Mijn jongen,
Hoe gaat het met jou daar boven, dat vraag ik me wel af. Je hebt van die muggle religies waarin ze zeggen dat je kan praten met de doden. Alleen, ik heb nog niets van je gehoord. Het is vreemd om je het ene moment nog te zien lachen en het volgende moment op de knieën naast je te zitten, zonder een glimlach maar met een traan. Je zal misschien nu wel denken, ik had die ouwe nooit voor een sentimenteel type aangezien. Maar het zit er toch in. Het is vreemd om iets te schrijven zonder dat je weet of iemand anders het leest, denk je niet?
Ieder mens moet alles op zijn eigen manier verwerken, alleen heb ik mijn manier nog niet gevonden. Het is moeilijk om er te zijn voor je moeder en je broers als het zelf ook zwaar is. Althans, ik hoop dat ik het goed doe. Als je weet of er iets mis gaat, of als ik iets verkeerd doe. Wil je me dan de goede richting in sturen? Een teken geven het juiste pad op?
Ik moet je wel even iets vol trots vertellen, het is misschien vreemd om te plaatsen in een [i]gevoelige[/i] brief. Maar het is mij gelukt om alleen met muggle geld met de metro te reizen. Harry was er deze keer niet bij. Je had het moeten zien Fred. Je had er bij moeten zijn. Al de dingen die we nu meemaken, voor ons gevoel, voor mijn gevoel ben je er bij. In mijn hart, daar is een plaatsje voor jou. Ik zal je nooit vergeten Fred. Altijd zal ik je lach blijven horen, of ik nu wakker ben of in een droom. Jou grappen en lachwekkende dingen zullen mij bijblijven. Zelfs tot in de zwaarste momenten.
Het ga je goed Fred.
Je vader,
Arthur Weasley