We maakten ons klaar voor ons vertrek, een week later. Eerst werd ons nog uitgebreid gevraagd of we niet toch wilden blijven. Vooral Kim, Lydia en Aïcha. Hun gaves zou Aro graag willen hebben. De mijne ook wel, maar daar had hij niet erg veel aan en hij wist dat ik erg graag weg wilde van mijn moeder. Ook zij probeerde nog een paar keer om me in Volterra te blijven en dan met haar clan samen te leven, maar dat weigerde ik nog voordat ze uitgepraat was.
Maar uiteindelijk mochten we gaan. Lucas had besloten waar we heen gingen. Hij wilde eerst naar Amerika, ruimte creëren tussen de Volturi en ons. En aangezien hij een clan kende die daar woonde, gingen we daar langs.
Het duurde vier dagen voor Lucas de geur van de clan gevonden had. Ik rook wel acht vampier geuren, één die veel leek op een mensen geur, die er vast toevallig gelopen had, dacht ik, en één honden geur. Ik trok mijn neus op. "Wat is dat?" Niemand kon me antwoord geven, maar Lucas zei dat we dat snel zouden zien. Hij meende blijkbaar dat die hond samen met de clan mee rende. Nu hij dat zo zei… De geur van dat beest en de geur van de mens leken inderdaad even sterk, alsof ze tegelijk op die plaats waren. En aangezien de geuren samen een spoor achter lieten, leek het wel logisch. We volgden het spoor tot we bij een erg groot huis waren. Ik had geen flauw idee waar we precies waren, ik bedoel, ik kende nauwelijks plaatsnamen in Amerika, en mijn richtingsgevoel was de weg kwijt sinds we de zee uit kwamen. Meteen kwam er een blonde man naar buiten. "Lucas! Felice! Dat is lang geleden. En ik zie dat je je eigen clan hebt uitgebreid. Kom snel naar binnen, dan stel ik mijn clan voor aan ze." Hij ging naar binnen en Lucas ging achter hem aan. Felicia zuchtte en mompelde iets wat leek op: "Niks Felice." Maar ook zij en de rest ging naar binnen. Ik volgde als laatste, want de mensengeur was hier erg sterk. Toen ik binnen was, zag ik waarom. Er zat een mens in de kamer! Een meisje van hooguit veertien, met bronsachtig, gekruld haar en bruine ogen. Donker bruine ogen, niet rood of lichtbuinig. Alhoewel, ze had wel wat vampiertrekjes. En toen de zon door een van de grote ramen scheen, begon ze lichtjes te glinsteren. Hoe kon dat? Ik merkte dat ik haar aanstaarde, iets wat ze niet al te prettig leek te vinden, dus keek ik weg, naar de man die naar buiten kwam. "Nou, ik zal ons eerst voorstellen. Ik ben Carlisle, en dit is mijn vrouw Esmee." Hij wees naar een vrouw met dezelfde kleur haren als ogen, karamel. Dat was me nog niet opgevallen, de hele clan leefde ook van dierenbloed. Mooi, dan hadden we dat probleem in ieder geval al niet. Carlisle ging verder bij een absurd mooi meisje met lichtblonde haren. Ze was nog mooier dan Kim en dat leek die laatste niet echt heel leuk te vinden. Ze stond naast een jongen, of man, met kort en heel donker haar. Hij zag er erg sterk uit maar keek erg vriendelijk. Een beetje alsof hij het wel grappig vond. Ze bleken Rosalie en Emmett te heten. Toen kwamen er nóg een stel vampiers binnen. Als eerste een meisje met donkerbruine, halflange haren. Ze was mooier dan een doorsnee vampiersvrouw, maar niet zo mooi als die Rosalie. Even keek ze naar ons maar snel liep ze door naar het meisje, dat nog steeds bij het raam in de zon zat. Ze stond op, ging bij de vrouw op schoot zitten en legde een hand tegen de bovenarm van de nu ook glinsterende vrouw. Zij glinsterde wel gewoon, zoals Michel en Lucas, en niet zoals het meisje. Wat had ze dan? Had ze net zo'n gave als ik had? Een jongen met hetzelfde bronskleurige haar als het meisje, ging bij hen staan en gaf hen allebei een kus. Wacht eens even… Nee dat kan niet. Lucas had duidelijk gezegd dat vampiers geen kinderen konden krijgen. Maar wat zou het dan toch zijn? Ik werd steeds nieuwsgieriger. Maar Carlisle ging eerst verder met de andere twee die waren binnen gekomen. Het meisje was nog kleiner dan ik ben en had zwart haar, die haar schouders net niet raakten. Zij heette Alice. Ze schoof opzij zodat de jongen achter haar beter zichtbaar werd en ik schrok me dood. Wie had hem mishandeld? Hij zat vol met littekens van beten. Maar terwijl ik zo schrok, daalde er een soort rust neer in de kamer en het maakte mezelf ook veel rustiger. Carlisle vertelde wat er aan de hand was. "Dit is Jasper. Hij kan emoties van anderen aanvoelen en bepalen. En Alice heeft visioenen van de toekomst." Wauw, dat moet toch ook wel cool zijn, om dat te kunnen. Doordat ik afgeleid was, miste ik bijna de naam van de jongen met het bronzen haar. "… Edward, zijn vrouw Bella en hun dochter Renesmee." Dus toch. Maar hoe kon dat dan? Aan alle gezichten te zien was ik niet de enige die zich dat afvroeg. Maar Edward vertelde het al zonder dat iemand zijn of haar mond opentrok. "Bella was zwanger toen ze nog mens was. Na de geboorte van Nessie is ze getransformeerd." Nog een keer wauw. Dat moet dan helemaal speciaal zijn. Om voor altijd met je man en dochter samen te kunnen zijn. Ik begon langzaam te zien waar mijn moeder het een beetje over had. Niet dat ik daardoor haar gedrag wel goed keurde. Maar, wacht. Voor altijd? Die Edward zei dat het meisje gewoon geboren was, dus dat betekent dat ze groeit. Nee, het lijkt me toch niets. Dan heb je uiteindelijk een dochter die wel vier keer ouder uitziet dan jijzelf. "Maar dat gebeurt niet. Ze zal niet ouder worden dan een jaar of zeventien." Zei Edward vanuit het niets. Ik keek op en zag dat hij me recht aan keek. Huh, dacht ik. Ik had het toch niet hardop gezegd? "Nee, dat hoeft ook niet. Ik kan gedachten lezen."
Weer een hoofdstuk. Ik vind dat ik nog heel wat goed te maken heb met jullie, ik had zo lang niet meer gepost. Maar ik wist totaal niet meer waar ik heen moest schrijven. Kiki (srry, kweet je FF naam niet) heeft me een beetje geholpen met iets verzinnen, dus kan ik weer vooruit. :D