Hoofdstuk 31:

Hermelien Griffel

"Zo, dat was dan de eerste les!" zei Harry luid. Ze hadden deze lessen Patronussen behandeld, en het ging super. Iedereen had op zijn minst een flintertje zilveren rook te weten produceren. Hermelien was heel erg blij toen de otter uit haar stok spoot.

"Heel erg bedankt voor het komen!" voegde Hermelien er blij aan toe.

De Strijders van Perkamentus hadden werkelijk iets goeds gebracht. Harry en Erin waren zo druk bezig met spreuken leren dat ze elkaar even waren vergeten.

Erin had hen meegenomen, onder verdachte blikken van Harry, die het niet helemaal vertrouwde naar de zevende verdieping, de verlaten gang. Iedereen keek haar even verward aan toe ze voor een lege muur ging ijsberen, ze leek diep in gedachten.

Maar toen verscheen de deur naar de Kamer van Hoge Nood. Erin legde hen trots uit hoe de Kamer werkte, en zelfs Harry leek even blij verrast.

Hermelien herinnerde zich nog even de ruzie tussen haar en de blondine van gisteravond. Vlak nadat ze Erin had verteld dat ze niet eeuwig kon vluchten had Erin gegromd en verdween ze naar de leerlingenkamer, waar ze de hele nacht heeft geslapen.

Hermelien maakte zich oprecht zorgen om haar vriendin, af en toe. Ze had donkere kringen onder haar ogen en ze was bleek en mager. Daar zat ze dan, trillend in een hoekje, met haar rug tegen de muur.

"Erin, kom je mee naar buiten? De zon schijnt en…" begon Hermelien voorzichtig, maar de blondine schudde hevig haar hoofd.

Ze stond op. "Ik moet naar die bibliotheek, ik moet nog nodig een boek zoeken." zei ze snel.

"Ik kan helpen," bood Hermelien aan, en ze glimlachte.

"Nee, ik, eh, moet het alleen zoeken." stotterde Erin en ze verdween.

Hermelien aarzelde ze even, maar stapte toen naar Harry en Ron toe. "Vinden jullie niet dat Erin zich vreemd gedraagt?" vroeg ze.

Harry fronste even. "Niet meer dan normaal, toch?" zei hij.

Hermelien deed een plukje van haar pluizige haar achter haar oor. "Ik zag haar een paar dagen terug in de bibliotheek, en ze deed… vreemd. Ze keek de hele tijd om zich heen, alsof ze niet gezien wilde worden. En toen ging ze de Verboden Afdeling in." ging ze door, maar toen pauzeerde ze even door Harry's grommen en Ron's happen naar adem.

"Wat heeft ze dan te zoeken in de Verboden Afdeling?" vraagt Ron.

"Ze had in ieder geval geen toestemming," voegde Hermelien toe. "Ze kwam naar buiten, met een oud stoffig boek. Het ging over Oude Magie." fluisterde ze.

"Wat is Oude Magie?" vroegen Ron en Harry tegelijk.

"Lezen jullie dan nooit iets? Oude Magie is anders dan deze onze magie, het word op Zweinstein niet gegeven. En daar is een reden voor. Het is bijna allemaal Duistere Magie." legde ze zachtjes uit.

Harry zag eruit alsof hij elk moment dood kon neervallen. Alle kleur was uit zijn gezicht weggetrokken en hij ademde onrustig.

"In welk opzicht verschilt het dan van onze magie, Hermelien?" vroeg Ron.

"Bijvoorbeeld de bezweringen zijn heel anders. Niet een of twee woorden, maar hele zinnen. Oude Magie is heel krachtig en geavanceerd, en het zijn meestal krachtige vloeken. De meeste spreuken zijn dodelijk, maar er zijn ook spreuken die met iemand allemaal ongeluk kan laten overkomen, de zogeheten Grimbezwering. Niet zo fraai dus." zei ze bijna onhoorbaar.

Ron rilde even. Harry zat er nog steeds bij als een lijk. "Waarom heeft ze dat nodig?" vraagt Ron om de stilte te breken.

"Als we dat maar wisten," zuchtte Hermelien, terwijl ze over Harry's schouder wreef.

Ik vond dat ik even globaal moest uitleggen wat Oude Magie was...