Mijn mond viel even open van verbazing, maar ik deed hem snel weer dicht. Ik had zoiets toch wel kunnen verwachten. Blijkbaar was dat grappig want Edward begon te grinniken. "Ja, Jij en Michel dachten hetzelfde." Ik keek Michel aan en haalde mijn schouders op. De jongen met de littekens, Jasper, was nieuwsgierig naar ons. "En hoe is het verder met jullie verlopen? We weten dat jullie naar Europa zouden trekken, wat is daar gebeurd?" Lucas begon te vertellen. Over allerlei dingen van nog voor ik zelf geboren was, over Michel, maar helaas voor mij niets nieuws. Ik wilde nog steeds weten waarom hij zich zo schaamde voor zijn verhaal. Daarna vertelde Lucas over de Volturi en, dat hoorde er natuurlijk ook bij, over mijn moeder en mij. Om de beurt keek een van hun clan naar me. Ik keek naar de grond, maar zag het vanuit mijn ooghoeken. Ik had niet erg veel zin om over mijn moeder te vertellen, ik was nog steeds boos op haar maar ik begon haar steeds meer te begrijpen. En dat maakte het moeilijker om kwaad te blijven, hoe graag ik dat ook wilde zijn. Gelukkig vroeg niemand me er iets over. "Maar uiteindelijk mochten we dus weg daar, uit Volterra." Sloot Lucas af. Hij keek naar Carlisle. "In het bos roken we de geur van iets wat veel weg had van een hond, en het leek met jullie mee te rennen. Wat was dat? Enig idee?" Carlisle knikte en riep iemand die Jacob heette. Als reactie daarop hoorde ik een hartslag van veraf komen. Nu ik het erover heb, dat meisje, Renesmee, had ook een hartslag, en een redelijk snelle ook, volgens mij.

Maar met dat andere hart kwam ook een vreselijke stank. Het rook naar natte hond, maar dan nog vele malen erger. Het prikte in mijn neus. Ik keek naar buiten en zag een jongeman, alleen gekleed in een broek, naar de deur komen lopen. Hij was absoluut geen vampier, zelfs niet voor de helft. Hij was niet bleek, had donkerbruine ogen en glinsterde niet in het zonlicht. Hij maakte de deur open en mijn hand schoot bijna naar mijn neus. En dat rende met die vampiers mee? Hoe hielden ze dat uit? Maar, daarentegen leefden ze ook samen met een halfvampier, bij wie gewoon bloed door haar aderen stroomde. Gelukkig had ik een handigheidje ontdekt voor zulke geuren. Ik maakte mijn neus wat minder gevoelig en meteen keken Jasper en Edward me verward aan. "Wat deed je daar?" Ik keek, geloof ik, net zo verward naar hen terug. "Deed ik iets verkeerd?" Maar ik bedacht me dat Lucas niets over mijn gave had verteld. Edward begreep het direct maar Jasper, en de rest, natuurlijk niet. Ik was nog niet begonnen of Edward had het hen al uitgelegd. "Ze heeft een gave, waarmee ze zichzelf en anderen terug kan veranderen naar mens. En dat heeft ze zojuist op haar reukzintuig gebruikt, zodat ze Jacob niet zo hoefde te ruiken." Oké, dat laatste had er niet bij gehoeven, nu keek die Jacob me geïrriteerd aan. Ja, sorry hoor, dan moest hij maar in bad gaan. Daar moest Edward weer om grinniken. Halleluja, wat een familie. Ik zou het er niet voor de rest van mijn leven mee uithouden… Ik vroeg me af hoe ze dat voor mekaar kregen. "Ach, je raakt er na verloop van tijd aan gewend." Ik zuchtte zacht en luisterde naar Carlisle die uitlegde wat er precies met de jongen aan de hand was. "Hij is een vormveranderaar, maar ze noemen zichzelf weerwolven, of gewoon wolven." Wat? Bestonden die ook al? Het werd gewoon met de maand gekker. Wat zou het volgende worden? Heksen, feeën, kabouters misschien? Edwards gezicht vertrok weer heel langzaam in een glimlach, zijn pogingen om het niet te laten zien mislukten faliekant. Maar ik negeerde hem en keek naar Jacob. Hij was meteen doorgelopen naar Renesmee en ging aan de rechter kant van de stoel staan. Edward stond links en had zijn hand op de schouder van Bella gelegd. Het meisje sprong van haar schoot en draaide zich om. "Mam, mag ik dan nu met Jacob gaan jagen, alsjeblieft!" Bella lachte en knikte. "Wacht even." Edward keek ons aan. "Willen jullie misschien mee jagen? Ik weet niet wanneer jullie voor het laatst zijn geweest." Ik keek naar Lucas. Ik wilde erg graag gaan, sinds ze erover begonnen, kon mijn keel niet stoppen met branden. Hoelang was het geleden? We hadden die laatste dag niet gejaagd, we waren meteen vertrokken en hebben aan een stuk door gerend. Dus anderhalve week ongeveer? Zoiets denk ik. Ik veranderde mijn ogen naar de vampiersogen. Ik zag aan mijn spiegelbeeld in de raam dat mijn ogen helemaal zwart waren, en ik was niet de enige. Bijna iedereen had donkere ogen, al was het nog niet zo erg als bij mij, maar ik was dan ook nog niet zo lang vampier als zij dat waren. Lucas knikte. "Ik denk dat we daar wel aan toe zijn, ja." Niet veel later stonden we allemaal buiten. Edward was meegekomen, volgens mij omdat hij mij niet helemaal vertrouwde met Renesmee in de buurt. Ik kon het hem niet echt kwalijk nemen, ik vertrouwde mezelf ook niet helemaal. Vooral niet omdat ik, nu ik ging jagen, mijn reukvermogen weer helemaal moest kunnen gebruiken. Meteen rook ik het hele bos. Mmm, wat een boel geuren. Ze hadden hier veel meet soorten dieren dan in Italië. En de meeste roken ook vele malen lekkerder dan de magere herten en kleine vossen. Jacob rende naar een boom toe, ik hoorde hem wat bewegingen maken die ik niet meteen thuis kon brengen, de lucht om het heen die ik langs de boom kon zien, begon te trillen en er kwam een wolf tevoorschijn

caramelietos Dat had ik eigenlijk ook niet verwacht, toen ik begon met schrijven... Haha.

Ty allemaal voor alle reviews waar ik nog nix over heb gezegd. :$ En sorry dat het vaak zo lang duurt voor er een nieuw chapter is...