Hoofdstuk 41:

Erin Maria Vilijn

"Ik hou van je," fluistert ze.

Dan houdt ze het niet meer. Pijn, brandende pijn. Haar oogleden worden te zwaar en ze vallen dicht. Laat het stoppen, dan is het maar klaar. Voorgoed. Ze heeft niets om voor te leven, en genoeg reden om te sterven. Maar waarom kan het niet een beetje opschieten?

Harry schreeuwt nog verscheidene dingen tegen haar, maar ze hoort het niet. Erin neemt voor lief dat hij nooit meer van haar zou kunnen houden, hij wist in ieder geval nog de waarheid voor het eind. Het bittere eind. Ze focust zich op de gedachte dat ze binnenkort herenigd wordt met Sirius.

Dan voelt ze twee lippen, die gepassioneerd op de hare drukken. De pijn wordt minder. Ze kent de lippen.. ze heeft ze eerder gevoeld…. Sirius? Dat kan niet, tenzij ze dood is… maar dat kan niet, het voelt niet als Sirius, zijn kus is veel beheerster en geoefender… deze is ruw en wanhopig en vurig.

Ze krijgt meer kracht, genoeg om haar ogen te openen. Het is Harry. Harry kust haar. waarom kust Harry haar? Hoezo leeft ze nog? Ze beantwoord de kus snel en vurig. Hoe lang heeft ze al niet naar zijn lippen verlangt.

Dan krijgt Harry geen lucht meer. Erin trekt snel terug en ze kijkt wat er aan de hand is. Dan beseft ze het. "Je hebt hem directe toegang tot je lichaam gegeven!" schreeuwt ze.

Dit is dus typisch weer zo'n ondoordachte Harry actie, denkt ze. "Harry, als je doodgaat dan vermoordt ik je!" zegt ze streng.

Achter me hoor ik Hermelien jammeren en Ron humorloos lachen. Hoe lang staan ze daar al? Albus legt een hand op mijn schouder. "Vecht, Harry, vecht!" schreeuwt ze op wanhopige toon.

"Je hebt verloren, oude man," lacht Voldemort, in Harry's lichaam. Met Harry's stem, met een ongebruikelijk kil randje er aan.

"Harry het gaat er niet om wat jullie gemeen hebben," zegt Albus. "Het gaat er om hoe jullie verschillen," voegt hij toe.

"Je laat me niet alleen, Harry, niet nu!" zegt Erin kwaad.

Harry's lichaam schokt weer en zijn gezicht vertrekt van de pijn. Harry vecht, Harry vecht terug!

"Jij bent de zwakke," zegt Harry plots. "Je zal nooit liefde of vriendschap kennen, en ik heb het met je te doen," fluistert hij met alle kracht die hij nog heeft.

Erin glimlacht door alle tranen heen. Er stijgt een rookwolkje op uit zijn borstkas en Voldemort staat weer naast hen. Erin en Harry hebben beiden de tijd en de kracht niet om overeind te krabbelen, dus blijven ze op de grond zitten en houden elkaar stevig vast. Voldemort doet zijn best om zijn irritatie te verbergen maar iedereen ziet dat hij dit niet verwacht had. "Jij bent een dwaas, Harry Potter," zegt hij.

"Jij bent de dwaas, Voldemort," zei Erin kalm.

"Ga aan de kant, meisje," zei hij.

Toen kwam de Minister uit het haardvuur gestapt. Voldemort leek even te schrikken en verdween toen. "Hij is terug," zei Cornelis Droebel met dichtgeknepen keel.

Erin voelde haar bloed even koken. Harry was het hele jaar al uitgekotst door de tovergemeenschap en het eerste wat hij zegt is 'Hij is terug'?

Toen Erin even later naar de kamer van Perkamentus ging liet hij haar de profetie horen. Ze knuffelde Harry stevig. Harry streek met zijn hand over haar wang. "Het is fijn om je weer in mijn armen te hebben," zegt hij.

"Nu moet je me toch eens uitleggen waarom je dat allemaal deed, die zoen en zo," zei ze.

"Ik ben altijd van je blijven houden, stiekem," zegt hij.

Zijn wangen verkleuren een beetje. "Ik was bang dat je net als hij was. Maar ik snap het nu je bent niet slecht, je bent goed en dapper en…" legt hij uit maar ze onderbreekt hem met een kus.

Ze pakt zijn gezicht vast met beide handen en hij slaat zijn armen om haar heen. Dit is liefde, denkt ze. Echte liefde.