Hoofdstuk 15:

Erin Maria Vilijn

"Het Kerstbal is zoals jullie weten, traditie bij het Toverschool Toernooi. En omdat het huis van Goderic Griffoendor altijd al bekend stond om zijn gracieuze studenten, laat ik jullie dat niet in één avond verpesten door jullie je te laten gedragen als een stelletje bazelende bende bavianen." sprak Anderling hen streng toe.

"Probeer dat eens te herhalen." fluisterde Fred plagerig naar zijn tweelingbroer. "En het Kerstbal bestaat toch voornamelijk uit dansen." voegt de oude heks nog toe. Een kreun ontsnapt Erin's lippen. Ze haat dansen.

"Je bent een meisje, Erin. Je moet toch een beetje kunnen…" protesteert Ron, maar Anderling onderbreekt hem. "Meneer Wemel, aangezien u toch niets beters te doen heeft, kunt u mij assisteren?" vraagt ze.

Erin gniffelt en duwt Ron naar voren, aangezien Harry zijn arm in een mitella heeft. Ze moet het toegeven, ze hield haar hart vast toen ze hem daar met die draak zag, maar hij was geweldig. Hij snapt alleen overduidelijk niet dat het ei alleen maar schreeuwt als hij het boven water houdt.

Ron wordt lijkbleek en gaat tegenover zijn Afdelingshoofd staan, die zijn hand pakt. "Leg uw hand maar om mijn middel." zegt ze. "Waar?" fluistert haar roodharige vriend paniekerig, en Anderling legt geïrriterd zijn hand om haar middel.

Erin en Harry kunnen hun lol niet op. "We zorgen hij dit nooit meer vergeet, oké?" giechelt ze. "Oké."antwoordt de zwartharige jongen. Twee groene ogen kijken dolgelukkig in haar blauwe. Fred neuriet vrolijk het liedje mee waar Ron op danst.

Als hij nog steeds spierwit weer bij hen komt zitten, moppert hij: "En ze laten ons ook nog dates krijgen. Ik kan nu nooit meer een date krijgen." Erin slikt. Dates. Ze kijkt Harry even hoopvol aan maar die lijkt het niet te snappen.

"Je kan altijd nog met Anderling gaan," grapt ze. "Makkelijk praten," zegt Ron. "jij word vast zo vaak gevraagd dat je onmogelijk kan kiezen." voegt hij er nog aan toe. Erin bloost. "Ik moet nog een brief versturen, ik ben in de Uilenvleugel." zegt ze vlug terwijl ze weg van de jongens loopt, haar blonde haar achter haar aan wapperend.

Ze hoorde voetstappen achter haar en ze besefte dat ze gevolgd werd. Ze draaide zich om, bovenaan de trap. En Harry Potter stond maar drie traptreden lager. "E-e-e… Erin?" stotterde hij.

Erin stapte drie treden lager zoals hun gezichten slechts twintig, dertig centimeter van elkaar waren. "Ja, Harry." antwoordde ze. Erin probeerde haar stem kalm te laten klinken, maar bij zijn naam was er toch een kleine trilling te horen. "wiljmtmnaartbal?" mompelde Harry. "Wat? Sorry ik.." beantwoordde Erin hem met een klein glimlachje.

Harry had een frons, en hij zocht blijkbaar de moed bij elkaar om haar te vragen. Het was lief hoe hij zonder aarzelen tegen Voldemort opstond, en zo verlegen was om een meisje uit te vragen. "Ik zit maar met je te dollen. Ik heb je perfect verstaan." geeft Erin toe.

Harry lacht verlegen. "Ik zou met niemand anders willen." fluistert ze liefdevol in zijn oor. Harry drukt snel een kus op haar wang. "Ik zou Ron en Hermelien hun gezichten wel eens willen zien…" gniffelt hij. Erin legt een vinger op zijn lippen. "Het is ons geheimpje, goed?" lacht ze zachtjes en Harry stemt in.

...

AUHTOR'S NOTE: zoals jullie zien heb ik gekozen voor de snelle oplossing... Kerstbalscene next!