2e herinnering over Maria, van Bella Zabini

Hoofdstuk 54:

Erin Maria Vilijn

Maria en Bella bevonden zich in de leerlingenkamer van Ravenklauw. Er waren wat jaren voorbij gegaan, en Erin gokten dat allebei de meisjes nu vijftien waren. "Hij is helemaal gek van je," lachte Bella.

"Ik probeer mijn opstel af te maken, Bella," antwoordde Maria geïrriteerd, maar de lichte blos op haar wangen verried dat het haar wel iets kon schelen.

"Je haalt de beste cijfers van de school, Maria!" lachte Bella. "Ik weet zeker dat jij de eerste heks bent die alles Uitmuntend haalt voor haar PUISTen! Waarom doe je ook altijd zo bescheiden en serieus, je mag best eens lol maken," verzekerde het donkere meisje haar vriendin.

Zuchtend legde Maria haar veer neer, ze besefte waarschijnlijk dat het toch geen zin had. "Laat maar horen, die theorieën," zegt de blondine iets relaxter.

Net als Bella enthousiast begint te vertellen, schrikt Maria op en snelt naar haar tas, en zoekt blijkbaar naar iets. Ze is zo gestrest dat ze een inktpotje omgooit, maar ze heeft het niet eens door. Uiteindelijk heeft ze het gevonden, een stukje perkament. "Ik moet gaan," zegt Maria vlug en ze rent de leerlingenkamer uit.

Bella raapt het stukje op wat ze liet vallen. Het is een maandiagram. Bella fronst, en dan valt haar mond open. Ze rent naar de slaapzaal en doet de gordijnen open. Het is volle maan. Dan vervaagt het beeld weer.

Albus legt een hand op Erin haar schouder. "Dit is de enige andere herinnering die Bella wilde geven, een van de laatste die ze had," zegt hij zachtjes.

"Hoe bedoelt u?" vraagt Erin afwezig.

Ze wist niet zo goed wat ze van de hele situatie moest denken. Maria Collins was een stil meisje, bescheiden meisje en ze bleef op de achtergrond. Ze was zo ontzettend niet-Erin-achtig dat als ze niet zoveel op elkaar geleken hadden, Erin nooit had geloofd dat dit haar moeder was. Bovendien was Maria nog zo jong geweest. "Bella Zabini wil je ontmoeten." legde Albus uit.

Erin stond verstijfd. "Hoe weet ze wie ik ben, eigenlijk?" kreeg Erin er met moeite uit.

"Haar zoon, Benno, die je ongetwijfeld kent," begon Albus en Erin gaf een kort knikje. "heeft veel over je verteld deze zomer, en toen je samen met Harry in de krant stond door het akkefietje op het Ministerie, heeft ze, als ik me niet vergis, je gelijk herkent. Ze nam onmiddellijk contact met me op. Ik wil je niet tot iets dwingen, maar het zou beleefd zijn om haar te ontmoeten. Ze was ten slotte je moeder haar beste vriendin, ze wil ongetwijfeld weten wat er van je geworden is," glimlachte het schoolhoofd.

"Weet ze ook dat Voldemort… de… vader is?" vroeg de blondine ongemakkelijk.

"Ongetwijfeld, de geruchten gingen immer te ronde dat Maria ontvoert was door Voldemort aan het eind van hun vijfde jaar…" zei Perkamentus terloops.

Hij aarzelde even, maar vroeg toen toch wat hij blijkbaar al een tijdje geleden had willen vragen. "Je vertelde me eerder dat Harry je alles in detail vertelde over onze privé lessen?" begon hij voorzichtig.

Erin knikte stijfjes. "Vergeef me, maar ik vraag me constant of hoe jij er tegenover staat," zei hij.

"Het is zo onwerkelijk, ik heb me altijd al afgevraagd wie mijn ouders waren, en nu ik het weet wilde ik dat ik het nooit geweten had. Ik luister altijd goed naar Harry als hij dingen verteld, want ik ben bang dat hij ook maar iets noemt wat ik gemeen met hem heb. Ik wil niet op hem lijken, ik wil het niet!" zei ze paniekerig en ze was best blij dat het er uit was.

"Jij lijkt minder op Marten Vilijn dan Severus op een feeënprinses," lachte Albus en Erin kon het niet laten om ook te lachen.

"Maar hij is mijn vader toch, we moet wel op elkaar lijken," zuchtte ze.

"Om eerlijk te zijn, er zijn natuurlijk wel degelijk dingen die jullie gemeen hebben. Ik geloof bijvoorbeeld niet dat je je uitzonderlijke tovertalent van niemand hebt geërfd, je vastberadenheid heb je ook van hem, je talent voor Toverdranken komt ook niet van Maria Collins, vrees ik, die ondanks haar kennis zo onhandig was dat ze regelmatig in de ziekenzaal lag voor een ontplofte ketel, builen of zweren," sprak hij, en het stelde Erin gerust.

"Wanneer wil Bella me ontmoeten?" vroeg Erin iets vrolijker.

"Ik zal haar schrijven dat je akkoord bent gegaan, ik denk zo rond Kerst, slaap lekker," zei Albus vriendelijk en Erin drukte een kus op zijn voorhoofd en wenste hem Weltrusten.