Jaar zes, mensen! *blijheid* In dit hoofdstuk gebeurt niet veel maar het is een inleiding op nog geheimen gebeurtenissen...
Hoofdstuk 42:
Harry Potter
Het was vier uur 's nachts. Harry Potter was in slaap gevallen toen hij naar buiten keek, wachtend op Perkamentus. Hij sliep met zijn mond open en zijn wang tegen het koude glas.
Even dacht hij dat hij iets hoorde. Hij schrok op. Net toen ging de deurbel. Hij racete van de trap af toen hij een bekende stem hoorde. "Ah, meneer Duffeling!"zei Erin enthousiast.
Harry liep nog sneller van de trap af, zo snel dat hij bijna viel. Hij staat in de hal, en hij ziet Erin en Perkamentus in de deuropening. Ze lacht vrolijk naar hem. "Wat komt u doen?" vraagt Harry aan Perkamentus.
Het Schoolhoofd glimlacht. "Ik weet dat we op een heel ongepast tijdstip komen, maar mijn peetdochter vroeg zich af of Harry misschien voor de rest van de vakantie bij ons zou kunnen logeren?" vroeg de oude man kalm.
"Prima," zei zijn oom.
"Je hebt vast nog niet gepakt, Harry?" vraagt Perkamentus en Harry schudt zijn hoofd.
Perkamentus zwaait even met zijn toverstaf en Harry's hutkoffer verschijnt voor hem, ingepakt en wel. "Dat bespaart je de moeite," zei hij vriendelijk.
"Kom je?" vraagt Erin.
"Tenzij je liever bij je oom en tante wilt blijven," lacht ze.
Harry lacht terug en sleept zijn hutkoffer mee naar buiten. "Pak mijn arm," zegt Perkamentus en de twee tieners gehoorzamen.
Harry wordt krijgt een misselijk gevoel. Ze komen weer tevoorschijn op een andere plek. "Ik ben net Verdwijnseld, is het niet?" vraagt hij.
"De meesten geven over hun eerste keer," zegt het Schoolhoofd kalm.
"Hoe zou dat nou komen," mompelt Harry sarcastisch.
"Je bent vast trots," lacht Erin.
Het beeld wat hij ziet beneemt Harry de adem. Het is een groot, majestueus kasteel wat iets wegheeft van Zweinstein. Er zit een groot stuk grasveld omheen, waar zes grote hoepels instaan, een eigen Zwerkbalveld! "Dit is Huize Perkamentus," zegt Erin blozend. "Mijn tweede thuis," voegt ze toe.
Huize Perkamentus is van binnen net zo mooi als het van buiten is, het huis is groot, maar toch ook ontzettend knus. Goud en rood zijn de meest voorkomende kleuren. Er hangt een heerlijke geur, Harry kan niet met zekerheid zeggen wat het is maar het is eten.
Harry zet zijn hutkoffer neer in de hal. De zon komt langzaamaan op. Erin steekt haar hand uit. "Wil je mijn kamer zien?" vraagt ze.
Harry knikt en ze sleurt hem enthousiast mee naar boven. Erin's kamer is groot, en net als in de rest van het huis is het volkomen rood en goud gekleurd. Op de linkermuur is een grote leeuw afgebeeld. De meeste ruimte wordt ingenomen door een groot tweepersoons bed. Boven haar bed kan Harry foto's zien, van hem en haar apart, van hem alleen, van Hermelien, Ron en de hele SVP.
Ze ploft op het bed. "Je kan bij mij in bed," zegt ze blozend.
Harry lacht en gaat naast haar zitten. Hij pakt haar hand. "Ik ben best wel een beetje verwend," giechelt ze.
Harry gaat naast haar zitten. "Zal ik je nog meer verwennen?" vraagt hij en ze grijnst.
Harry drukt zachtjes zijn lippen op de hare maar zij neemt het voortouw. Ze rommelt wat met zijn chaotische zwarte haren en Harry doet heel voorzichtig zijn vingers door haart blonde lokken glijden. Ze zijn zo zacht, en sterk.
Langzaam komt de zon op en oranje licht valt door het raam naar binnen. Hun relatie is nog nooit zo sterk geweest. Hierbij vergeleken lijkt wat ze in het vierde jaar hadden nergens op. Wat was het toen oppervlakkig vergeleken met nu.
Door dat hele gedoe met Voldemort vorig jaar liet Harry alleen nog maar meer zien hoe graag hij haar wilde, hoe erg hij haar nodig had.
En volgens mij is het hetzelfde voor haar.
Erin laat zich langzaam achterover zakken en Harry ligt bovenop haar. Dan horen ze gekuch achter hen.