Felicia's POV
Na drie dagen was ze terug. Maar we waren niet ongerust geweest. Lucas had ons verteld wat Zacharia zou doen, wat hij van zijn gave zou moeten doen. Natuurlijk moesten Aro en de rest denken dat we bang waren om haar, anders zouden ze ons helemaal verdenken. Dat snapte ik trouwens niet. Waarom moesten wij hier in dit muffe halfondergrondse kasteel ondergebracht worden, terwijl er nog zo'n dierenbloed drinkende clan is, ergens in Amerika volgens mij. En nog een paar andere. Dan moeten ze per se ons weer opsluiten hier. Nou, in ieder geval, we waren vreselijk blij dat ze weer bij ons was. Vooral Michel natuurlijk. Die had haar misschien nog wel het meeste gemist. Hij vindt haar echt zo leuk! Lief om te zien. Maar daar zat ze dan, tegen mijn schouder op te slapen. Na dat uur lang huilen was ze echt uitgeput. Dat was zo zielig. En wist ik veel wat ik moest doen? Ik ben gewoon naast haar blijven zitten. Met brandende keel. Maar dat is bijzaak. Haar huid voelde gloeiend heet aan. Maar zo voelen nu alle mensen aan. Ik durfde me niet te bewegen, bang dat ze wakker zou worden. En ze sliep net zo lief. Dit was in ieder geval beter dan de lange uithalen die ze maakte onder het huilen. Je had Michel moeten zien kijken.
Lucas keek me vragend aan. Ik haalde mijn vrije schouder op. Hij kwam naast me zitten. "Je hebt pikzwarte ogen. Gaat het." "Ja, het gaat, hoor. Dan had ik het wel gemeld."Even twijfelde ik." " Is het normaal dat ze zo vreselijk warm is?" Hij voelde haar voorhoofd, dacht even na en zei: "Denk er wel aan dat ze net flink heeft zitten huilen. Dus het zal wel goed zijn." Ik knikte voorzichtig. "Moeten we haar niet neerleggen? Dit is toch niet zo goed voor haar rug, of wel?" "Als je het ongemakkelijk vindt, maar ik denk dat we haar beter kunnen laten slapen." "Oké." Dus bleef ik zitten, luisterend naar Elisa's ademhaling en hartslag.
Na een uur of zeven voelde ik haar bewegen. Haar ogen gingen open en ze leek verbaasd dat ze tegen me op lag. "Goedemorgen slaapkop." zei ik tegen haar. "Goedemorgen." Ze wreef de slaap uit haar ogen. "Heb ik nu de hele tijd tegen jou aan gelegen?" Toen ik knikte voegde ze eraan toe: "Hoe heb je dat in hemelsnaam volgehouden?" Ik lachte. Ze zond me een mooie, brede glimlach terug. Daarna draaide ze zich naar Lucas. "Lucas, mag ik me nu terug veranderen? Of mag dat nog steeds niet?" Lucas keek me aan. "Tja, ik denk dat je je wel weer kunt veranderen, wat jij, Felicia?" Ik knikte. Elisa slaakte een diepe zucht voor ze zich veranderde. Ze is erg mooi. Ja, als vampier sowieso, maar ze was als mens ook erg knap. Ik snap best wel wat Michel in haar ziet. Bij Roy en Kim daarentegen…
Ik stond op en keek de groep rond. "Wie heeft zin om te gaan jagen?" Lucas schudde zijn hoofd. "Dat is dat punt waar ik het met jullie over wilde hebben. Goed dat je het even aankaart." Ik zuchtte en ging weer zitten. Ik had al een idee waar het over ging. "Ze hebben besloten om een maatregel te treffen. Ze gaven de rede niet, maar die is wel te raden. We mogen alleen 's zondags nog jagen. De rest van de week niet meer." Ik dacht even na. "Oftewel, ik moet nu dus nog vijf dagen wachten voor ik weer jagen kan? Goeiemorgen! En ik heb al anderhalve week niet meer gedronken." Lucas knikte. "Ik ook. Maar zo hebben ze besloten." Kim haalde haar schouders op en ging verder met waar ze mee bezig was. Tja, zij had een paar dagen geleden nog gejaagd. Ze kan soms zo vreselijk egoïstisch zijn. Maar na anderhalve eeuw raak je daaraan gewend. Dus zuchtte ik nog maar een keer. Elisa was ondertussen naar Michel toegelopen. "Wat doe je?" hoorde ik haar vragen. Hij haalde zijn schouders op. "Ik kaart." Michel verveelde zich een paar maanden geleden. Toen heeft hij zich een kaartspel gehaald. Waarvandaan weet ik niet. Het is al zo vaak gebruikt dat de kaarten al helemaal gevouwen zijn. Tja, de ze zijn niet helemaal bestand tegen de snelheid waarmee Michel ze neerlegt. Ondertussen was Elisa gaan zitten, kijken naar hoe Michel speelde. Blijkbaar vond ze het heel interessant; ze bleef lang zitten. Tja, wat zou ze anders moeten doen? Ze keek om, zag mij kijken en zat een tel later naast me. "Hoelang zitten jullie hier al?" "Bijna anderhalf jaar." Antwoordde ik met een zucht. "En we mogen nog lang niet weg, ben ik bang." "Maar…" Verder kwam ze niet; er klonk een hoop kabaal uit de grote zaal. Lucas keek me aan, we dachten precies hetzelfde: probeer te verstaan wat ze zeggen. Ik stond op en liep naar de deur. Daar ging ik zitten luisteren. Kim zuchtte en ik keek haar boos aan. Ze keek terug en stak haar tong uit. Ik schudde mijn hoofd en concentreerde me weer op de stemmen. "… heel kwaad. Ze wil haar zien." Even was het stil. "Hij wil het niet. Ze heeft het geaccepteerd. Hij wil niet alles nu oprakelen." De eerste stem onderbrak Aro. "En hij is de baas? Jullie hebben je nog nooit iets van hem aangetrokken. Waarom dan nu wel?" "Omdat, Kay…" De rest hoorde ik weer niet omdat Kim ging verzitten. Toen ze eindelijk stilzat, was Marcus al uitgesproken. "…wil het per se! Ik kan het ook niet helpen. Het is de schuld van die Tessa. Als die geen contact had gezocht… Dan hadden we deze problemen niet gehad. Ik snap sowieso niet waarom ze dat deed." Aro zuchtte. "Dat is omdat wij gevraagd hadden of ze een oogje in het zeil wilde houden. Helaas werd ze ontdekt. Dat is haar eigen schuld-" "En waarom zit ik dan met Haar opgescheept? Dan heb ik toch niets fout gedaan?" Je kon horen aan zijn stem dat Aro moeite had om die Kay niet te laten vermoorden. "Je had niets gedaan, nee. Dat was juist je probleem. Jij wilde ons niet gehoorzamen." Ze gingen over op gefluister, alsof ze wisten dat we meeluisterden. Ik probeerde nog iets te verstaan, maar dat ging echt niet. Even later klonken voetstappen en was het helemaal stil. Ik draaide me om en keek naar Lucas. Hij wenkte me dus liep ik naar hem toe.