Dit hoofdstuk draag ik op aan Luutje18, hier is een beetje fluff voor jou! (in reactie op je review over dat het nog niet goed was tussen Harry en Erin zeg maar)

Hoofdstuk 30: Harry Potter

Harry werd vroeg wakker, nog voor zonsopgang en hij besloot naar de leerlingenkamer te gaan. Hij dacht dat hij alleen zou zijn, maar zijn aandacht werd getrokken naar het slapende meisje op de bank. Erin.

Haar blonde haren lagen naar achteren gespreid over de leuning en ze had haar benen dicht bij haar romp getrokken. Zelfs in haar slaap lijkt ze nog over alles zorgen te maken. Harry komt voorzichtig dichterbij. Hij knielt naast haar neer. Ze is prachtig.

Zijn hart smelt en zijn ogen worden waterig. Als hij zichzelf niet constant bleef vertellen dat ze slecht was, zou hij zijn hart opnieuw aan haar verliezen. Dan beseft hij iets.

Is hij niet altijd van haar blijven houden? Is dat niet de echte reden waarom hij niemand iets verteld heeft? Zijn hand trilt, maar hij laat hem voorzichtig door haar zachte haar glijden. Waarom moet je zijn dochter zijn, denkt hij wanhopig. Waarom jij.

Dan vermant hij zich en stapt bij haar vandaan.

Bij het ontbijt is het zoals gebruikelijk tussen hen twee, ze weet immers niet dat hij er gestaan heeft.

"Harry," fluistert Hermelien plots. "Kom je mee naar de Zwijnenkop vanmiddag? Het gaat over de Verdediging tegen de Zwarte Kunsten lessen, ik heb denk ik een oplossing." voegt ze enthousiast toe.

Harry knikt. Een paar uur later lopen hij en Ron achter Hermelien aan, een groezelig cafeetje binnen. Er zitten een paar mensen die hij kent, de meeste van Griffoendor, maar er zijn ook een paar Ravenklauws bij. Net als Hermelien wil beginnen komt Erin binnen.

"Wat doe jij hier?" sist Harry.

"Dan moet je maar wat zachter praten, Potter." antwoord ze bot.

Hermelien zucht geïrriteerd. "We zijn hier samengekomen omdat we een goede leraar Verweer tegen de Zwarte Kunsten willen. We willen ons kunnen verdedigen. Harry hier.." ging Hermelien verder, maar Harry onderbrak.

"Wat? Wil je dat ik hun allemaal les ga geven?" vroeg hij verbaasd.

"Hermelien.." begon hij, maar dit keer was Ron het die hem onderbrak.

"Je kan onmogelijk nog erger zijn dan die oude pad, Harry." probeerde zijn vriend hem te steunen.

"Bedankt, Ron." fluisterde hij terug.

Toen besefte hij ineens dat Cho hem blozend en giechelend aankeek. Hij lachte verlegen terug. Erin gromde. Vervloek haar dan, dacht hij. Laat zien wat je ware aard is.

Hermelien's verhaal ging volkomen langs hem heen tot hij doorhad waar het over ging. Over al zijn 'heldendaden'.

"Het klinkt heel wat als je het zo achter elkaar zet," begon hij. "Meestal had ik gewoon geluk, en wist ik niet wat ik deed. Ik had vaak veel hulp…" zei hij maar Hermelien zuchtte.

"Je bent gewoon bescheiden, Harry." zei ze.

"Niet waar, Hermelien." fluisterde hij terug, een beetje van zijn stuk gebracht.

"Als je ons nou iets meer wilde vertellen over hoe Carlo stierf…" zei Kasper Krauwel voorzichtig.

"Als jullie doorvoor komen kunnen jullie oprotten, daar wil hij niks over zeggen." zei Erin bruusk.

"Ze heeft gelijk," zei hij tot zijn eigen verbazing.

Dit was de tweede keer dat ze het voor hem opnam. Heel even lachte ze voorzichtig, maar Harry keek weg. Ze moest maar niet denken dat ze nog enig kans had…

"Dus het is waar," zei Kasper.

"Hij is echt terug," maakte Cho af.

Harry knikte zachtjes. De kleur trok even uit Erin's gezicht, zoals het gewoonlijk deed wanneer de naam van haar vader viel. Zou ze hem echt haten, zoals ze constant beweert? Of zouden het nog meer leugens zijn?

Hermelien legde een lijst neer, met als kop Strijders van Perkamentus.

"Waar kunnen we oefenen zonder dat Omber ons pakt?" vroeg Ron.

"Ik heb wel een idee…" zei Erin bijna onhoorbaar.

School is weer begonnen voor mij, dus zal wat minder vaak posten als in de vakantie, sorry!