Author's note: eindelijk een Harin momentje...
Hoofdstuk 13:
Harry Potter
Harry snapte er niks meer van. Hoe kon Erin nou met Fred…? Ze gaf hem een kus op zijn wang, verdomme! Erin, die nu tegenover hem zat en hem glimlachend aanstaarde. Harry voelde zijn hart sneller kloppen en hij kon niet meer helder denken. "Dus… jij en Fred?" verbrak Ron de stilte.
Haar wangen werden even rood en Harry kijk naar beneden terwijl de moed hem in de schoenen zonk. "Nee." zei ze toen abrupt. Harry keek verrast omhoog. Nee? Ze keek hem aan en zijn gezichtsuitdrukking amuseerde haar. "We zijn gewoon vrienden." legde ze uit.
Haar blik werd teder en het voelde alsof zij en Harry een staarwedstrijd deden waar geen van beiden mee wilde stoppen. Hermelien kuchte uiteindelijk waardoor Erin haar half geïrriteerd half smekend aankeek.
Hermelien kreeg een lach op haar gezicht en pakte Ron zijn hand, waarna ze hem mee naar Zacharinus sleurde. Harry ging naast Erin zitten. "Sinds wanneer krijgen 'vrienden' een kus op de wang van jou?" vraagt hij geïrriteerd.
Nou ja, hij is niet echt geïrriteerd. Gewoon… jaloers. Was het zo? Was hij jaloers op Fred? "Sinds vandaag," zegt ze. En hij voelde twee zijdezachte lippen zachtjes tegen zijn wang drukken. Die word onmiddellijk rood en hij legt zijn hand op zijn wang.
Hij gloeit. Hoe deed ze dat toch? "Hoe ga je dat met die draak regelen?" vraagt ze bezorgd. Tussen haar beide wenkbrauwen ontstaat een klein zorgrimpeltje. Schattig. Hij had er nog niet echt over na gedacht. "Gewoon zorgen dat ik blijf leven, en zo min mogelijk ledematen kwijtraak." zegt hij grimmig.
"Even serieus Harry!" en ze is serieus. "Het is een draak! Een draak, Harry! Ik laat je niet onvoorbereid tegen een draak vechten," zei Erin. Ze leek zelf ook geschrokken van haar uitbarsting. Ze gaf om hem, dat wist hij ook wel. Als vriend alleen, daar was hij zeker van.
Waarom zou zij, het slimste knapste meisje van de school, vallen op het sukkeltje met de bril? Want ook al zagen andere mensen hem als de Jongen die Bleef Leven, Erin was bij al zijn 'heldendaden'. Ze wist dat hij altijd maar wat deed.
"Sorry," zei hij vlug. "ik meende het niet. Ik wil wel iets doen, maar ik weet gewoon niet hoe. We kunnen niet allemaal goed met dieren zijn, net als jij." verontschuldigd Harry zich. Ze bloost.
Ze was nu eenmaal een soort van sprookjesprinses, net als in die slechte Disney-films was ze knap, lief en mens en dier hield van haar. Maar Harry wist dat ze ook slim en moedig was. Zijn rots in de branding. Zij hield hem staande toen iedereen dacht dat hij de erfgenaam van Zwadderich was, ze had hem gered van professor Lupos, en ze nam het nu weer voor hem op.
De Potter-is-Prut badges waren al snel niet meer cool nadat zij ze afschuwelijk had genoemd. "Misschien kan Hagrid je helpen?" vraagt ze hoopvol. Ze strijkt met haar hand door haar blonde haar. Harry wil het voelen, kijken of het zacht is. Harry schudt zijn hoofd.
"Die wil me niet helpen, zegt dat hij niet mag van Perkamentus." legt Harry uit. Blauwe ogen ontmoeten zijn groene, en ze lijkt zo veel te willen zeggen met haar blik. Harry volgt zijn instinct en legt zijn hand op die van haar. Ze gaan dichter naar elkaar toe. Plots beseft hij dat ze gaan zoenen.
Maar een seconde voor het kan gebeuren trekt Erin terug. Ze bijt op haar lip. "Je kan het Dolleman beter vragen." fluistert ze.