Hoofdstuk 72:

Harry Potter

"Confringo!" Het medaillon stuiterde, maar er was geen krasje te bekennen.

Harry vloekte. Het lukte niet! Alles wat ze ook probeerden, het medaillon wilde maar niet stuk. Hij had het akelige gevoel dat ze het eerst open moesten maken voor er wat kon gebeuren.

Nu zaten ze hier, midden in een bos, sliepen in een tent, omhuld door de soort van zeepbel van beschermende spreuken. Ze bleven nergens langer dan een week en hij had Erin niet meer gezien sinds ze op het Ministerie waren.

Toen bedacht Harry zich dat zij waarschijnlijk wel gewoon nog lessen volgde, al was het maar om Marcel, Loena en Ginny te beschermen. Hij hoorde een zachte plop. Harry draaide zich om.

Het was Erin, die naar hem stond te grijzen, en er kwam een kleine rode vlek op haar shirt, die zich verspreidde als een bloem die opende, terwijl ze de giftand uit haar borstkas trok. "Je zei dat het geen wonden maakte!" schreeuwde Harry verontwaardigd.

De bloedvlek verdween. "Ook hallo," lachte ze en ze kuste hem zachtjes.

Ze gaan er bij zitten. "Incendio," zei ze kalm en ze keken hoe de vlammen aan het medaillon likten.

"Het heeft geen zin," zei Harry.

"Maar het doet me zoveel goed," fluisterde ze.

Harry voelde de koude bosgrond prikken op zijn rug maar het deed hem niks, zolang zij maar bovenop hem zat. "Wat zal ik eens met je doen?" vroeg ze speels.

Ze drukte haar lippen zachtjes op zijn nek. Zijn huid tintelde en hij werd een beetje licht in zijn hoofd. Ze zoende hem weer op zijn mond en haar tong gleed zachtjes langs de zijne. Harry streek met zijn hand over haar zachte achterwerk. Haar vingers onderzochten het stukje huid op zijn borst en ze beet zachtjes in zijn oor. "Genade," hijgde hij.

Haar vingers gingen onrustig bewegend naar zijn ritssluiting. Ze hadden helemaal geen aandacht voor Ron, die het Gruzielement had opgepakt en hem om had gedaan. "Zijn jullie weer bezig?" vroeg hij op schampere toon.

Erin gaf Harry een geruststellende blik en ze stond op en hielp hem overeind. Ze hield haar hand uit. "Geef hier Ron. Ik doe hem wel even om," zei ze.

"Nee," fluisterde Harry maar ze negeerde hem.

"Ik heb hem net omgedaan!" protesteerde Ron.

"Je kan er niet tegen, Ronald. Geen discussie." Ron zuchtte en gaf de ketting aan Erin, die hem omdeed. "Beter?" vroeg ze.

Hij knikte. Hermelien viel haar in de armen, snikkend. "We maakten ons zo'n zorgen!" snikte ze, terwijl Erin haar zachtjes op haar rug klopte.

"Sorry dat ik niet eerder kon komen. Ik moest nog een manier zoeken om ongezien het kasteel uit te komen," verontschuldigde de blondine zich.

"Hoe ben je het kasteel uitgekomen?" vroeg Ron, nu hij het medaillon niet meer om had was hij een stuk vrolijker.

"Via de Geheime Kamer! Wist je dat je daar kunt Verdwijnselen?" vertelde Erin opgewekt.

Haar vrolijkheid was iets wat ze lang gemist hadden. "Dus je bent nog wel teruggegaan?" vroeg Hermelien.

Erin knikte. "Gelukkig wel. Ik denk niet dat Marcel, Ginny en Loena alleen al deze week overleefd zouden hebben zonder mijn bemoeienis," vertelde ze.

"Is Sneep zo erg?" vroeg Harry.

Ze schudde haar hoofd. "Die laat zichzelf nauwelijks zien. Het is de Kragges waar je voor moet uitkijken, de Dooddoenerstweeling. Ze vinden het leuk om straffen uit te delen,"

Ze trok haar beiden mouwen op en lieten de striemen op haar armen zien. "De Cruciatus Vloek is hun favoriet. Wij moesten hem ook leren, we moesten op eerstejaars oefenen. Ik weigerde," zei ze, maar haar gezicht vertrok niet van de pijn.

Ze glom juist van trots. Ron trok een gezicht van afschuw. "Marcel wilde ook, maar ik vond het gewoon… na zijn ouders, weet je wel…" zei ze.

"Wat was er met Ginny, Loena en Marcel gebeurd?" vroeg Hermelien na een tijdje stilte.

"Ze hebben geprobeerd het zwaard van Griffoendor te stelen," vertelde Erin.

"Wat!"

"Verschrikkelijk stom natuurlijk, zonder plan. Ze hebben de vitrine opgeblazen en het zwaard er uit gehaald. Toen merkten ze dat iemand het gehoord had en renden ze het Verboden Bos in. Ik heb Sneep moeten smeken dat ze niet wisten wat ze deden… ik zei dat ik het zwaard even wilde vasthouden, om emotionele redenen. Het stomste is dat is me toen realiseerde dat het nep was."

Weer keken de drie verbaasd naar Erin. "Ik sneed me er namelijk aan," legde ze uit.

Nog steeds snapte niemand het. "Het zwaard is door kobolden gesmeed, het stoot vuil en stof af en neemt alleen maar in zich op wat het sterker maakt. Dus, toen Harry de Basilisk doodde…" zei ze, wachtend op aanvulling van iemand die het begreep.

"Nam het zwaard het gif in zich op!" zei Hermelien vrolijk.

"En wat is daar zo leuk aan?" vroeg Ron.

Het begon langzaam tot Harry door te dringen. "Het zwaard kan Gruzielementen doden!" lachte hij.