Mijn zoon,
Hoe vaak ik wel niet naar je heb zitten roepen, op je heb zitten zeuren en hoopte dat jullie eens rustig deden. Voor mijn part komen jullie nu naast me verschijnselen en dan om mijn reactie lachen.. zo vaak als jullie willen. Want ik mis je Fred, iedereen mist je. We zijn niet meer compleet zonder jou. De Weasley familie is niet volledig meer. Aan de etenstafel is nu een lege stoel. Op je oude kamer is een leeg bed. En op de klok is er een wijzer verdwenen. Nu ik dit schrijf heb ik opnieuw tranen in mijn ogen, iets wat niemand meer verrast tegenwoordig. Je bent uit ons leven gehaald en je bent onvervangbaar. Herinner je je al de goede tijden nog? Hoe je je eerste toverstok kocht, hoe je je eerste Howler kreeg? Al die momenten spelen zich nu af in mijn hoofd, iedere dag. Al die mooie momenten. Het had andersom moeten zijn, waarom hebben ze mij niet genomen? Maar moesten ze nou net jou weer hebben. Hopelijk ben je blij om te horen dat ze de dader hebben opgepakt, die zit nu zijn straf uit in Azkaban. Dat lucht op hé, ja toch Fred?
Iedere dag maak ik altijd een extra portie eten klaar, niet voor een onverwachte gast. Nee voor jou. Stiekem schep ik het toch in, en als ik na het eten weer terug kom in de keuken. Staat het er nog steeds. Maar ik hoop dat je het hebt gezien, en je het waardeert. Als je van plan bent ooit nog terug te komen, je weet het. Je zal nooit over zijn, er staat een pan eten voor je klaar. Een schoon bed en een groep mensen die van je houden en om je geven.
Ik hou van je.
Liefs, je moeder
Molly Weasley