Tussenhoofdstuk, later word het nog belangrijk dus lees er zeker niet overheen!
Hoofdstuk 28:
Hermelien Griffel
Hermelien zit in de bibliotheek gebogen over haar exemplaar van Standard Spreukenboek, deel vijf. Het is al redelijk laat, tegen tienen maar net als ze op wil staan, komt Erin binnen. Ze kijkt schichtig om zich heen, als iemand die niet gevolgd wil worden.
Hermelien verstopt zich achter de dichtstbijzijnde boekenkast. Doe niet zo stom, het is je vriendin. Maar net als ze tevoorschijn wil komen om haar te groeten, schrikt ze even. Erin gaat de Verboden Afdeling in.
Ze komt al snel naar buiten met een dik, stoffig boek. Magie zo oud als de Wereld, staat er met oude letters op de kaft. Wat moet Erin nou met Oude Magie? Dat wordt nergens meer gegeven, en daar is een reden voor. Het meeste is Duistere Magie en het is zo geavanceerd dat het gemakkelijk mis kan gaan.
Ze kijkt nog een keer om zich heen en dan vertrekt de blondine, op de voet gevolgd door Hermelien. Tot haar teleurstelling gaat ze gewoon de leerlingenkamer in. Hermelien loopt haar achterna.
Harry en Ron zitten samen op de bank en hun ogen volgen Erin die naar boven loopt. Het valt Hermelien op dat Harry zijn rechterhand onder zijn been heeft liggen. Ze gaat tussen haar vrienden inzitten.
"Hermelien… wil je me alsjeblieft helpen met dit werkstuk voor Bezweringen?" smeekt Ron. "Helpen? Je bedoelt dat ik het voor je maak," lacht Hermelien, terwijl ze haar haren achter haar oor doet. "Alleen de inleiding," zegt ze streng.
Ron lacht zijn witte tanden bloot. Als hij niet zo lomp is, is hij best schattig. "Dankjewel Hermelien!" zegt hij blij.
"Als ik ooit weer lomp tegen je doe…" begint hij, maar hij word onderbroken door Hermelien's gegiechel. "Dan weet ik dat je weer normaal bent." grinnikt ze.
Dan draait ze zich naar Harry, die ook voorzichtig meelacht. Die ruzies heel de dag met Erin maken hem een ander mens. Een behoorlijk depressieve, in Harry's geval.
Waarom doen die twee elkaar dit aan, denkt ze wanhopig. Ze willen elkaar terug maar ze zijn te koppig en te trots, dus ze blijven elkaar maar ongelukkig maken. Hermelien besluit dat het verstandig is als ze er voorlopig maar niks over zegt. Hopelijk zien ze zelf snel hoe stom ze bezig zijn.
"Harry, denk je dat ik gek ben? Laat je hand zien!" zegt Hermelien bezorgd. Harry laat doodleuk zijn linkerhand zien. "Je andere hand," zucht ze. "Oh!" zegt Hermelien even snel als hij zijn hand laat zien. Ik mag niet liegen, staat er in gekrast. Het is al een beetje dicht, dus het ziet er lelijk en eng uit.
"Dat mens martelt je, Harry!" reageert Ron geschokt, Omber bedoelend. "Je moet naar Perkamentus gaan, Harry!" beveelt Hermelien hem. "Perkamentus heeft al genoeg aan zijn hoofd," zegt Harry en hij maakt duidelijk dat hij het er niet meer over wil hebben.
Dus, dan is het echt iets voor Ronald Virus Wemel om een nog pijnlijker onderwerp aan te snijden.
"Je wil niet weten wat ik vandaag zag!" zei haar roodharige vriend kwaad. "Erin, huilend, in Malfidus' armen!" voegde hij er woedend aan toe.
Harry kneep zo hard in zijn ganzenveer dat hij brak. Goed gedaan, Ron, denkt Hermelien geïrriteerd.
"Waarom zou ze huilen, bij MALFIDUS!" herhaalde hij verbaasd. "Ik zei al, Ron, dat ze op het moment veel moeilijkheden heeft! En ze had gewoon een schouder nodig om op te huilen, en Malfidus bood maar al te gewillig zijn schouder aan," siste Hermelien. Was zij nou de enige die het begreep?
"Dat ze zo wanhopig is dat ze bij Malfidus gaat…" mompelde Ron. "Dat jij nou evenveel emotie hebt als een tandenborstel!" zei Hermelien, maar ze moesten alle drie lachen.