Ik hoop dat dit hoofdstuk zo goed is als ik het in mn hoofd had!

Hoofdstuk 40:

Harry Potter

Hij volgde Bellatrix op de voet. Ze zou boeten! Ze had zijn peetvader vermoord, de enige kans op familie die hij nog had! "Crucio!" schreeuwde hij, en Bellatrix slaakte een kreetje.

"Je moet het menen, Harry," hoorde hij een stem fluisteren.

Harry wist niet zeker of het in zijn hoofd was of achter hem. "Je kent de spreuk. Ze verdient het. Ze heeft hem vermoord," fluistert de stem duister.

Bellatrix lacht en Harry draait zich om. Voldemort slaat Harry's stok uit zijn handen. Dan word hij van de zijkant aangevallen. "Incendio!" schreeuwt Erin, maar Voldemort ontwijkt de vlammen.

"Goed je weer te zien, m'n kind," lacht Voldemort sarcastisch.

Erin gromt. Ze heeft Harry al zo vaak gered. Is er niet een kleine kans dat ze toch gelijk heeft? Harry wil het zo ontzettend graag geloven. Dan komt Perkamentus uit de vlammen, en Bellatrix verdwijnt er in.

"Het was dwaas om hier vanavond te komen, Marten," zegt hij koeltjes. "De Schouwers zijn onderweg," voegt hij toe.

Voldemort lacht. "Tegen die tijd ben ik al gevlucht, en jij… dood," grinnikt hij.

"Over mijn lijk!" schreeuwt Erin en ze stuurt vlammen op Voldemort af.

Voldemort laat ze vervormen tot een grote slang en grijnst als de slang op haar afglijdt. En zo begint hun duel. Erin laat het water uit het fonteintje omhoog komen. Het bruisende water sluit Voldemort in, en hij lijkt bijna te stikken. Dan ontsnapt Voldemort en Erin wordt achteruit geblazen.

Voldemort kijkt niet al te geamuseerd. Waarom neemt Erin het op tegen haar vader? Harry snapt het niet. Erin blijft even uitgeput liggen en Perkamentus snelt naar haar toe om te helpen. Dan richt Voldemort zijn toverstok op Harry. Er komt een zwarte waas uit en Voldemort verdwijnt.

Dan beseft Harry dat Voldemort de zwarte waas is. Dit is Oude Magie. Een vorm ervan dan. Het snelt op hem af, en er is geen ontkomen aan. Hij zal hoogstwaarschijnlijk sterven. "Nee!" gilt Erin en ze werpt zich voor Harry, waardoor de waas in haar lichaam verdwijnt.

Haar adem schokt gelijk en ze zakt door haar knieën. Harry knielt naast haar neer. "Waarom deed je dat?" vroeg hij geschokt.

Ze snikt even zachtjes en dan strijkt ze met haar hand over zijn wang. "Ik hou van je Harry," zegt ze.

Ze had al die tijd gelijk. Ze heeft nooit gelogen. Ze hield echt al die tijd van hem. Altijd al was ze goed.

"Sorry dat ik je niet geloofde," zei hij vlug.

"Ik verwijt je niets, Harry," zegt ze. "Het is niet zo slecht om te sterven als het in plaats in van iemand van wie je houdt," fluisterde ze.

Haar gezicht leek zo vredig, terwijl ze zoveel pijn leed. "Nu ik het nog kan zeggen wil ik dat je weet hoeveel," vertelt ze. "Ik heb al heel mijn leven van je gehouden, en dat zal ik ook altijd doen, ik hield zelfs van je toen je me haatte, ik werd er niet gelukkig van, o nee, maar ik hield van je," legt ze uit.

Er stroomt een traan over Harry's wangen. Hij is altijd van haar blijven houden. En nu hij het niet meer hoeft te ontkennen, gaat ze dood. "Het spijt me," zegt hij.

"Stil," zegt ze kalm. "Ik geloofde mezelf niet eens," stelde ze hem gerust.

Haar gezicht vertrekt even van de pijn. "Wat gebeurt er?" vraagt Harry bezorgd.

"Hij probeert mijn ziel te vermoorden zodat hij mijn lichaam over kan nemen, het was voor jou bedoeld," zegt ze kalm.

"Kun je er niet tegen vechten?" stelt hij voor.

"Ik heb er geen kracht meer voor, ik heb geen kracht voor iets dat ik niet meer zou willen. Toch ben ik blij dat je me nu gelooft, nog voor het te laat is. Nog voor ik.." fluistert ze, maar Harry legt een vinger op haar lippen.

"Zeg dat niet," smeekt hij.

"Sirius is dood, en jij houdt niet meer van me, ook al geloof je me," snikt ze. "Vaarwel, Harry," zegt ze. "Ik hou van je," fluistert ze.

En ik van jou, denkt hij. En ik wil dat je het weet voor het te laat is.

Cliffhanger! Cliffhanger!
Het langverwachte goedmaken tussen Harry en Erin!
Maar is het te laat...