Kort hoofdstuk, sorry
Hoofdstuk 52:
Hermelien Griffel
In de lunchpauze vertelde Harry hen over het boek met de aantekeningen er in. Met elk woord werd Hermelien haar blik ijziger. "Je vindt zeker dat ik de boel bedonderd heb?" vraagt Harry.
"Je hebt het niet eerlijk gedaan, nee, het was ook een onmogelijke drank, ik heb nog nooit zoiets moeilijks gemaakt!" antwoordde Hermelien nijdig.
"Hij heeft alleen andere instructies opgevolgd dan wij, en je bent jaloers omdat het Erin wel gelukt is, zelfs zonder boek" verdedigde Ron hem.
Hermelien keek streng in zijn blauwe ogen. Erin kreeg een kleur en mompelde een excuus. "Je hoeft je niet te verontschuldigen om iets waar je beter in bent, Erin," kalmeerde Hermelien een beetje.
Ineens stond Ginny achter hen, ze keek woedend naar Harry. "Volg je gewoon iets op wat een boek je opdraagt?" vroeg ze eerder teleurgesteld dan kwaad.
"Rustig maar Gin," zei Erin sussend. "Het is niet hetzelfde als het dagboek van Vilijn, het is een normaal schoolboek," probeerde ze haar gerust te stellen.
"Specialis Revelio!" zei Hermelien voor de zekerheid en ze tikte op het boek met haar toverstok. Het deed niks. "Het lijkt oké," zei ze maar Ginny was al weggelopen.
"Er staat iets in over een Halfbloed Prins," voegde Harry er aan toe.
"Het klinkt echt als een smerige titel die een Dooddoener zou bedenken," zei Ron resoluut.
"Het is de Halfbloed Prins, Ron, Halfbloed," zei Harry met nadruk.
"Niet alle Dooddoeners zijn zuiverbloedig, Harry, daar zijn er gewoon niet genoeg zuiverbloedige tovenaars voor," zei Hermelien. "De meesten zijn vast halfbloed en doen gewoon of ze zuiver vloed hebben," speculeerde ze. "Jij en Ron zouden zo lid mogen worden van de club," zei ze koppig.
Erin mengde zich niet in het gesprek, dus ze liet haar er ook buiten, terwijl ze afwezig in een worstje zat te prikken. "Mijn familie zijn allemaal bloedverraders! Dat vinden ze net zo erg als Dreuzelouders!" zei Ron woest.
"Mij willen ze vast graag hebben," zei Harry sarcastisch. "Ik denk dat we beste maatjes zouden zijn, als ze me niet steeds maar probeerden te vermoorden," deed hij er nog een schepje bovenop.
Erin grijnsde, ze had het gesprek dus toch gevolgd, ook al deed ze of het niet zo was. "En Erin dan, die zouden ze er vast graag bij willen hebben!" zei Hermelien in een laatste poging de discussie te winnen.
Alle kleur trok uit de blondine haar gezicht. "Helemaal niet!" siste ze nijdig. "Ze weten dat ik de dochter van Perkamentus ben! Ik heb vorig jaar tegen Voldemort geduelleerd!" antwoordde Erin kwaad.
"Je bent niet echt…" begon Hermelien.
"Zo voelt het wel!" snauwde Erin stug.
Ze stond op en verliet de Grote Zaal. "Heb ik iets verkeerds gezegd?" vroeg Hermelien bezorgd, en ze keek Harry aan.
"Ze is meestal niet zo opvliegerig, tenzij het over een pijnlijk onderwerp gaat," zegt Ron.
Zijn blauwe ogen volgen de blondine met een bezorgde blik. Dat vind Hermelien nou het leukste aan Ron, dat hij zo'n goede vriend is…
"Ik ga wel achter haar aan," zei Harry en hij stond op.