Hoop dat jullie dit leuk vinden, zoveel gebeurt er niet maar dit hoofdstuk was nodig

Hoofdstuk 82:

Erin Maria Vilijn

"Waar zijn Ron en Hermelien?" vroeg Erin.

"Geen idee," zei Ginny, die inmiddels ook in de Grote Zaal gearriveerd was.

"We kwamen ze wel tegen," zei Marcel.

"Ja, ze zeiden iets over een meisjestoilet," zei Ginny.

Meisjestoilet. Erin keek Harry aan. "De Geheime Kamer," zei ze geluidloos.

Erin pakte zijn hand. "Kom mee," zei ze.

"Gaan we ze helpen?" vroeg Harry.

"Ze kunnen het prima alleen af. Wij moeten zien te bedenken hoe we bij Nagini komen zonder dat Voldemort het merkt," zei Erin.

"Erin?" vroeg Harry aarzelend.

Erin keek hem afwachtend aan. "Toen je zei dat Nagini je ooit eens vertrouwde, meende je dat?" vroeg hij.

Erin knikte. "Ik denk het wel. Maar Nagini is een moeilijk geval. Ze luistert naar Voldemort, maar ik had het idee dat ze mij beter begreep. Het klinkt vreemd, maar van iedereen in Villa Malfidus, voelde ik me het meest thuis bij haar."

Er gilde een meisje van Ravenklauw uit hun jaar in de hoek. Toen pas hoorde Erin doe hoge, kille stem van haar vader, alsof hij uit het niets kwam.

"Ik weet dat jullie van plan zijn om te vechten. Verzet is zinloos. Jullie kunnen mij niet verslaan en ik wil jullie niet doden. Ik heb groot respect voor de leraren van Zweinstein en ik wil geen toverbloed vergieten. Geef me Potter en Perkamentus, of Vilijn zoals sommigen haar kennen, en ik zal de school met rust laten."

In de verte klonk een knal. Ze keken naar buiten. De beschermende bubbel was aan het afbrokkelen. "Zie hier, de Zegevlier aan het werk," zei Erin, alsof ze reclame presenteerde.

Harry kon er niet om lachen. Erin zag toen pas dat Zabini ook was gebleven om te vechten, als enige van zijn Afdeling. Hij gaf haar een bemoedigende knik. Erin rende naar hem toe. "Je bent gebleven, terwijl je ook had kunnen vluchten!" zei ze blij.

"De makkelijkste weg is niet altijd de juiste," zei hij glimlachend.

Benno gaf haar een schouderklopje. "Ik loop in ieder geval niet het risico te sterven als maagd," zei hij grijnzend.

"Benno!" zei Erin, in een poging geïrriteerd te klinken maar ze moest ook lachen.

Benno schudde Harry zijn vrije hand. "Succes Potter," zei hij.

Harry keek blij verrast. "Nou, eh. Ook succes, Zabini," antwoordde hij.

De deuren werden geforceerd. Een stroom van Dooddoeners kwam de Grote Zaal in. Ze verloren Benno uit het zicht. "Dat kan er ook nog wel bij," zuchtte Erin.

"Kijk uit!" schreeuwde Harry en ze bukten voor een grote blok beton die van de muur viel.

Hand in hand probeerden ze de Grote Zaal te verlaten, maar Erin zag dat Loena tussen die Dooddoeners in stond. Ze herkende Bijlhout, Dolochov en Kolier. "Brachium Immendo!" gilde ze, en het was de eerste spreuk die in haar opkwam.

Het was de spreuk die Smalhart vijf jaar geleden had geprobeerd om Harry's gebroken arm mee te genezen. Ze glimlachte toen de blauwe flits Bijlhout raakte en hij inzakte, al zijn botten waren weg.

De andere twee Dooddoeners draaiden om en gromden naar Erin, en de blondine wenkte naar Loena zodat zij de benen nam en Ginny ging helpen. "Jij!" schreeuwde Kolier.

Erin maakte een buiging. "Tot uw dienst," lachte ze, waarna ze Kolier Verlamde.

Dolochov rende weg en viel verderop neer voor Marcel, die een Mandragora in zijn armen had. "We gooien ze over de muur heen!" schreeuwde Marcel enthousiast.

Erin zag voor zich hoe de Dooddoeners zouden worstelen met de volwassen Mandragora's…

ze botsten tegen Ron en Hermelien op. "Waar waren jullie?' vroeg Harry.

"De Geheime Kamer," zei Ron triomfantelijk, en ze zagen nu pas dat Ron een stel vuilgele voorwerpen droeg.

Basilisk tanden. "Dus het is je gelukt!" zei Erin.

"Ja, Ron heeft het bedacht! Briljant hè?" zei Hermelien trots.

Erin zag nu ook pas dat Ron en Hermelien ook hand in hand liepen, net als Harry en Erin. "Dat werd tijd," lachte Erin.

Een groene lichtflits scheerde langs hun hoofden voorbij. "Kom mee, dit is geen goeie plek om rustig te praten," zei Harry en hij slopen weg, naar een verlaten gang.

Ron gaf iedereen drie giftanden, die ze aan hun broek vastmaakten. "Dus we kunnen nog een Gruzielement afstrepen!" zei Hermelien vrolijk, en ze haalde de kapotte resten van de beker van Huffelpuf onder haar jack vandaan.

"Goed gedaan, Hermelien!" zei Erin blij.

Hermelien haar bruine ogen werden even koel toen ze haar aankeken. Zo deed ze al een tijdje. Zou ze iets doorhebben? Vast wel. Hermelien was slim genoeg. "Snappen jullie niet hoe dicht we bij de overwinning zijn?" vroeg Hermelien.

"Alleen nog de slang," zei Ron.

Erin wendde zich tot Harry. "Kijk in zijn gedachten, zoek uit waar hij is, de slang is bij hem," zei ze.

Hij sloot zijn ogen en hij leunde achterover tegen de muur. Erin legde haar hoofd op zijn schouder. Binnenkort zou het allemaal voorbij zijn. Als ze het maar konden overleven tot die tijd. Maar het laatste Gruzielement was het moeilijkste. "Hij is in het Krijsende Krot," zei Harry.

"Blijf hier," zei Erin.

Ze had het niet alleen tegen Harry, maar ook tegen Ron en Hermelien. "Ik ga. Ik lok Nagini weg bij Voldemort en dood haar."

"Nee, ik doe het," zei Harry.

"Nee, hij vermoordt je!" protesteerde Erin.

"En jij dan?" vroeg Ron.

"Ik heb niets te vrezen," zei Erin.

"Nee, ik ga," zei Hermelien.

"Helemaal niet," beet Ron haar toe.

"Dan gaan we met zijn allen," zei Erin.

Ze legden hun handen op elkaar. "Dit doen we samen."