Lucas en ik liepen toen we gejaagd hadden terug naar het huis. Ik had gelukkig geen last meer van het brandende gevoel. We kwamen binnen en liepen door naar de woonkamer, waar de vrouw van Lucas ook zat. Ze gebaarde dat ik moest gaan zitten. "Er zijn een paar dingen die je nog moet weten. Ten eerste, mocht je ooit toch willen overstappen naar de andere soort, die van Richard, wat ik niet hoop, moet je weten dat je niet zomaar mag moorden." Ik wilde hem onderbreken, zeggen dat ik dat toch niet deed maar de vrouw hield een vinger voor haar mond en gebaarde dat ik door moest luisteren. "We hebben een soort koningshuis. De Volturi komt als je over de schreef gaat." Hij zweeg even en ik knikte. "We kunnen, zoals je net met jagen gezien hebt, tegen zonlicht. Maar als je in direct zonlicht gaat staan… nou, dat zie je vanzelf wel. Je hoeft er niet bang voor te zijn, maar je mag het niet aan mensen laten zien. Je moet het bestaan van vampiers geheim houden. Als je dat niet doet komt de Volturi ook. We kunnen niet eten, slapen en ook geen kinderen krijgen. Vergeet ik dan nog iets?" Hij keek de vrouw aan. "Ja," zei die, "Je vergeet te vragen hoe ze heet en allemaal die informatie." Hij lachte. "Inderdaad. Zou je ons iets over jou willen vertellen?" Ik knikte en begon. Ik vertelde wat mijn naam en leeftijd was. Ik vertelde over school, over Abby en over mijn andere vriendinnen. Ik vertelde over thuis, over mijn vader en natuurlijk, over mijn moeder. Al mijn herinneringen waren vaag, maar ik wist het wel nog. Het was ven stil toen ik klaar was. "Dus niemand heeft haar sindsdien gezien?" De vrouw keek me aan. "Nee. Niemand." Toen bedacht ik me iets. "In ieder geval geen mens." Lucas knikte. "Tja, misschien." Ik keek de vrouw nog steeds aan. "Mevrouw, zou ik mogen weten hoe u heet?" Ze lachte. "Ik heet Lydia." Ik knikte. Toen was het weer stil. Mijn gedachten moesten alle informatie nog verwerken. Ik zou nooit meer slapen of eten, tenminste dat dacht ik toen.
"Kom je even mee?" Lucas wenkte me naar een kast in de kamer en maakte die open. Aan de binnenkant van de deur zat een spiegel. "Kijk maar eens." Ik keek en zag iemand die echt super mooi was. Wel erg bleek, maar dat maakte de schoonheid er niet minder op. De haren reikten tot halverwege de rug en hadden een mooie rode gloed, alsof de zon erop scheen. Ik kon niet geloven dat ik het zelf was. Ik zag dat ik mijn mond open had staan en maakte hem snel dicht. Toen zag ik mijn ogen. Ze waren rood! Ik sloot ze snel; ik wilde geen rode ogen. Ik keek nog een keer en het was verdwenen. Ik had mijn eigen groene ogen weer terug! Ik keek Lucas aan. Hij zag er verward uit. "Wat is er?" Hoorde ik Lydia op de achtergrond vragen. Lucas antwoordde. "Ze… Haar… Haar ogen." Ik draaide me om. Lydia kwam naar me toe gelopen en zag het ook. "Maar… Hoe kan dat?" Ze keek Lucas aan. Die haalde zijn schouders op. "Ik heb geen idee. Ik denk dat ze een gave heeft." Ze keken allebei naar me. Ik snapte er niets van. "Een gave? Ik snap het niet." Lucas legde het uit. "Sommige vampiers hebben een gave. Niemand begrijpt hoe het precies werkt en waarom sommigen het wel hebben en anderen niet. Maar het is in ieder geval iets wat je in je mensenleven had, alleen dan versterkt. Misschien… " Hij stopte. Lydia keek hem vragend aan. "Misschien kun je je nog verder veranderen. Kom, ga zitten." Hij ging naast me zitten. "Weet je wat je daarnet deed?" Ik dacht diep na. "Ik wil geen rode ogen. Ze zien er eng uit." Meer wist ik ook niet, maar Lucas leek tevreden ermee. "Ik heb een idee. Kom maar mee naar buiten." "Maar het is nog middag. En de zon staat op het huis." "Ik zei je toch dat dat niet uitmaakte. Kom nou maar gewoon." Ik liep hem met tegenzin achterna. Hij opende de deur en liep naar buiten terwijl hij mij meetrok. We stonden meteen recht in de zon. Ik keek naar Lucas, die eruit zag als een bewegende discobol, en daarna naar mijn arm. Hij leek ingelegd met duizenden piepkleine diamantjes. "Wat vind je ervan?" "Ik… Weet niet." "Zou je willen proberen het te stoppen?" Hij keek gretig, bijna eng om naar te kijken. Maar ik knikte en dacht: Ik wil niet lijken op een discobol. Snel opende ik mijn ogen. Lucas stond met open mond naar me te kijken. Ik keek opnieuw naar mijn arm. De zon scheen er nog steeds op, maar de diamantjes waren verdwenen. Lydia stond in de deuropening toe te kijken. "Wow," was het enige wat ze uit kon brengen. We liepen weer naar binnen toe. Het was helemaal stil, ik hoorde zelfs geen ademhaling; als vampier hoef je niet te ademen. Toen we weer op de bank zaten begon Lucas weer te praten. "Ik vraag me af wat je nog meer kunt veranderen." Ik deelde zijn nieuwsgierigheid helemaal. "Misschien moet je gewoon nog wat proberen. Iets als…" Hij keek Lydia aan. "Tja, wat zou ze nog kunnen veranderen?" "Ze lijkt zich terug te kunnen veranderen naar mens. Zou dat niet in één keer kunnen? Anders moet je beetje bij beetje veranderen." Lucas knikte en keek naar mij. "Zou je het eens willen proberen? Gewoon kijken of het lukt." Ik knikte weer en dacht: Ik wil uitzien als mens. Er leek niet veel te veranderen naar mijn idee, maar de twee anderen keken me weer met open mond aan. Snel keek ik in de spiegel. Ik was niet meer zo bleek als ik was geweest en de gloed die mijn haren daarnet nog uitstraalden was ook weg. Ik had opeens vreselijke zin in een appel. Toen ik dat zei, keken ze me met, zo mogelijk, nog grotere ogen aan. Ik dacht even na en hoorde Lucas in een herinnering zeggen dat vampiers niet eten. Lucas sloot zijn mond en stond op. "Dit moet de rest weten. Zou je je weer willen veranderen in een vampier?" Terwijl ik me terugveranderde vroeg ik me af wie de rest was. "We moeten eerst langs je huis. Ik denk dat je nog wel wat spullen wil pakken." Ik antwoordde dat dat wel zo was en stond ook op. "Luister, je mag door niemand gezien worden. We kijken of we een raam kunnen openen en glippen naar binnen. Wie is er allemaal bij jullie thuis?" "Alleen mijn vader. We hebben geen dieren en ook geen familie die in de buurt woont." Lucas knikte en keek Lydia aan, die nog steeds met open mond op de bank zat. "Schat, je hebt je mond nog open. Pak jij de spullen alvast? Wij gaan even haar spullen halen." Lydia knikte. Lucas wenkte me naar buiten en we sprintten naar mijn huis.
Hier is weer een gedeelte. Sorry voor het lange wachten... Ik heb het druk met werken en allemaal dat soort dingen die je in je vakantie doet. Hopelijk vindt je het een leuk verhaal. Blijkbaar wel, als je al tot hier bent gekomen. Reviews en tips zijn altijd welkom :D O, ja. Dankje voor de reviews die ik heb gekregen. Leuk dat jullie mijn verhaal leuk vinden.