Hoofdstuk 51:

Harry Potter

Harry en Erin liepen de volgende dag hand in hand het Toverdranklokaal binnen. Het was overduidelijk dat haar iets dwarszat, maar Harry besloot maar niet te vragen wat.

Er waren niet veel mensen die voor hun PUIST gingen. Een groepje Ravenklauws die naar Harry giechelden, Malfidus, Zabini en twee andere Zwadderaars die ze niet kenden. En hijzelf, Erin, Ron en Hermelien natuurlijk.

Slakhoorn begroette Zabini, Harry en Erin extra enthousiast. Zabini grijnsde even naar Erin die geforceerd terugglimlachte. "Pak je boeken maar," zei Slakhoorn vrolijk.

Harry stak zijn hand op. "Ron en ik hebben geen boeken, professor, we dachten allebei dat ze we niet door konden gaan voor onze PUIST," legde hij uit.

"Ja dat zei professor Anderling al, pak maar een boek uit de kast en schrijf Klieder en Vlek zo snel mogelijk," lachte de dikke man.

Harry en Ron liepen naar de kast, en zagen twee gehavende boeken. Harry verloor het gevecht om de minst gehavende, en kreeg dus het lelijkste boek. "Weet iemand soms wat deze drank is?" vroeg Slakhoorn en hij wees naar een ketel met een parelmoerige glans.

Erin grijnsde even, ze herkende de drank overduidelijk maar ze stak haar hand niet op. Hermelien haar hand kliefde wel door de lucht en kreeg de beurt. "Dat is Amortentia, professor, Liefdesdrank. Ik herkende het omdat ik ruik wat ik lekker vind dat is een kenmerk van Amortentia namelijk, zo ruik ik bijvoorbeeld versgemaaid gras en nieuw perkament en.." toen werd Hermelien rood.

Harry rook Erin's pepermuntadem, haar aardbeienshampoo en de roosachtige geur van haar huid. "Heel goed, meisje," zei Slakhoorn verbluft. "Hoe heet je?" vroeg hij.

"Hermelien Griffel, meneer," antwoordde ze beleefd.

"Als in Goud-Griffel?" vroeg hun leraar.

"Nee, ik heb Dreuzelouders," zei Hermelien terloops en Zabini lachte schamper. Slakhoorn glimlachte en keek naar Harry. "Aha! 'Een goede vriendin van me heeft Dreuzelouders en ze is de beste van ons jaar!' Ik neem aan dat dit de vriendin is kwestie is?" vroeg hij en Harry glimlachte.

Hermelien bloosde. "Heb je dat echt gezegd, Harry?" zei ze blij.

Hij knikte. Ron keek even woest, om een of andere reden. "Ik had het ook gezegd hoor, als hij het aan mij had gevraagd," mompelde hij.

"Nu wil ik graag dat jullie een poging doen om het Vocht van de Levende Dood te brouwen, Ik verwacht echt geen perfectie, het is nog maar een student gelukt in de tijd dat ik lesgeef! Degene die er het dichtst bijkomt krijgt een flesje Felix Fortunatis, en ik neem aan dat juffrouw Griffel wel weet wat het doet," lachte de Toverdrankleraar, en Hermelien gaf de klas een gedetailleerde uitleg, wat Griffoendor twintig punten opleverde.

Alle leerlingen kozen een ketel en hadden hun ingrediënten al klaargelegd. Tot zijn ergernis zag Harry dat de vorige eigenaar van het gehavende boek allerlei aantekenen gemaakt had, zelfverzonnen spreuken had opgeschreven en zelfs af en toe de auteur verbeterd had.

Hermelien's drankje was al bosbeskleurig, die als het ideale tussenstadium omschreven werd. Die van Ron had meer iets weg van gifgroen en die van Erin was al lila, was het tweede tussenstadium was.

Ze glimlachte even flauwtjes naar Harry en stelde voor om hem te helpen, maar hij sloeg het aanbod af. Zij mocht ook wel eens schitteren in haar favoriete les.

Ook al leek het eerst onhandig, maar de aantekeningen van het boek schenen te helpen. Erin's drank kleurde roze op het moment dat de zijne lila kleurde. "Hoe doe je dat?" vroeg Hermelien verwonderd, haar drank was nog steeds hardnekkig paars.

"Je moet een keer met de klok mee roeren,"zei Harry terloops.

"Nee, het boek zegt duidelijk zeven keer tegen de klok in, Harry," antwoordde Hermelien stug en haar bos haar was tien keer pluiziger dan normaal.

Harry voelde zich trots, op Erin na, was niemand zijn drank zo licht als de zijne. Slakhoorn was ook blij met hem resultaat en vertelde het koppel trots dat ze alle twee een perfect drank hadden weten te brouwen.

Slakhoorn stond erop om een extra flesje Felix Fortunatis te maken, maar Erin zei dat dat niet nodig was en dat Harry hem mocht hebben. Dankbaar stopte hij het flesje in zijn zak.

Toen viel Harry iets op, op de binnenkant van de kaft stond nog iets gekrabbeld.

Dit boek is eigendom van de Halfbloed Prins.