Hoofdstuk 73:
Erin Maria Vilijn
Erin sloeg kwaad de deur achter zich dicht. Stomme Sneep, ik haat je, dacht ze. Hij had Albus vermoord. Hij had hem verraden, hij had haar verraden. Hij had verdomme iedereen verraden! Behalve Voldemort en zijn lieve Dooddoenervriendjes.
Erin wist niet goed of ze nou moest schreeuwen of huilen. Ze wilde in ieder geval een hoop rotte dingen tegen hem schreeuwen. Ze kreeg het er gewoon niet uit. Dus toen besefte ze dat hem compleet negeren beter was. Ze had een rotbui.
Het enige wat haar nu beter zou laten voelen is een middag met Harry, of een Gruzielement vernietigen. Zij zou het onderzoek doen. Uitzoeken wat de Gruzielementen zijn, waar ze zijn, en als beloning zou ze er ook eentje mogen meepikken om te doden.
Ze dacht na. Het boek, uitgeschakeld. Een. De ring, uitgeschakeld. Twee.
Dan waren er nog vier over. De slang, het medaillon, de beker van Huffelpuf en iets van Griffoendor of Ravenklauw. Het waren waarschijnlijk beroemde magische voorwerpen.
Toen bedacht ze dat ze het zwaard van het lijstje af kon halen. Het zwaard zou wel beter verborgen zijn geweest als het een echt Gruzielement was. Bovendien, Griffoendor en Zwadderich haten elkaar, al sinds het begin der tijden. Een beroemd voorwerp van Ravenklauw dus.
Het diadeem! Het diadeem van Ravenklauw!
Voldemort was best voorspelbaar, nu ze erover dacht. Of was dat gewoon omdat ze zijn dochter was? Die gedachte verstootte ze gauw.
Het diadeem moet liggen op een plek die veel voor hem betekende. Op dat punt hadden zij en Voldemort iets gemeen. Geen plek betekende zo veel voor hen als Zweinstein. Er moest wel iets in Zweinstein liggen! Maar waar? Het kasteel is zo immens groot…
"Hij was er van overtuigd dat hij alle geheimen van Zweinstein kende, hij en hij alleen… Hij kwam niet terug om les te geven, maar zocht waarschijnlijk iets wat zich nog in het kasteel bevond…" hoorde ze Albus zeggen in haar gedachten.
Het kon niet duidelijker zijn. Het diadeem bevond zich in het kasteel. En sinds Harry, Ron en Hermelien onmogelijk het kasteel binnen konden komen aanschouwde Erin het als het Gruzielement wat zij mocht meepikken.
Waar in het kasteel kon het zich bevinden, een ruimte waarvan Voldemort dacht dat hij het als enige kende. Waarvan hij alleen de geheimen wist. Waar hij als enige binnen kon komen. De Geheime Kamer? Nee, ze was er vaak genoeg geweest en er was overduidelijk geen Gruzielement aanwezig.
Dat voelde ze gewoon. Ze weet nog hoe het koude, kloppende hartje in het medaillon tegen haar blote huid voelde. Hoe ze het zelfs als voelde toen Ron het nog om had. Alsof het naar haar fluisterde… dat gevoel had ze in de Geheime Kamer niet.
Wat was er nog meer voor geheime ruimte? De Kamer van Hoge Nood! Voldemort zou er vast vanuit gegaan zijn dat niemand anders slim genoeg was om in de Kamer van Hoge Nood te komen, als ze er al van wisten.
Arrogantie die hij achteraf overduidelijk had betwijfeld. Daarom wilde hij terug naar Zweinstein om les te geven, hij wilde het Gruzielement verplaatsen, het naar een veiligere plek brengen.
Erin haar hart klopte sneller. Al mag ik maar een zevende van je doden, dan doe ik dat, dacht ze. Ze liep naar de zevende verdieping en keek even om haar heen. Niemand. Ze begon voor de ingang te ijsberen. Ik zoek de kamer waar alles verborgen is… Ik zoek de kamer waar alles verborgen is…
De deur verscheen. Ze ging naar binnen. Er waren stapeltjes met allerlei stoffige spullen, spullen die mensen kwijt wilden. Haar oog viel op het boek van de Halfbloed Prins. Ze pakte het even op en blies het stof ervan af. Ze deed het open. Sectumsempra- alleen voor vijanden, las ze.
Ze dacht aan Fred en smeet kwaad het boek weg. Omdat ze Jager was geweest kon ze ver weg gooien en grijnsde even toen ze verderop een doffe klap hoorde.
Ze voelde hier wat ze in de Geheime Kamer niet gevoeld had. De aanwezigheid van iets Duisters. Op het hoofd van het standbeeld van de eenogige heks. Een zilver diadeem met blauwe saffieren.
Ze zeggen dat het je ongelofelijke wijsheid geeft als je het op je hoofd zet, maar nu zou ze waarschijnlijk alleen maar bezeten raken. Ze streek over het koude metaal met haar vingers. Ze haalde de giftand van de Basilisk uit haar zak…
en ze lachte toen de tand het diadeem doorboorde.
Voor Albus, voor Lily en James, voor Sirius, en vooruit dan, voor Maria.