Hoofdstuk 53:
Ron Wemel
Het was winter. En dat kon je merken ook. Het was ijskoud, het waaide hard, en er lag een dik pak sneeuw. Op de weg naar Zweinsveld was hij dan ook warm aangekleed, ook al hielp het niet veel.
Ze wandelden Zacharinus' binnen, de eerste beste winkel die ze tegenkwamen. Net toen ze bij een bak Suikerveren Deluxe stonden hoorde hij de onmiskenbare, irritante stem van Slakhoorn achter hen.
Slakhoorn prees Hermelien om haar kennis, Erin om haar uitzonderlijke talent en Harry, om de vorige reden en omdat hij de Uitverkorene was. Ron nooit, die negeerde hij altijd. En nu ook weer.
"Je moet echt eens naar mijn soupeetjes komen, Harry, en Erin heeft ze ook al allemaal gemist!" lachte Slakhoorn. "Juffrouw Griffel vindt ze enig, of niet soms?" vroeg hij en Hermelien knikte verlegen.
"Het spijt me, professor, maar we hebben dan altijd Zwerkbaltraining," zei Harry alsof het toeval was.
Ron wist best dat Harry elke keer als er zo'n soupeetje op het programma stond, hij een training inlaste. En dat was met name omdat Ron anders alleen was. Harry lachte altijd zo uitbundig om Hermelien die opgescheept zat met Zabini en Stoker, maar dat was alleen om Ron een beter gevoel te geven, dat wisten ze allebei. Erin lachte dan vaak ook voorzichtig en zei dan gemaakt streng dat het niet aardig was ten opzichte van Hermelien.
"Nou de volgende keer moet je komen want dat geef ik een Kerstpartijtje in mijn kantoor, je mag een introducé meenemen en galakleding is verplicht," lachte Slakhoorn voor hij iedereen de rug toekeerde.
"Harry en Erin gaan vast al met elkaar," zei Ron humeurig.
Hermelien kreeg even glans in haar mooie bruine ogen, wacht, mooi? Nou hij ze nog eens bekeek wel ja. Hou op Ron, Hermelien wil vast iemand die belangrijker is als hij. Hermelien deed haar mond open om wat te zeggen, maar Ron was haar voor.
"En jij gaat vast met Stoker, mij maakt het niet uit hoor, het is toch stom," blafte hij naar Hermelien.
"Nou eigenlijk wilde ik jou vragen, maar aangezien je het toch stom vindt," zei ze schril.
Wat had hij gezegd? Ron keek weg, hij wilde zich niet laten kennen. "Zullen we naar de Drie Bezemstelen gaan?" brak Erin de stilte.
Ze pakte Harry's hand en Ron en Hermelien liepen nietszeggend naast elkaar. Ze pakten een tafeltje in de hoek en Hermelien bestelde vier Boterbier. Net toen Ron een slok wilde nemen kwam Zabini bij hun tafeltje staan. "Hallo, Erin," zei hij grijnzend. "Potter, Griffel, Wemel," zei hij redelijk vriendelijk.
"Zabini," zei Erin glimlachend.
Harry fronste. Groen monster, dacht Ron lachend. Die is jaloers… "Kom je bij ons zitten?" vroeg hij de blondine.
"Waar ben je mee bezig, Zabini?" vroeg Harry kwaad.
"Ik wil Erin beter leren kennen, dat is best wel logisch sinds…" begon Zabini lachend maar Erin legde een vinger op haar lippen.
Harry, Ron en Hermelien keken haar vragend aan. "Ik snap wat je bedoelt, Zabini," zei ze. "Maar dat houdt je maar voor je, oké?" beval ze en Zabini grijnsde uitdagend.
"Ik spreek je nog, ik heb het idee dat Potter anders mijn kop eraf rukt," zei de donkere jongen speels en Erin glimlachte even.
"Goed gedacht," mompelde Harry en Erin gaf hem een kus op zijn wang om hem te kalmeren. Harry leek weer overtuigd en kalmeerde toen Zabini hen de rug toekeerde.
Toen ze naar buiten liepen luisterden ze alle vier stiekem naar de ruzie voor hen, tussen Katje Bell en ene Lia. "Blijf er vanaf!" schreeuwde Katje maar Lia greep naar het pakje, waardoor het op de grond viel.
Katja werd omhooggetrokken in de lucht en haar mond stond open in een geluidloze schreeuw. Die vier vrienden renden als een gek naar voren en probeerden Katja naar beneden te trekken, maar toen viel ze en bleef ze doodstil liggen.
Harry wilde het pakketje oppakken maar Erin trok hem weg. "Blijf er vanaf! Je mag het alleen maar aanraken met papier, het is vervloekt," zei ze resoluut.
Toen aarzelde de blondine even. "Dit is wat Malfidus wilde dat Odius zou bewaren," zei ze zachtjes.
Harry gaf Ron en Hermelien een blik van zie-je-wel.