Hoofdstuk 60:
Harry Potter
Het was al weer een paar weken geleden sinds ze naar Zweinstein teruggekeerd waren. Perkamentus had hem een herinnering laten zien van Slakhoorn, die hem gemodificeerd had. Om de een of andere reden mocht Perkamentus niet weten wat Slakhoorn Voldemort verteld had over Gruzielementen.
"Gruzielementen.. nooit van gehoord!" peinsde Hermelien.
"Echt niet?" vroeg Erin verbaasd.
"Jij wel dan?" vroeg Ron verbaasder.
"Ja. Nou ik kwam er toevallig achter toen ik vorig jaar dat boek over Oude Magie had gepakt… het is echt iets verschrikkelijks. En te oordelen naar Slakhoorn zijn schaamte is het zeker dat Voldemort er een gemaakt heeft." zei de blondine.
"Maar wat zijn het?" vroeg Harry nieuwsgierig.
"Een Gruzielement is een voorwerp dat een stuk van iemands ziel in zich draagt. De maker doodt iemand en splitst daarmee zijn ziel. Het stukje ziel stopt hij in een voorwerp, zodat als hij vermoordt word, dat stukje ziel nog heeft en zo dus verder kan leven," legde ze uit.
Hermelien trekt een gezicht. "Ik vermoedt dat het dagboek er eentje was," voegt Erin toe.
"Je bedoelt dat hij er meer heeft gemaakt?" vraagt Ron grimmig.
De blondine knikt. "Heb je een idee wat?" vraagt Harry zo zachtjes dat de andere twee het niet horen.
Ze schudt haar hoofd. "Maar Voldemort heeft een bepaalde flair, daar kunnen we vast veel uit opmaken," zegt ze.
Dan staat ze op. "Ik heb niet zo'n honger," mompelt Erin en ze loopt van tafel.
Harry volgt haar. Er is niemand in de gang, Erin leunt tegen de muur en kijkt naar beneden. "Harry," zegt ze.
Hij pakt haar hand en knikt. "de profetie voorspelde dat jij Voldemort moet vernietigen…" vertelt ze.
"Wij," corrigeert Harry haar.
De blondine grijnst even. "Wij," herhaalt ze en ze drukt een kus op zijn lippen.
Ze breekt hem wel vroegtijdig af. "Mijn punt is, ik denk dat ik weet hoe. Het heeft geen zin om Voldemort gewoon te doden, dan heeft hij zijn Gruzielementen nog. Ik gok dus dat we die Gruzielementen moeten verwoesten. Als je die verwoest, verwoest je Voldemort," legt ze uit.
Harry wroet even door zijn haar en zucht. "Hoe?" vraagt hij.
"We moeten er eerst achter komen wat ze zijn, waar ze zijn… Dan moeten we ze nog te pakken zien te krijgen, ik weet zeker dat ze goed bewaakt zijn. Niet te vergeten dat we ze dan ook nog moeten vernietigen… en Voldemort zal naar ons beiden op zoek zijn. We hebben Ron en Hermelien ook nodig, Harry," legt ze uit.
Harry strijkt verstrooid over haar delicate linker jukbeen. "Ze hebben nu ruzie…" zegt hij bijna onhoorbaar.
Het breekt hem dat zijn twee beste vrienden niet meer praten. Nu snapt hij wat er vorig jaar door Ron en Hermelien heenging, toen hijzelf ruzie had met Erin. "Ze houden van elkaar, ze zijn te koppig en te trots om het te zien, net als wij toen. Dat kwam ook goed…" lacht ze terloops en ze drukt een plukje van haar rommelige haar glad, dat gelijk omhoog springt.
"Is het niet vreemd dat je de dood van je vader beraamt?" vraagt Harry.
"Mijn loyaliteit ligt bij degene van wie ik houd, en sinds ik nooit meer van iemand kan houden dan jou, ligt het bij jou. Ik ben meer dan onherroepelijk verliefd, het is meer dan dat. Knoop dat in die lieve oortjes van je," giechelt ze. "Ik hou van je, totdat je hart stopt met kloppen," fluistert ze.
Harry vindt haar lippen gemakkelijk en hij kust haar. Nooit verveelt het, steeds wil hij meer. Ze bijt zachtjes op zijn onderlip, en Harry geniet.
Erin Maria Vilijn, Ik hou verdomme veel van je, denkt hij.