Kerstvakantie op Grimboudplein 12!

Hoofdstuk 33:

Erin Maria Riddle

"Oh, Sirius!" zei Erin opgewekt en ze liet in zijn armen vallen. Het was de eerste keer dat ze hem weer zag sinds de zomervakantie. "Je ziet er slechter uit dan ik toen ik uit Azkaban kwam, Erin!" zei hij kwaad.

"Ook leuk om jou weer te zien," reageerde ze sarcastisch.

Harry teisterde haar gedachten, zoenend met Cho, blozend toen ze hem erop wees. Ze schudde haar hoofd, om hem uit haar gedachten te schudden.

"Ik meen het," zei Sirius streng.

"Je bent lijkbleek, ontzettend afgevallen en je hebt enorme wallen onder je ogen!" sprak hij, terwijl hij haar grondig onderzocht.

Ze zaten in de woonkamer, Harry, Ron en Hermelien waren nog in de gang, iets druk aan het discussiëren. Meestal was dat iets haar, de laatste tijd. Sirius wil nog verder gaan met protesteren, maar om hem de mond te snoeren drukt ze gauw een kus op zijn mond. "Waar was dat voor nodig?" lachte hij, terwijl zijn wangen een aangename kleur roze kregen.

Hij wees haar wel op haar lijkbleke gezicht, maar Azkaban had de Zwarts erfgenaam ook een krijtwitte huid gegeven.

"Om je duidelijk te maken dat je je geen zorgen hoeft te maken om mij. Ik red me wel." lachte ze.

"Want dat is wat je hebt gedaan, dit halfjaar op Zweinstein…" mompelde hij sarcastisch.

Erin wilde protesteren, maar Sirius was haar voor. "Je laat je vrienden in de steek…" fluisterde hij wanhopig.

"Niet waar!" zei ze, maar ze besefte dat de ex-gevangene gelijk had.

Hermelien ontweek ze door in de leerlingenkamer te gaan slapen, ze maakt geen grapjes meer tegenover Ron, Fred en George hebben haar ook opgegeven. Haar blik word triest. "Ik doe mijn best…" sputtert ze tegen.

Dan komt het drietal de kamer in. Harry klemt zijn kaken op elkaar als hij zijn peetvaders armen om haar heen ziet. Erin staat op en pakt Harry bij zijn T-shirt, en sleurt hem mee een hoek in. "Waar was dat voor nodig, Vilijn?" vroeg Harry kwaad.

"Luister, Potter. Ik wil iets met je afspreken. Of we negeren elkaar volkomen, of we doen beschaafd en beleefd. Wat kies je?" zei ze.

Harry leek opgelucht dat dit het was. "Beiden, maar we spreken alleen als het moet." antwoordde hij stug.

"Deal," fluisterde Erin, en ze ging tegenover Hermelien staan.

"Waar ging dat over?" vroeg Hermelien, terwijl ze een wenkbrauw omhoog deed.

"Potter en ik moesten gewoon even wat afspraken maken, om de sfeer niet te verpesten. Met andere woorden, we zullen ons netjes gedragen," legde Erin uit.

Sirius volgde haar met zijn blik, dus Erin pakte Hermelien's hand en nam haar mee naar boven. Erin vond de weg naar Sirius' kamer snel en ze plofte op zijn bed. "Sorry," begon ze.

"Het is iets tussen Potter en mij, ik had jou en Ron er niet bij moeten betrekken." voegde ze toe en Hermelien keek blij verrast.

"Ik had me er niet mee moeten bemoeien, maar ik dacht Harry en jij lijken zo ongelukkig…" mompelde Hermelien.

Erin besloot over een ander onderwerp te beginnen. "Hoe is het met jou en Viktor?" giechelt ze.

Ze doet haar best om heel meisjesachtig te klinken. "Ik… ik spreek hem nooit meer," zei haar vriendin, en ze keek Erin vreemd aan.

Wat haalde ze zich in haar hoofd om ineens te doen alsof er niks aan de hand is? Ron kwam de kamer in. Hij ging naast Erin zitten. Hij zag lijkbleek, meneer Wemel is waarschijnlijk net gearriveerd. "Jemig, Ron. Je ziet bleker dan Malfidus' haar!"grapt ze.

Ron lacht even. Het is lang geleden dat ze zo gepraat hebben, over van die dingen die zo onbelangrijk leken. "Hoe zou jij eruit zien als je vader gewond word binnengebracht?" vroeg hij zachtjes.

"Een stuk beter dan op het moment," zei Erin. En ze meende het. Maar dat wisten hun niet.