sorry dat ik zo lang niet ge update heb, ik had het heel druk!
Hoofdstuk 9:
Erin Maria Vilijn
Erin zweette en gilde. Gelukkig werkten de Stilte spreuken die ze om zich heen had geplaatst. Hij probeerde weer binnen te dringen. 's Nachts probeert hij altijd binnen te dringen.
Dan schrikt ze van een ijskoude hand tegen haar wang. Erin opent haar blauwe ogen en kijkt recht in de zwarte van haar peetvader. "Sev?" vraagt ze. "Waarom slaap je zo slecht?" vraagt Severus Sneep argwanend. Erin bijt op haar lip.
Hij kan haar helpen. Maar Erin houdt niet van hulp. Hulp nodig hebben voelt zo afhankelijk. Hij steekt zijn hand uit, met een afwachtende blik in zijn ogen. Erin pakt hem niet. "Soms moet je je trots opzij zetten, Erin." zegt hij smekend.
Aarzelend pakt Erin haar peetvaders hand en hij neemt haar me naar de enige plek waar hij zich thuis lijkt te voelen. De kerkers, boven zijn dampende ketels.
Hij kijkt haar doordringend aan terwijl ze gaan zitten op de krukken. "Hij dringt binnen, is het niet?" vraagt Sneep. Haar ogen worden even groot, maar dan kijkt ze naar beneden. Ze zwijgt als het graf, en dit is vreemd voor Erin.
"Ik kan je helpen. Ik kan je Occlumentie leren." zegt haar altijd lieve, verzorgende voogd. Erin beet op haar lip om niet toe te geven. En ook een beetje om niet te gaan huilen.
Sev wist dondersgoed waarom hij wilde binnendringen. Hij wilde zijn dochter aan zijn kant. Op die manier had Voldemort al sinds ze klein was met haar contact gehouden. Hij gaf haar advies bij moeilijke keuzes. Toen noemde ze het haar geweten. Ze wist niet beter.
Tot Erin verliefd op Harry begon te worden. Voldemort verloor zijn geduld. En Voldemort is tien keer erger dan normaal als hij zijn geduld verliest. En opeens begreep Erin waarom niemand hem ooit boos wilde of durfde maken.
Hij begon haar te teisteren met zijn bloederigste herinneringen. Allemaal dood. Allemaal mensen van wie ze hield. En toen Erin had gedacht over de kus, was het Harry die stierf.
In haar gedachten alleen maar.
Hij liet haar denken dat zij het was. Dat zij Harry vermoord had. En nog erger, hij liet haar denken dat het goed was.
"Ik wil mezelf kunnen verdedigen tegen hem." zegt Erin zacht. "Daar gaat het mij niet om, Erin." zegt Sev terwijl hij zachtjes in mijn hand knijpt. "Ik wil dat je gewoon een beetje rust hebt." zegt hij.
"Erin, ik ga proberen je gedachten binnen te dringen, en jij doet alles wat je kan om je af te sluiten." zegt hij. Is dat het, schiet door Erin's hoofd. Geen spreuk, niks? Erin sloot haar ogen en concentreerde me op alle magie die ze in zich had.
Blijf weg, dacht ze wanhopig. Blijf weg.
"Legilimens." zei hij zachtjes. En hij drong binnen. Ze wist dat hij alles kon zien.
Uren schaterlachen in het Nest met Ron, de goede gesprekken of gewoon uren stil zitten lezen naast elkaar met Hermelien, en haar kostbare momenten met Harry.
Wat ze voelde toen ze hem in de trein weer zag. En toen zijn naam getrokken werd. En toen ze hem knuffelde.
Haar herinneringen gingen over in fantasieën, nog steeds niet bereid om Sev uit haar hoofd te zetten, op een letterlijke manier dan.
Harry en haar hand in hand, hij pakt haar gezicht vast. "Wat een geluk dat ik verliefd ben op mijn allerbeste vriendin." fluistert hij zachtjes. En dan kust hij haar.
"Ongelofelijk zielig." zegt Sev bitter. Hij is uit mijn gedachten gegaan. "Dat is privé." Zegt Erin even koel terug.