Heb het stukje in Goudgrijp overgeslagen, sorry. Ik wilde even snel door richting het eind. Hoop dat jullie dit stuk leuk vinden

Hoofdstuk 80:

Erin Maria Vilijn

Erin liep door de gangen. Zabini achtervolgde haar. "Hou op met die onzin, Benno! Ik snap niet waar je mee bezig bent, maar het werkt niet," zei ze streng.

"Je moet Potter opgeven, doorgaan!" zei hij.

Nooit. Niet zolang zijn hart nog klopt en ze weet dat hij ergens is, daar buiten, en haar nodig heeft. "Niet met jou in ieder geval," beet ze hem toe.

Ze hoorde iemand gillen. Ze rende op het geluid af, en weer volgde Zabini haar als een puppy. Alecto Kragge was bezig een eerstejaars Huffelpuf te martelen. "Wat moet dat?" zei Erin.

Kragge lachte haar in haar gezicht uit. "Hij was te laat in mijn les," zei Kragge.

"Dan geef je hem strafwerk of trek je punten van zijn Afdeling af. Een Cruciatus Vloek lijkt me onnodig," zei Erin koeltjes.

"Je moet stoppen met door deze school paraderen alsof je haar bezit, Vilijn. Je bent niet meer het lievelingetje van de Heer van het Duister. Ik dacht dat hij je dat wel duidelijk had gemaakt," grijnsde Kragge.

"Waar heeft ze het over, Erin?" vroeg Benno.

Erin negeerde hem. "Ik ben nooit zijn lievelingetje geweest," zei Erin.

"Je hebt nu en geen Perkamentus om je te beschermen en niet de Heer van het Duister, Vilijn," zei Kragge streng.

"Ik heb nooit iemand nodig gehad me te beschermen als het hier om draait, Alecto. Laat die jongen gaan. Desnoods neem ik zijn plaats in," zei Erin fel.

"Ga je weer de Griffoendor uithangen?" zei de Dooddoener minachtend.

Sneep kwam aanlopen. Erin keurde heem geen blik waardig. "Alecto, barricadeer de deuren, wees alert. Potter is gezien in Zweinsveld," zei hij.

Erin leefde op. Harry. Hij was in Zweinsveld. Waarom was hij in Zweinsveld? Ongelofelijke achterlijke dwaas die hij is! Om zich zo dicht bij de school te bevinden! Erin voelde naar het muntje in haar zak. De Strijders van Perkamentus moeten hiervan weten. Erin wilde weglopen. "Niet zo snel, jij," zei Sneep.

"waar gaan wij naar toe?"

"Wij gaan nergens naar toe, professor. Waar ik naar toe ga, gaat u niks aan," zei Erin brutaal.

"Perkamentus ligt onder de zoden, schat! En als jij zo door gaat kan je hem snel gezelschap houden!" schreeuwde Kragge.

Erin draaide zich met een ruk om. Haar ogen spuwden vuur. Ze keek kwaad van Sneep naar Kragge, toen even naar de kleine Huffelpuf, die zijn kans greep en vluchtte. Ze keek weer naar Sneep. "Hij is weg, laat hem los," zei hij.

"Albus Perkamentus zal alleen verdreven zijn uit deze wereld als niemand hier hem meer trouw is!" snauwde ze en ze beende kwaad weg.

Benno volgde haar opnieuw. "Je gaat niet Harry proberen te helpen, hè? Zeg alsjeblieft niet dat dat is wat je gaat doen," smeekte hij.

Waarom zou het jou wat schelen, denkt ze. "Dit wordt je dood," zegt hij.

"Dan is dat maar zo," snauwt ze terug. "Bijna iedereen van wie ik houd is al dood. Wat kan ik doen als ik mijn leven niet geef voor de laatste drie?"

"Je bedoelt Harry, Ron en Hermelien zeker," zegt hij bruusk.

Hij klinkt beledigd. "Kom op Zabini, zo erg mogen we elkaar ook niet," zegt Erin vlug.

"Je hebt het hele jaar met me opgetrokken! Leeflang, Lubbermans en Wemel mijden je omdat je het blijkbaar goed schijnt te vinden met de Dooddoeners, tenminste dat denken ze… je had niemand dus je ging naar mij, is het niet?" zei hij.

Erin bloosde. Hij had gelijk. "Jij mocht me misschien niet en gebruikte me, maar ik vind je wel aardig, tenminste dat vond ik."

"Sorry, Benno."

"Bespaar me je slappe excuus."

"Het spijt me echt, Benno. Jij was er voor me toen niemand anders dat was. Sorry dat ik zo slecht over je heb gedacht," zei ze.

Ze voelde het gouden muntje bijna branden in haar hand. "Ik moet gaan, ik moet hem helpen Benno. Snap alsjeblieft hoe belangrijk dit voor me is," smeekt Erin.

"Als ik ook maar een beetje belangrijk voor je ben ga je niet," zegt Benno.

"Ik moet gaan. Ik hou van hem. Ik moet gaan, snap je dat."

"Het hoeft niet zo te zijn, Erin. Weet je niet meer wat ik je vorig jaar zei? Je kunt van meerdere mensen tegelijk houden. Je leven is zo veel makkelijker met mij, Erin."

Erin beet op haar lip. Hij was een goede vriend voor haar geweest, en het had af en toe zo verleidelijk geleken om Harry te vergeten en met hem door te gaan… hij was aantrekkelijk, en bij hem zijn was zo gemakkelijk als ademen. "Benno, ik…" stotterde ze.

"Ga alsjeblieft niet zeggen 'Benno ik voel niks voor je'. We weten allebei dat je dat wel doet. Je kan mij niet wijs maken dat er geen moment is geweest dat je over ons na hebt gedacht," zei hij.

Hij kreeg haar stil. Hij had gelijk. Waarom had hij altijd gelijk? Hij streelde haar wang. Onbewust voelde ze haar huid warmer worden. Haar hart klopte sneller. "Lieg en zeg dat je het niet fijn vind," daagde hij haar uit.

Hij nam een stap dichterbij, hun lichamen raakten elkaar. "Lieg en zeg dat je het vies vind."

Hij deed een pluk haar achter haar oor. "Lieg en zeg dat het niet goed voelt."

Ze sloot haar ogen en voelde zijn lippen zachtjes op de hare. Ze voelden warm en roken naar kaneel. Haar hart sloeg sneller. Ze ging even helemaal op in het moment. Benno deed weer een stap naar achteren. "Lieg en zeg dat je niet van me houdt," zei hij.

Toen zag ze het gezicht van Harry voor zich en de schuld die ze voelde maakte haar misselijk.

"Je hebt voor een deel gelijk. Ik zou liegen als ik zei dat ik het niet fijn vond, of vies vond, of het niet goed voelde. Misschien zou ik zelfs liegen als ik zeg dat ik niet van je hield. Maar je moet weten dat ik altijd Harry kies. Met jou zijn is zo gemakkelijk, maar de makkelijke weg is niet altijd de juiste. Ik ga vechten, voor Harry, voor Albus en voor alles wat goed is op deze wereld. Misschien sterf ik, ja, maar dat was dan niet voor niets. Ik zal strijdend ten onder gaan. Vaarwel, Benno."

Erin beende weg van hem en ging de Kamer van Hoge Nood binnen. Ze zag een paar mensen om iets heen staan. Ze drong zich door de massa heen en zag dat het Harry was. Ze rende in zijn armen. Ze kuste hem hevig.

Haar lippen voelden nu anders op de zijne, nog beter dan ooit. Sorry Benno, maar hier hoor ik, dacht ze.

"Sneep weet dat je hier bent," zei ze.

"Hoe haal je het in je hoofd om hier te komen?"

Erin klonk niet kwaad. "We zoeken naar een Gruzielement dat op Zweinstein ligt," zei Ron.

"Het diadeem van Ravenklauw? Dat heb ik vernietigd!" zei Erin.

Hermelien snoof. "Je nam niet eens de moeite om ons dat te vertellen?"

"Ik had geen tijd, de ene keer waren bij het graf van Lily en James, toen werden we achterna gezeten door Dooddoeners, dus het kwam me even niet uit!"

"Ze moeten onmiddellijk het kasteel uit," zei Cho bezorgd.

"Dat lukt je echt niet meer nu," zei Ginny.

Erin schudde haar hoofd. "Ginny heeft gelijk. Het lot heeft bepaald dat de eindstrijd op Zweinstein gestreden wordt. Dus dat wordt hij."