Hoofdstuk 19:

Harry Potter

"Nee! Dat ben ik niet!" schreeuwt Erin, maar tevergeefs. Harry gelooft haar niet. "Je liegt!" schreeuwt hij terug. "Je bent zijn dochter! Hoe kon je niks zeggen?" vraagt hij, en hij voelt zich een watje omdat zijn stem trilt.

"Hoe lang wist je het al?" vraagt hij. Ze bijt even op haar lip. "In het tweede jaar. Omdat Ginny niet de enige was die de Kamer heeft geopend." siste ze vijandig. Dan kijkt ze even weer droevig. "Heb jij iedereen aangevallen?" schreeuwt Harry verbaasd.

"Nee! Nee, je begrijpt het weer verkeerd!" roept ze hem kwaad toe. "Ik had het raadsel al supersnel opgelost, maar ik dacht dat ik de Kamer niet in kon! Toen kwam het duel en sprak jij Sisselspraak… ik verstond je, Harry. Ik verstond je gewoon. Ik dacht dat ik alles kon stoppen. En ik ging naar binnen en ik keek de Basilisk aan, maar ik stierf niet, omdat ik de erfgenaam was Zwadderich was!" ze sprak heel snel, en ze leek zo in de war dat Harry bijna medelijden met haar kreeg…

maar Harry wist wel beter. "Ik was geschokt, en ik verliet de Kamer, met de bedoeling nooit meer terug te keren. Maar zoals je weet, keerde ik een keer terug. Met jou. En toen zei hij," ze wees naar Voldemort, die grijnsde. En bleef grijnzen. "dat hij de erfgenaam was. En toen hoefde ik alleen nog maar simpel te denken." De laatste zin fluisterde ze.

Harry snapt het niet. Die middagen dat ze simpelweg met haar hoofd tegen zijn borst lag, terwijl ze zonder te spreken naar het meer keken, die keer dat Harry in slaap was gevallen met zijn hoofd op haar schoot, en ze zijn haar de hele nacht had gestreeld.

Die keer dat Harry haar van de meerminnen had gered en ze hem zoo vurig kuste dat Sneep ertussen kwam, het leek toen zo oprecht. Maar nu hij dit hoorde betekende het allemaal niks meer. Het deed zelfs pijn. Hij voelde zich zo ontzettend verraden.

Hij snapte niet hoe achter zo'n mooi gezichtje zo'n duistere ziel kon schuilgaan. "Nu we dat gehad hebben,"sprak Voldemort. "Kunnen we nu overgaan op wat echt belangrijk is. Harry Potter, de Jongen die Bleef Leven, zal sterven." zei de slangachtige man geamuseerd. Harry was misselijk, zoveel boeide het hem niet eens meer.

Hij moet zich nog erger verraden voelen als Sirius, toen hij misleid was door Wormstaart. Ze had elke morgen gelachen, alsof er niks mis was. Ze had hem zachtjes in zijn hand geknepen, alsof hij het enige was dat haar staande hield. Ze had hem gekust, alsof ze van hem hield. Ze had lieve woordjes gefluisterd, alsof ze het meende. Maar het waren allemaal loze woorden.

Erin hapte naar adem. Hoe lang gaat ze dit toneelstuk nog voortzetten? Ze ging tussen hun instaan. "Dit is niet het moment om dapper te doen, Vilijn." siste Harry. "Dit is niet het moment om eigenwijs te doen, Harry." Snauwde ze terug. "Dan moet je eerst langs mij," daagde ze Voldemort uit.

Hoe dom denkt ze dat ik ben? Als Voldemort zo iets doorzet, wedden dat ze dan zo een stap opzij doet. Of dat ze ineens zo Ontwapend word? "Crucio." Lachte Voldemort, en zijn dochter stortte op de grond van de pijn.

Maar ze keek even naar hem op, en ze ging trillend weer staan. Tranen stonden in haar ogen, maar ze weigerde te gaan liggen. Harry stond even versteld, maar toen kwam hij weer terug naar de werkelijkheid.

Het is een act, en toen viel de blondine bewusteloos neer. "Expelliarmus!" schreeuwde Harry. Zijn ouders verschenen, en toen Voldemort achteruit viel, pakte hij Carlo en de Viavia. Maar hij kon Erin niet laten liggen.

Ik hoop ECHT dat jullie het leuk vinden, maar sinds ik niet zoveel reviews heb, heb ik geen idee! Lees het volgende hoofdstuk om te kijken wat Erin hier zelf van vind! (wel Sneep's POV)