Hoofdstuk 71:

Hermelien Griffel

Hermelien Verschijnselde op de bovenste trap en deed toen vlug de deur van Grimboudplein 12 open. Heel even was ze bang dat de zes Dooddoeners die de wacht hield voor de deur een stukje elleboog gezien hadden, maar die gedachte verwierp ze gauw.

De piano maakte zachtjes geluid, Ron was in slaap gevallen met zijn hoofd op de toetsen. Toen hoorde ze een kreun van boven. "Stavlov!" gilde Harry.

De badkamerdeur was op slot. Sinds Erin niet meer constant bij het was, werd hij steeds geteisterd door de gedachten van Voldemort. "Harry?" vroeg ze voorzichtig.

Harry haalde even diep adem en opende de deur. Hij zag er verschrikkelijk uit. "Even in slaap gevallen," zei hij terloops.

"Je houdt ons niet voor de gek, Harry! Je moet je afsluiten! Perkamentus…" zei ze.

"Hou je mond over Perkamentus!" schreeuwde Harry.

"Gaat het Harry? Je schreeuwde me wakker," zei Ron van achter hen.

"We gaan vandaag het Ministerie binnendringen."

Hermelien keek Harry geschokt aan. "Kom nou, Hermelien, we kunnen nooit beter voorbereid zijn dan nu! We kunnen hier niet eeuwig blijven zitten, we hebben nog genoeg andere Gruzielementen!" zei Harry.

Ron legde een hand op haar schouder. "Hij heeft gelijk, Hermelien," zei hij.

"We moeten vandaag het Gruzielement te pakken krijgen, er bestaat de kans dat het over een tijdje gestolen word, of ze het weggooit…" beargumenteerde Harry.

Niet veel later hadden ze alle drie Wisseldrank ingenomen en waren ze net het Atrium binnengewandeld. "Ah, Mafalda! Goed je te zien!" zei een kalende tovenaar plots tegen haar. "Die veiligheidsmaatregelen zeg! Wie denken ze dat er binnenkomt, Harry Potter?"

De tovenaar lachte om zijn eigen grap en verdween toen weer. Overal hingen posters met de tekst: TOVERKRACHT IS MACHT. Standbeelden van tovenaars die op tronen zaten die gedragen werden door Dreuzels.

Een bekend gezicht klopte Ron op de schouder toen ze de lift in stapte. Harry's gezicht lichtte op. "Sterkte Malkander," zei Erin tegen Ron, die nu Roel Malkander heette.

"Erin," zei Harry teder en Hermelien moest hem op zijn voet trappen, anders wist ze zeker dat hij de blondine zou kussen.

Erin keek Harry vuil aan, ze wist niet dat het Harry was natuurlijk. "Waag het niet om me aan te spreken, jij…" zei ze, maar ze maakte haar zin niet af.

"Kijk uit wat je zegt. Je wordt in de gaten gehouden," zei hij met oprechte bezorgdheid.

"Is dat een dreigement, Rigeur? Hoe durf je! Ik weet wat je met Dirk Kramer hebt gedaan! Ik zeg het maar vast, je kunt mij op niks pakken. Dat vind je vast jammer, hè?" blafte ze en het was vreemd haar zo minachtig te zien doen tegen Harry.

Als ze eens zou weten. Toen kwam Omber de lift binnen, met het medaillon om haar nek. Erin keek er een tijdje naar. "Mooie ketting, Omber," zei ze afwezig.

"Vilijn," groette Omber haar terug.

Weer, weer dat Vilijn… Toen richtte Omber zich op Hermelien. "Mafalda, jij kunt wel notuleren toch?" Hermelien knikte haastig.

Een Dooddoener kwam de lift in. "Vilijn," groette hij.

Weer dat Vilijn. "Totelaer, hoor jij niet in je kantoor te zitten?" vroeg Erin.

"Het regent daar, kan jij dat niet beter opknappen? Anders gaat iemand zijn vrouw nog sneller naar Azkaban dan je…" dreigde hij tegen Ron.

Ron ging angstig de lift uit. "Is dit niet jouw verdieping, Rigeur?" vroeg de Dooddoener, en Harry mompelde iets onverstaanbaars en stapte snel de lift uit.

"Zouden jullie het erg vinden als ik bij de hoorzitting aanwezig ben?" vroeg Erin.

"Ah, mik je op een carrière bij de Registratiecomissie voor Dreuzeltelgen?" vroeg Omber vrolijk.

Hermelien kromp ineen bij het horen van die naam. Erin lachte flauwtjes. "Nee, nee. Ik dacht dat jullie misschien wel iemand met een fatsoenlijke Patronus konden gebruiken?" zei ze.

Omber stemde in. Zij, Erin, Totelaer en Hermelien namen plaats op de banken van de Wik en Weegschaar. Er zweefde Dementors om hen heen. "Expecto Patronum."

Hermelien glimlachte vaagjes toen het zilveren hert uit Erin haar stok spoot. Patronussen waren meestal uniek, maar als er sprake was van een hele hechte band konden ze dezelfde vorm aannemen. Totelaer keek even schamper naar Erin, wisten de Dooddoeners dat Harry's Patronus een hert was?

Hermelien was bang dat dit de blondine zou verraden. "Maria Malkander?" riep Omber en een bang uitziende vrouw met zwart haar nam plaats in de stoel. "Getrouwd met Roel Malkander?"

"Ik… ik weet niet waar hij is! Hij zou hier zijn!" snikte de vrouw.

Hermelien voelde zich even schuldig. Zij hadden er immers voor gezorgd dat de echte Roel er vandaag niet was. Erin keek even om zich heen. Het was net of ze het perfecte moment afwachtte. Hermelien zag onder de tafel dat ze haar stok op Totelaer richtte, die geen idee had dat hij gevaar liep.

Net toen kwam Harry binnen, in het lange lichaam van Albert Rigeur. Erin vloekte even en trok haar stok terug, maar net toen trok Harry hem. Hij vuurde een lamstraal of op Omber. Erin keek even verbaasd maar Verlamde toen Totelaer alsnog.

Ze wilde Hermelien ook Verlammen maar die schudde haar hoofd. "Ik bent het! Hermelien!"

Erin knikte en verdubbelde het medaillon. Ze hing de vervalsing bij Omber om en gooide het echte naar Hermelien. "Vlug, Ik geef dekking!" riep ze.

Toen liep Harry op Erin af en kuste haar. Ze dacht even. "Dag, Harry," zei ze versuft.

Toen renden ze richting het Atrium, zochten Ron en Verdwijnselden. Jeegers greep Hermelien haar arm beet maar ze realiseerde het zich te laat. Ze had hem al binnen de bescherming genomen. Grimboudplein was niet langer veilig. Jeegers zijn greep verslapte; hij dacht dat ze er waren.

Hermelien dacht vlug. Bestemming, bedachtzaamheid, besluitvaardigheid. Het bos van het WK Zwerkbal!