Cliffhanger...

Hoofdstuk 39:

Erin Maria Vilijn

"Expelliarmus! Reducto! Paralitis!" Allerlei vervloekingen en lichtflitsen vlogen rond de hal. Dolochov probeerde Hermelien te grijpen…

"Paralitis!" schreeuwde Erin, en hij liet haar los.

Zij en Hermelien hadden een kant opgerent, Harry en Ron een, en Loena, Ginny en Marcel een. "Patrificus Totalus!" hoorde ze Marcel schreeuwen.

"Goed gedaan, Marcel," zei Loena lief.

Het groepje ontmoette elkaar weer in het midden. Iedereen hijgde. "Zijn ze weg?" vroeg Ron.

Er kwam nog één Dooddoener aanvliegen, vanaf boven. "Reducto!" gilde Ginny en hij ontplofte.

"Goed gedaan, Gin," grinnikte Erin, maar toen viel haar mond open.

De kasten met glazen bollen begonnen om te vallen en overal waar ze de grond raakt veranderde het in niets. "Rennen!" schreeuwde Harry en ze volgden hem naar de deur.

Toen ze allemaal in het gat van de deur sprongen vielen ze meters naar beneden. Erin zag de grond dichterbij komen. Ze gingen niet sterven, niet zo, niet nu! "Arresto Momentum!" riep Erin en vlak boven de grond stopten ze met vallen.

Ze krabbelden allemaal overeind. "Departement van Mystificatie, die naam hebben ze goed gekozen," zei Ron.

Ze stonden klaar om opnieuw tegen de Dooddoeners te moeten vechten. Maar er was allemaal zwarte rook en uiteindelijk voelde Erin dat ze door iemand vastgegrepen werd. Ze kreeg een toverstok tegen haar nek gedrukt. Toen de rook opklaarde, zag ze dat Lucius haar in een greep had.

Zij, Malfidus en Harry stonden op een platform, en om hen heen stond de rest allemaal in dezelfde positie als zijzelf. "Geef me die profetie, Potter, of je vriendinnetje gaat eraan," dreigt Malfidus.

"Ga je gang, het maakt hem toch niks uit," lacht Erin humorloos.

Harry trilt en kijkt moeilijk. Het boeit je toch niets, of wel, denkt ze kwaad. Ze is toch maar een ordinaire moordenaar, net als haar vader? De verschijnen er witte lichtjes overal en de Orde van de Feniks schiet hen te hulp. Erin trapt instinctief op Malfidus' voet en die laat haar vloekend los.

Hij richt zijn stok op Harry, maar dan verschijnt Sirius. "Ga weg bij mijn peetzoon!"zegt hij en hij geeft Malfidus een stomp in zijn gezicht.

Erin lacht. Harry laat de bal vallen. De rest van de Orde en Strijders van Perkamentus ontfermen zich over de andere Dooddoeners, terwijl Erin, Harry en Sirius hun handen vol hebben aan Dolochov, Jeegers en Malfidus.

Sirius wankelt even achteruit, wat Malfidus de kans geeft om hem te vervloeken, maar Erin is hem voor. "Depulso!" schreeuwt ze, waardoor Malfidus naar achter wordt geblazen. "Dententio!" roept ze hem nog na, worden touwen om hem heen wikkelen.

Malfidus is uitgeschakeld. Harry Ontwapent Jeegers. "Goed gedaan James," zegt Sirius zonder na te denken.

Het voelt als een steek in Erin's maag. "Avada Kedavra!" schreeuwt iemand en ze ziet hoe een groene lichtstraal Sirius in zijn borst raakt.

Hij blaast zijn laatste adem uit en valt achterover de Kamer des Doods in. Het leek net alsof Erin's wereld stil stond. Ze viel op haar knieën en schudde. Ze kon zich er zelfs niet eens toe brengen om te huilen. Haar zielsverwant, de enige man die haar accepteerde voor wat ze was… dood. Weg.

Ze kon het niet geloven. De pijn die ze voelde van onbeschrijfelijk, er waren geen woorden die zo droevig waren dat ze konden verwoorden wat ze voelde.

In de verte hoorde ze Harry gillen. Bellatrix van Detta lachte en zong terwijl ze de kamer verliet. Harry rukte zich los van Remus en ging achter haar aan.

Het was een val, dacht ze. Voldemort.

En ze rende achter hem aan.

Sorrysorrysorry Luutje18! Maar anders zou heel het verhaal niet meer kloppen... En Sirius is misschien wel dood, maar niet weg...
"Degenen van wie we houden verlaten ons nooit echt."