volgden hun boxers hetzelfde voorbeeld.

Draco's ogen rolden terug in zijn hoofd door het contact toen Harry volledig op hem ging liggen. De kreun die te horen was, was van zowel Draco als Harry.

Harry viel Draco's nek aan, terwijl Draco een hand in Harry's haar had en de ander op zijn rug. Het was zalig om Harry weer op de plek te hebben waar hij hoorde. In zijn armen.

Harry had zijn aanval op Draco's nek gestaakt en vroeg schor en buiten adem: "Draco, sta je open voor iets nieuws?"

Draco keek hem aan en zag het nodig hebben, de lust en liefde in zijn ogen schijnen. "Ja," was zijn antwoord.

Harry gaf hem een brutale grijns en zei: "Oké dan." Hij pakte zijn toverstaf en zei wat, maar Draco verstond het niet, want toen Harry bewoog creëerde hij heerlijke frictie tussen hun erecties. Draco kreunde en Harry leunde op één arm en keek Draco, zijn Draco, aan. "Ja?"

Draco knikte.

Harry grinnikte en kuste Draco's nek en ging steeds verder naar beneden totdat hij boven Draco's erectie hing. Hij keek Draco aan en kreeg een met lust gevulde blik terug. Hij wikkelde zijn linkerhand om Draco's erectie en nam hem in zijn mond. Hij haalde het object wat hij tevoorschijn had getoverd erbij en smeerde een gedeelte van de inhoud over zijn wijs- en middelvinger van zijn rechterhand.

Hij liet Draco's erectie los en zei zacht: "Dit kan wat vreemd aanvoelen. Zeg wanneer het pijn doet."

Draco knikte sprakeloos.

Harry plaatste een vinger aan Draco's ingang en drukte voorzichtig naar binnen, terwijl hij met zijn linkerhand Draco's erectie weer vast pakte.

Draco probeerde het gevoel te plaatsen maar kon er geen vinden. Het was niet comfortabel, maar zeker niet pijnlijk.

Harry duwde zijn vinger zo ver als hij kon en bewoog hem in en uit, terwijl hij Draco's erectie weer in zijn mond nam.

Draco wikkelde zijn handen in de dekens van zijn bed en kreunde. Harry haalde zijn vinger weg en voegde er een tweede aan toe. Dit keer was er wat meer weerstand, maar Harry ging voorzichtig en secuur te werk, enkel gefocust op Draco en zorgde dat hij enkel en alleen plezier voelde.

Toen allebei zijn vingers erin zaten zocht hij naar Draco's prostaat.

"Oh! Doe dat nog eens," kreunde Draco. Harry glimlachte om Draco's erectie heen en zorgde ervoor dat hij Draco's prostaat elke keer raakte.

Al gauw klampten Draco's spieren zich samen op Harry's vingers en zei Draco ademloos: "Harry ik…ik…." En zijn orgasme was heviger als ooit tevoren. Harry slikte door wat Draco te bieden had en haalde zijn vingers uit Draco's ingang en ging naast hem liggen.

Draco had zijn ogen half dicht en ademde zwaar. "Dat was…geweldig," zei hij terwijl hij naar Harry keek. Hij glimlachte en zei tegen Harry: "Jij bent geweldig."

Harry lachte en gaf hem een kus op zijn wang.

"Moet ik je daarmee helpen?" vroeg Draco die naar beneden keek. "Als je dat zou willen," zei Harry knipogend. Draco glimlachte en deed precies dat.

Toen ze weer wakker werden was het al laat in de avond. "Harry, ik dacht dat je dit wel wou weten," zei Draco slaperig terwijl hij cirkels met zijn vinger maakte over Harry's borst. "Over zes dagen, maandag negentien april, beginnen de lessen weer. De minimale schade aan Zweinstein is hersteld en Zweinsveld begint met de opbouw en renovatie."

"Hmmm. Ik denk dat we dan genoeg tijd hebben om dingen te bespreken," murmelde Harry die zijn ogen half dicht had.

"Ja, en dat hebben we nodig ook," zei Draco die de arm van Harry pakte en hem over zijn middel legde.

Ze lagen allebei op hun zij naar elkaar toe gericht. "Ja. Maar ik ben nog niet zo ver dat ik alles wat gebeurt is gelijk vertel. Sommige dingen zijn namelijk pijnlijk om te bespreken."

Draco gaf hem een kus op zijn lippen en zei: "Het komt wel goed Harry. We zoeken het wel uit."

Harry glimlachte en hij geloofde voor het eerst sinds weken dat Draco gelijk had met zijn woorden. Draco had een kalmerende werking op hem, en Harry dacht dat het te maken had dat ze partners waren. Aangezien elke keer dat Draco weg ging het gevoel van paniek en angst terug keerde.

Maar nu was hij veilig in Draco's warme kamer met de open haard en zijn vuur. Zo warm zelfs dat de dekens maar tot het middel van hun naakte lichamen kwamen.

Hij tilde zijn hand van Draco's middel en streek zijn wang. Draco zag de tedere en verwonderde blik in Harry's ogen toen hij zijn wang streelde en glimlachte zachtjes. Harry glimlachte terug en legde zijn hand weer op Draco's middel. Hij kuste hem en zei: "Slaap lekker Draco," voordat hij in sliep viel. Een slaap zonder nachtmerries.

Draco bleef nog een tijdje wakker en bleef naar Harry kijken. "Ik bescherm je wel Harry. Zowel van anderen als van jezelf. Ik zou je nooit opzettelijk pijn doen." Hij streek met zijn hand langs Harry's wang en glimlachte. De frons was nu helemaal van Harry's gezicht af. Draco hoopte alleen dat zich dat vaker voor zou doen. Hij zou in ieder geval proberen om Harry zo goed mogelijk te steunen. Al gauw viel ook hij in slaap.

A/N: Dit is letterlijk één van de laatste hoofdstukken. Ik denk dat ik er rond de twintig maak. Volgend hoofdstuk het leven zoals het nu gaat op Zweinstein, Draco die Harry helpt en Ron en Hermelien komen weer terug.