Hoofdstuk 6:
Harry Potter
Harry's litteken prikte verschrikkelijk. Nadat hij het Duistere Teken had gezien was het niet meer echt gestopt. Hij, Ron en Hermelien zaten in de coupé van de Zweinstein Expres. Ze waren nog niet lang onderweg, maar toch vroeg hij zich af waar Erin was.
Hij had haar de hele zomervakantie niet gezien, want ze was er niet bij toen het Duistere Teken verscheen bij het Zwerkbal kampioenschap. Dat vond Harry maar vreemd, want ze hield van Zwerkbal.
Hij keek naar buiten, de vertrouwde mooie landschappen die hij zag als hij naar Zweinstein reed. Zijn hoofd draaide plots richting de deur toen hij die hoorde opengaan.
Het was Erin, maar ze had een complete verandering ondergaan. Ze was gegroeid, ze had een vrouwenfiguur en was ze altijd al zo mooi, of was het hem nooit opgevallen? Het zou best kunnen, hij had nog nooit echt zo naar haar gekeken.
Erin keek hem ook onderzoekend aan, maar glimlachte uiteindelijk. "Harry." zei ze zachtjes, en gaf hem een knuffel.
Daarna ging ze langs Ron, die ook verwonderd naar haar keek, en knuffelde hem ook. Een razendsnelle steek van jaloezie ging door hem heen, zo snel en zo vluchtig dat Harry niet eens wist of hij wel echt was.
Daarna glimlachte ze naar Hermelien, mompelde iets als "Hey schat," en knuffelde haar ook.
Ze ging naast Harry zitten, die nog steeds aan zijn voorhoofd voelde. Haar blik was een beetje ongerust. "Komt dat door het Teken?" vroeg ze zachtjes.
Harry knikte. Ze wist het dus wel. "Waarom was je er niet?" vroeg hij haar. Ze glimlachte even vlugjes, een keek een klein beetje schuldig. "Sneep had me meegesleept naar een verjaardag." zei ze. Harry rolde met zijn ogen.
Sneep was niet blij dat Erin in Griffoendor zat, en met Harry omging. Het lijkt me echt verschrikkelijk om hem als vader te hebben, dacht Harry.
De coupé ging nog eens open, en deze keer was het Malfidus. "Wat moet je, Malfidus?" zei Harry kwaad. Malfidus deed altijd of hij beter was dan anderen. Korzel en Kwast stonden als bodyguards aan zijn zijde. "Ik kom niet voor jou hoor Potter. Ik kwam gedag zeggen tegen Erin."
Erin lachte een beetje schaapachtig. "Hoi Draco." zei ze. Draco knuffelde haar. Nu voelde Harry een grote steek van jaloezie. Sinds wanneer waren die twee zo close? Haar mond viel open maar ze zei niks. Ze keek gewoon hoe hij door het gat van de deur verdween.
"Drie keer raden," zei ze, "wiens verjaardag het was?" Hermelien barstte opeens in lachen uit. "Het lijkt me echt super gezellig bij hem thuis!" zei ze sarcastisch. Harry kon het niet helpen maar hij lachte ook. Ron en Erin lagen ook dubbel.
De trein remde zachtjes af. Ze waren er. Ze stappen uit en nemen hun plek in de Grote Zaal. Er staat iets, voor de lerarentafel. Maar er zit een doek over. Harry stoot Erin aan. "Erin, weet jij wat het is?" fluistert hij. "Ik denk het." fluistert ze terug. "Wat is het dan?" vroeg hij ongeduldig. "Shh." zei ze alleen maar.
Er kwam een man naar voren. En hij vertelde hun wat Harry moest weten. Over de Vuurbeker en het Toverschool Toernooi. Na Halloween zouden de Kampioenen getrokken worden.
En de tijd ging sneller voorbij dan ze dachten. De Kampioenen waren: Fleur Delacour van Beauxbatons, Viktor Kruml van Klammfels en Carlo Kannewasser van Zweinstein. Iedereen dacht dat de trekking voorbij was.
Maar de Vuurbeker was nog niet klaar. Hij rommelde onrustig en de vlammen waren nog rood. Uiteindelijk spuwde de Vuurbeker nog een briefje uit.
Nog een briefje.