dit is de 'vlam', tenminste dat was mijn bedoeling!
Hoofdstuk 24:
Severus Sneep
Op het moment had er net zo goed een Boeman voor hem kunnen staan. Het was nog erger als het Kerstbal, toen hij zijn zo-goed-als dochter met Potter zag zoenen. Maar nu was het Zwarts, zijn aartsvijand.
"Laat haar los, hond." siste hij kwaad. Erin verstijfde, en draaide langzaam om, met haar armen nog steeds om Zwarts' nek. Hij trekt zijn toverstok. Hij zal boeten! Erin trekt haar stok ook.
"Je zal toch eerst langs mij moeten als je hem wil vervloeken." zegt ze koel. "Het is niet haar schuld…" zegt Zwarts kwaad maar Erin snoert hem de mond. "Ik neem alle verantwoordelijkheid." zegt ze vastberaden.
"Hij is de volwassene." gromt Severus. "Ik begon. Sirius was zo netjes om…" zei ze. "Netjes? Noem je dat netjes?" schreeuwde hij tegen zijn dochter. Stiekem was er een steek van jaloezie ergens in zijn binnenste. Maar het was vooral haat en afschuw.
"Was je al die tijd al hier? Je was ineens weg met een enkel briefje waarop stond; Ik heb afstand nodig. Wat haalde je je in je hoofd, jongedame!" zei hij streng. "Commandeer me niet zo!" zei ze bruusk. Ze hield haar toverstok strak op hem gericht, heel de tijd.
"Ik kan voor mezelf zorgen!" beet ze van zich af. "Ga met je reageerbuisjes spelen, Secretus." zei Zwarts kleinerend. "Sirius…" fluisterde Erin geïrriteerd. "Ik had liever gehad dat je met Dementors zou zoenen." reageerde Severus grijzend. "Sev!" riep Erin geschokt.
"Het is niet wat je denkt…" verdedigde de blondine zichzelf. "Hoe kan het niet zijn wat ik denk! Ik heb het met eigen ogen gezien!" riep Severus verontwaardigd. "Maar jij dacht dat… je begrijpt me niet. Dat is waarom ik wegging. Niemand behalve Sirius begrijpt me!" zegt ze.
Ze zit nog steeds in Zwarts' armen, tot zijn afschuw. Maar als ze daar niet had gezeten, had hij allerlei vervloekingen naar de arrogante Griffoendor gegooid. "Ik… ik weet dat je goed bent…" mompelt hij naar zijn dochter. Ze kijkt hem aan met een blik van horror.
"Dat is het dus." fluistert ze. "Je accepteert me, maar je begrijpt me niet. Je begrijpt niet wat ik doormaak. Hoe het voelt, wat ik nodig heb…" zegt ze smekend. Ze wil dat hij het begrijpt. Hij doet zijn best. Maar zijn brein heeft kortsluiting.
"En hij wel? Hij begrijpt je wel, weet wat je nodig hebt?" zegt hij kwaad. "Ja." zeggen Erin en Zwarts in koor. Reducto, denkt hij kwaad. Maar Erin blokt hem. "Sev, doe nou geen dingen waar je spijt van krijgt." smeekte ze hem. Zijn mondhoeken krulde even naar beneden.
"Ik dacht dat je zielig was om Potter." zei hij zachtjes. "Het is meer dan Harry alleen." zei ze. "Waarom zie ik je hier dan met Zwarts…" siste hij, maar ze onderbrak hem.
"Ik zei, het is niet wat je denkt. Ik hou van Sirius, maar omdat hij me begrijpt. Hij probeerde me ervan te overtuigen dat ik mijn eigen kant kon kiezen. Net als jij. Ik geloofde hem ook niet. Dit was de manier waarop ik wist dat hij het meende. En ik ging geloven." zei ze dromerig.
"Je komt er deze keer me weg, Zwarts. Maar als ik je nog een keer met haar zie kom je niet zo gemakkelijk van me af." dreigde Severus. Toen leek het laatste draadje geduld in Erin te knappen. Alle kleur trok uit haar gezicht. Ze keek hem kwaad aan.
"Wie denk je wel niet dat je bent!" schreeuwde ze. "Je vader." zei Severus koeltjes.
De vloek die ze op hem afstuurde ontweek hij, maar hij miste hem op een haar na. Hij besloot dat het genoeg was, en dat hij haar niet verder moest lastigvallen. Met een brok in zijn keel, een steen in zijn maag en een storm in zijn hoofd stapte hij de deur uit.