Sorry dat ik een update gemist heb, ik hoop dat dit hoofdstuk het goedmaakt! Ik heb een stukje geskipt, het gaat weer verder aan het begin van de Relieken van de Dood
NOTE: schuine tekst is Sisselspraak

Hoofdstuk 65:

Voldemort

De Heer van het Duister regeert. Moge dat duidelijk zijn. Sinds Perkamentus dood was, was alles anders. Alles was van hem, en iedereen die niet luisterde, werd uit de weg geruimd. Voldemort verbleef voorlopig in Huize Malfidus, het chique landhuis van Lucius.

Erin kwam de kamer binnengelopen. Toen Sneep Perkamentus gedood had, had ze geen ander huis en was dus gedwongen hier in te trekken. De dood van haar peetvader leek haar zo van de kaart te hebben gebracht dat ze zich enigszins beschaafd tegenover hem gedroeg. Ze viel hem in ieder geval niet meer aan.

"Voldemort," zei ze.

Hij nam haar goed in zich op. Ze had een lange, donkergroene jurk aan, die nauw sloot om haar kleine taille en haar rondingen goed liet ziet. De jurk had een diepe V-hals die haar volle boezem goed accentueerde. Die spleet in de onderkant liet een volmaakte, lelieblanke been zien.

Haar goudblonde haar golfde over haar schouders, haar lichtblauwe ogen omlijst door pikzwarte grote wimpers. Ze was net haar moeder, wat dat betrof. Haar blote hals werd gesierd door een giftand van Nagini. Ze had het cadeautje schoorvoetend aangenomen, maar had zich er toch bij neergelegd.

"De, eh, gasten zijn er," zei Erin en ze wilde zo snel mogelijk de kamer weer uit.

"Ik wil dat je er bij bent," zei hij kalm en ze nam een stoel.

Voldemort nam de stoel aan het hoofd van de tafel en groette zijn Dooddoeners. Nog geen seconde later kwamen Sneep en Jegers drijfnat binnenwandelen. Ze bogen even gepast en gingen zitten. Erin vermeed Sneep zijn blik, en siste wat naar Nagini. "Hij heeft Albus vermoord, Nagini, natuurlijk ben ik kwaad," zei zijn dochter in Sisselspraak.

"En?" richtte Voldemort zijn eerste vraag tot Sneep.

"Heer, de Orde van de Feniks zegt dat Harry Potter volgende week zaterdag, bij het vallen van de duisternis, zal worden overgeplaatst naar een nieuw onderduikadres," informeerde Sneep.

"Ik heb andere ideeën gehoord, Heer," zei Jeegers.

"Donders is Waanzichtig, Jeegers," zuchtte Sneep.

"De Orde vermoedt dat Voldemort het Ministerie heeft geïnfiltreerd heeft," zei Erin.

Alle Dooddoeners richtten hun blik op haar. Ze had een reputatie, wat met haar relatie met Harry Potter te maken had. "Dat hebben ze dan in ieder geval goed!" lachte Jeegers.

"Heb jij nog iets van hem gehoord, Erin?" vroeg Voldemort.

Ze schudde haar hoofd. "Ik denk dat hij de gevaarlijkheid van de situatie snapt, nu ik me het grootste gedeelte van de dag in jou gezelschap bevindt," legde ze uit.

"Vergeef, me, Heer," fluisterde Dolochov bijna onhoorbaar. "Maar wat uw dochter betreft, ze heeft een kant gekozen, dus ik snap niet…" zei hij maar Voldemort hief zijn hand op, als gebaar dat hij moest stoppen met praten.

Erin haar gezicht bleef koel en ze liet nergens aan merken welke emotie er door haar lijf ging. Hij vroeg zich af hoe lang het zou duren voor ze zou beseffen wat voor een excellente Dooddoener ze zou zijn. Ze moest kiezen voor de kant die haar het best kon dienen. Dat was de Duistere. Tot zijn genoegen kreeg ze het beetje bij beetje in de gaten.

"De Orde wantrouwt elke manier van reizen die door het Ministerie gecontroleerd kan worden," vertelde Sneep alsof er geen enkele onderbreking was geweest.

"Des te beter, dan worden ze gedwongen door de lucht te reizen!" zei Voldemort.

Hij keek even naar zijn dochter. "Jij bent de beste vlieger van ons allemaal. Jij gaat mee," beval hij.

"De Orde vertrouwt me! Het zou stom zijn om dat vertrouwen te beschamen alleen omdat ik het beste kan vliegen!" protesteerde ze fel.

"Wacht eens, moet ik hieruit opmaken dat jij een rol als dubbelspion aanneemt?" vroeg Voldemort geamuseerd.

Ze sloeg haar wimpers even neer. "Je kan niet van me vragen mijn vriendje uit de lucht te schieten," zei ze.

"Dat kan ik wel," siste hij terug.

Geen van de andere Dooddoeners begreep iets van de woordwisseling. Ze knikte. De dood van Perkamentus heeft haar verbitterd, haar onschuld gedood. Maar haar hart klopt voor Harry Potter, en Voldemort begrijpt niet veel van liefde, maar hij begreep wel dat Potter moest sterven voor ze voorgoed zijn kant zou kiezen.

Malfidus, die naast haar zat, probeerde een van zijn tanige vingers op haar hand te leggen, maar ze trok die gewelddadig weg.

Gaat Erin echt meer sympathie voelen voor Voldemort? Gaat ze echt in opdracht van de Dooddoeners handelen? Hoe voelt ze zich over de dood van Perkamentus? Je vragen worden binnenkort beantwoord :)