Hoofdstuk 27:

Ron Wemel

Harry was niet meer hetzelfde sinds die avond. Ron merkte het aan zijn gedrag. Erin sloot zich de hele dag op in haar kamer, schrijvend naar iemand. Niemand wist naar wie ze schreef, maar elke dag vlogen er meer dan drie uilen over.

Ron, Harry en Hermelien deelden een coupé. Harry keek naar buiten was zo te zien bezig zijn vuist zo hard te ballen dat alle botten zouden breken. Hermelien las, verrassend, een boek. Ron wisselde steeds van blik tussen die twee.

"Het is stil, zo zonder Erin," zegt Ron om de stilte te breken. Hij ziet dat Harry even zijn kaken op elkaar klemt, maar hij doet alsof hij niks hoort. "Ze is op het moment zelf ook niet echt het zonnetje in huis, Ronald," reageert Hermelien stijfjes.

"Waar is ze eigenlijk?" vraagt Ron om het gesprek niet af te breken. "Al sla je me dood." sist Harry. Ron weet dat het geen zin heeft dus hij pakt zijn lunch uit zijn tas en kauwt er stilletjes op.

Als ze aankomen kan al van ver het witblonde haar van Malfidus spotten. Maar hij ziet ook het goudblond met blauwe puntjes. Ron balt zijn vuisten uit instinct. Hij kan niet geloven dat… als ze dichterbij komen ziet Ron dat Malfidus zijn arm om haar heen wil doen, maar ze slaat hem weg. Ron doet zijn mond open om te protesteren, maar tot zijn verbazing in zijn beste vriend hem voor.

"Laat haar los, Malfidus." dreigt Harry. Erin kijkt even verbaasd. "Ze is niet meer jouw eigendom, Potter." reageerde Malfidus achteloos. "Ze is ook niet het jouwe, Malfidus." mengde Ron zich kalm in het gesprek. "Zo, nu weten we van wie de brieven waren." zuchtte Hermelien.

Malfidus hield Erin stug tegen zich aangedrukt. "Draco…" fluisterde ze ademloos, maar al haar aandacht ging naar Harry. "Je bent niet zo aardig bezig, Potter. Eerst maak je haar de hele zomer ongelukkig en nu neem je het voor haar op." grinnikt Malfidus zelfvoldaan.

"Het boeit me ook niks," fluisterde Harry snel, ter zelfverdediging. Maar Ron zag in zijn ogen dat het hem wel iets boeide.

"Waar bemoei je jezelf dan mee, Potter." zei Erin emotieloos. Op dat moment werkte ze Malfidus niet meer tegen en liet ze hem zijn arm om haar heen doen. Harry vloog één seconde Malfidus even aan maar Ron sleurde hem weg.

Bij het feest weigerde beiden Harry en Erin iets te zeggen, maar ze bleven elkaar het hele diner aanstaren. Beiden aten ze niks.

Eenmaal in de leerlingenkamer vroeg Harry gedachteloos aan Daan hoe zijn vakantie was. "Beter dan die van Simon." antwoordde hij.

"Ma wilde me niet terug laten gaan. Om jou, Potter." zei Simon bruusk. "Ze zeggen veel over jou en Perkamentus in de Profeet, Harry." dreigt hij.

"Dan lees je toch lekker de Profeet, dan weet je alles wat je weten moet." verdedigd de blondine Harry. "Van jou hoef ik al helemaal niks te horen, iedereen ziet hoe je jezelf hebt toegetakeld om die ene jongen die je voor de verandering niet krijgt." antwoordde Simon.

Erin trok in een razendsnelle, vloeiende beweging haar stok. "Je gaat een grens over, Simon." zegt Erin duister.

"Wat een agressieve tikjes, familie trekje misschien?" zegt Harry tegen Erin. Als ze hem aankijkt zucht ze even geïrriteerd. "niet te geloven," mompelt ze.

"Geloof jij hem dan wel?" vraagt Simon lachend. "Ja." zeggen Ron en Erin resoluut.

"Nog iemand problemen met Harry?" neemt Ron het voor zijn vriend op. Dan is de hele leerlingenkamer stil.

"Staan we quitte, Potter?" vraagt Erin ze steekt haar hand uit.

Harry gromt even voor hij naar de slaapzaal vertrekt.