Hoofdstuk 57:

Erin Maria Vilijn

Erin kon die nacht niet slapen, ze wist immers wat haar morgen te wachten stond. Harry was die nacht teruggekomen met allemaal wilde verhalen over wat hij Sev en Draco had horen zeggen. Ze had hem in zijn waarde gelaten, want stiekem wist ze wel dat Sev in opdracht van Albus handelde. Dat moest wel, toch?

Erin gooide wat water in haar gezicht bij het wasbakje. Ze kleedde zich stilletjes aan, ze wilde Hermelien niet wakker maken. Erin legde haar hand op haar voorhoofd en het koude metaal van Sirius' ring voelde goed aan op de bezwete huid.

Albus wachtte haar op in de Grote Zaal. Hij gaf haar een arm, Albus was namelijk de enige die kon Verschijnselen in het kasteel. Erin negeerde het misselijke gevoel wat Bijverschijnselen haar gaf en ze zag een redelijk groot, toch gezellig landhuisje.

Erin belde aan. De vrouw uit de herinneringen, maar dan iets ouder, deed open. De karakteristieke schuine ogen en hoge junkbeenderen waren de redenen waarom Bella Zabini wereldberoemd was. Ze verklaarden haar schoonheid.

De donkere vrouw slaakte even een kreetje toen ze Erin zag en haar ogen werden waterig. "Vergeef me, je lijkt zo op haar," zei Bella.

"Ik heb het gezien," zei Erin zwakjes.

"Ik wilde je zo graag ontmoeten, je hebt ook het recht om dingen over haar te weten," glimlachte de oudere vrouw.

Bella Zabini nodigde hen uit in de woonkamer, waar Benno grijnzend op de bank zat. Erin nam de plek naast hem.

"Je moeder was een van de slimste, knapste en oprechtste vrouwen die ik ooit heb gekend," begon de donkere vrouw langzaam. "Ze was zo nuchter en beleefd, maar bovenal was ze te vertrouwen, loyaal en ondersteunend.

Ik was op jonge leeftijd zwanger van Benno, op mijn vijftiende. Iedereen haatte me, vond me een schande, maar je moeder niet. Ze was een stil meisje, maar als mensen mij beledigden kreeg ze een massieve woedeaanval en was iedereen bang voor haar. Ze was heel bescheiden en wilde nooit met de eer strijken," vertelde ze vlug en Erin legde gevoelsmatig een hand op de schouder van de vrouw, die dicht tegen huilen aanzat.

"Dan hoop ik dat ik meer met haar gemeen heb dan alleen haar uiterlijk," zei de blondine trots en de donkere vrouw glimlachte.

"Je hebt natuurlijk veel te vragen," mompelde ze.

Erin knikte lichtjes. Dat had ze wel, maar ze had geleerd dat het soms beter was dingen niet te vragen, omdat ze het antwoord niet wilde horen. "Hoe reageerde je toen je ontdekte dat Maria een weerwolf was?" vroeg Erin rechtuit.

"Ik was er voor haar, net zo als zij er voor mij was. Ik had medelijden met haar. ze dacht dat ik niet meer met haar in dezelfde slaapzaal wilde, dat ik haar haatte. Compleet gestoord, zoals ik al zei," grijnsde Bella.

"Ik denk ook dat ik zo zou reageren als Hermelien ontdekt wie mijn vader is," zei de blondine plompverloren, en ze wachtte de oudere vrouw haar reactie af.

"Dus het is waar?" vroeg ze verbitterd.

Erin grijnsde uitdagend. "Wordt je nu bang? Bevooroordeeld?" sist ze.

"Dat agressieve trekje heb je wel van hem," zei de donkere vrouw koeltjes.

"Maar ik ben niet net als hij, ik ben ook niet net Maria. Ik ben ik, en je zult het met mij moeten doen. Maria is weg, en je krijgt haar niet terug," zei Erin.

"Dus je bent geen junior Dooddoener?" zei Bella schamper.

Erin's harde worden leken de donkere vrouw opgejaagd te hebben. "Ik ben verliefd op Harry Potter," zei ze simpel en ze keek Benno strak aan.

Die grijnsde flauwtjes. "Dan moet ik je nog iets vertellen jongedame, Maria en ik hebben het er uiteraard wel eens over gehad. Een van haar laatste wensen was dat als ze een dochter kreeg, ze met mijn zoontje zou trouwen," zei Bella streng.

"Maria zou het nooit zeggen. Ze zou haar dochter nooit dwingen tot een huwelijk," riep Erin verontwaardigd.

"Denk je dat je haar beter kent dan mijn moeder?" zegt Benno vermakelijk.

"Het was een fout van me om hier te komen," zei Erin. "Het spijt me, maar ik hou van Harry en niemand brengt daar verandering in. Goedendag," zei de blondine resoluut en wilde omdraaien maar Benno hield haar tegen.

"Je kan van meerdere personen tegelijk houden," zei hij maar Erin gaf hem bot een klap en vertrok alsnog.