Hoofdstuk 62:

Erin Maria Vilijn

Vroeg in de ochtend sloop Erin de trap op naar Harry zijn slaapzaal. Ron was jarig, en ze wilde hem feliciteren. Harry praatte zachtjes in zijn slaap, in Sisselspraak. Erin wilde hem niet wakker maken, dus ze drukte zacht een kusje op zijn lippen. Van haar koele aanraking werd hij toch wakker. "Droom ik nog?" vroeg hij grijnzend.

Ron werd ook wakker. "Gefeliciteerd Ron!" zei Erin blij en ze gaf hem een vriendelijke kus op zijn wang toen ze hem omhelsde.

Hij bloosde er allang niet meer door. De blondine drukte een pakje in zijn handen. Ron was druk bezig het pakje open te maken terwijl Erin naast Harry in zijn bed kroop. Erin wilde hem net zoenen toen Ron grijnzend een bak Chocoketels voor hun neus hield. "Ook eentje?" plaagde hij en Erin schudde blozend haar hoofd.

Ron haalde zijn schouders op. "Bedankt voor de Wachtershelm," zei hij terloops en propte zich vol met de Chocoketels.

Ron ging verder met cadeautjes uitpakken.

Harry speelde geamuseerd met een plukje van haar haren. Erin kuste hem vol overgave en ging ondertussen stiekem met haar handen onder zijn shirt, ze voelde zijn zachte huid onder haar vingertoppen. Harry liet zijn vingers even over haar achterwerk glijden en ze giechelde even. Ze had zich nog nooit zo erg een tiener gevoeld, en het was heerlijk. De hormonen gierden door haar lichaam en ze hoorde Ron achter hen zuchten.

"Kunnen wie niet eens ongestoord…" begon Erin lachend maar toen zag ze wat voor een vreemde blik Ron had. Erin vloekte hardop.

"Wat is er?" vroeg Harry.

Volgens mij heeft hij Amortentia binnen gekregen, ze herkent de symptomen. Harry blik ging even naar Ron en toen keek hij terug. Erin zuchtte even, ze moest het zeker weten… "Zullen we naar beneden gaan voor het ontbijt?" vroeg ze.

"Ik heb geen honger," antwoordde Ron dromerig.

Oh god, dacht ze. "Wie is het Ron?" zei Erin.

Harry deed zijn best om niet te lachen en Erin gaf hem lichtjes een elleboog. "Hij maakt een geintje, toch? Hij is niet ineens helemaal verliefd op Belinda," grinnikte Harry.

Ron kwam op hem af met gebalde vuisten en Erin gebruikte de eerste spreuk die in haar opkwam. Levicorpus, dacht ze. De roodharige jongen werd aan zijn enkels de lucht in gehesen. "Waarom deed je dat?" brulde Harry.

"Je noemde haar een geintje!" schreeuwde Ron terug.

Erin liet Ron weer op zijn bed vallen. "Leg het maar uit, Ron," zei ze kalm, alsof ze tegen een kleuter praatte.

"Ze weet niet eens dat ik besta," zegt Ron.

"Dat lijkt me sterk," zegt Harry grijnzend. "Ze steekt al drie maanden haar tong in je strot, Ron," voegt hij bot toe.

"Regina Valster?" vraagt Ron.

De verwarring is van Harry's gezicht af te lezen. "We nemen je mee naar Slakhoorn, daar heeft ze bijles, dan kan ik je aan haar voorstellen," liegt Erin opgewekt. "Amortentia," sist ze in Harry's oor en de zwartharige jongen knikt en volgt hen.

Ze rende naar het kantoor van Slakhoorn en klopte op zijn deur. Toen de Toverdrankleraar opendeed keek hij Harry even nijdig aan, en Erin hoorde hem denken: Waarom vroeg mijn kleine Toverdrankprins dingen over Gruzielementen? "Professor, mijn vriend Ron Wemel hier heeft een Liefdesdrank binnen gekregen. U kunt toch wel een tegengif maken?" vroeg Erin dringend.

Slakhoorn knikte. "Natuurlijk, meisje,"zei hij glimlachend en even later goot hij bij Ron het drankje naar binnen.

Haar roodharige vriend keek verbaasd om zich heen. "Er zat Amortentia in je Chocoketels, ik zal je de details besparen, maar je hebt Harry bijna een klap verkocht omdat hij Regina Valster zogenaamd een geintje noemde…" legde de blondine lachend uit.

Ron's hoofd werd dezelfde kleur als zijn haar. "Volgens mij was die drank voor mij bedoeld, Regina Valster stelde zich voor in de trein," zei Harry beschaamd.

"Je bent ook nog nooit zo aantrekkelijk geweest," glimlachte Erin terwijl ze een kusje op zijn wang gaf, uitdagend voor meer.

"Een borrel om het te vieren!" zei Slakhoorn vrolijk en hij schonk wat op eiken gerijpte mede in.

Ron nam gulzig een slok en begon onmiddellijk te kokhalzen. Slakhoorn verstijfde van paniek, en Harry wist niet wat hij moest doen. "Harry… een bezoar!" gilde Erin en Harry stopte de verschrompelde steen in Ron zijn mond.

Ron verstijfde, het kokhalzen stopte. En de rest ook.