Lieve schat,
Het spijt me zo Fred, het spijt me zo. Het spijt me dat er ik er niet was toen je me nodig had. Het spijt me van al de dingen die ik je nu schuldig ben. Maar, laten we zeggen. Hij was er voor me nu jij er niet meer bent. Beide hebben we het er zwaar mee, we kunnen er niet lacherig over praten in de groep. Want het is niet om te lachen. Nee Fred, jij bent weg. En geloof me, het doet zo erg pijn. Sinds die keer dat jij mij in het vijfde jaar mee vroeg naar het Yule Ball krijg ik je niet meer uit mijn hoofd. Zelfs nu je er niet meer bent zit je er nog in vast geplakt. Je was van mij Fred en nu moet ik je laten gaan. Het voelt als of er een draadje is gespannen tussen ons twee en ik de schaar alleen nog kwijt ben om ons los te maken.
Nu moet ik wel iets opbiechten. En ik weet niet hoe ik me er bij moet voelen, een deel van mij voelt zich schuldig. Maar aan de andere kant, jij had ook gewild dat ik verder ging. Toch? Niet bij de pakken neer zitten en de zonnige kant van het leven bekijken. Hier komt het. Ik heb een ander. Nu zal je denken, als dat alles was of als hij maar goed voor me zal zijn. Nee Fred ik zal duidelijker zijn. Het is George. Alsjeblieft vergeef het me. Maar hij is er voor mij, ik hou van jullie beide. Ik hou ook nog steeds van jou. Zoals ik al zei, ik ben de schaar kwijt. Voor mij hoef ik die schaar niet eens te zoeken Fred, ik wil je niet los laten.
Op dit moment heb ik in mijn hart twee plekjes, voor jou een plaatsje en voor George.
Hopelijk ben je niet kwaad op mij. Zo lang je maar weet dat ik van je hou en je nooit kwijt had gewild. Kon ik nu maar bij je zijn en je een afscheidsknuffel geven. Ook al was het maar een knuffel. Dat ik gedag kon zeggen en je nog kon vertellen hoe erg ik je zou gaan missen. Dat is waarschijnlijk ook de reden tot deze brief, afscheid nemen. En je dingen vertellen die me dwars zitten.
Je zal snel weer wat van mij horen, Fredje.
Yours,
Angelique