Wat Ron en Hermelien in de Geheime Kamer hebben gedaan, vanaf Hermelien's POV

Hoofdstuk 83:

Hermelien Griffel

Ron kwam in de Kamer van Hoge Nood aan met de minderjarige Griffoendors. "Als je door die tunnel gaat, kom je in een café. Dan moet je met een volwassene Bijverschijnselen," zei Hermelien vriendelijk.

Zacharias en Loena kwamen ook terug met hun lading. "Loena, kun jij de taak van Hermelien overnemen?" vroeg Ron.

Loena knikte. Ron pakte Hermelien haar hand en nam haar mee naar beneden. "Wat doe je, Ron?" vroeg ze.

"In de Geheime Kamer liggen, giftanden, weet je nog?" zei hij.

Hermelien knikte. "Maar hoe komen we daar binnen?"

"Harry praat in zijn slaap. Ik hoor het nu al zeven jaar lang. Ik kan het nu vast wel nadoen," zei Ron.

Hermelien glimlachte naar hem. "Maar dat is briljant!"

"Waarom klink je toch altijd zo verbaasd?" grijnsde hij.

Ze kwamen de meisjestoiletten binnen. Ron ging tegenover de wasbak staan. Hij maakte een afschuwelijk sissend geluid. Toch gebeurde er niks. "Ik snap er niks van," zei Ron.

"Misschien moet je het vragen om open te gaan?" stelde Hermelien voor. "Wat zei Harry toen hij het medaillon opende?"

Ron peinsde. "Iets als…" Hij maakte opnieuw een afschuwelijk geluid waar Hermelien kippenvel van kreeg.

Maar nu werkte het wel. Hermelien had de Kamer nog nooit geopend zien worden en zij vond schrok toen de wasbakken uit elkaar gingen, zodat ze een mansbrede pijp naar beneden verhulde. Ze doken er samen in.

Hermelien kneep Ron zijn hand stevig vast toen ze door de onheilspellende, grotachtige tunnel liepen. Ze wist dat de Basilisk er niet meer was, maar het was redelijk griezelig hier. Toen herkende ze het hoofd van Zalazar Zwadderich en er lag een groot karkas voor.

Het was al half weggerot. Ron trok er een tand uit. Hij gaf de tand aan haar, samen met de beker van Huffelpuf. "Ik kan het niet," stamelde Hermelien.

"Je kan het wel," zei Ron resoluut.

Hij klonk bemoedigend, dus Hermelien besloot het maar gewoon te doen. Ze sloot haar hand stevig om de giftand, en legde de beker voor haar neer, die onschuldig glimt. Ze deed haar arm omhoog, en liet hem toen met veel vaart naar beneden komen.

Ze slaakte een kreetje toen de tand de beker doorboorde en die begon te roken, maar toen de rook opklaarde zagen ze alleen nog de na smeulende resten van de beker.

Hermelien deed vol blijdschap haar armen om Ron zijn nek en omhelsde hem. "Ik zei toch dat je het kon," zei hij trots.

Hermelien keek in zijn blauwe ogen en ze zou bijna vergeten dat het oorlog was. "Waar gaan we nu heen?" vroeg ze.

"Naar de keukens," zei hij resoluut.

"Ron, heb je serieus nu honger?"

"Nee, Hermelien! Voor de huis-elfen! We moeten ze ook evacueren, willen we soms nog meer Dobby's? We kunnen ze niet vragen om voor ons te sterven," zei Ron.

Hermelien liet alles gaan en kuste hem vol op de mond. Hij begreep het. Hij begreep eindelijk hoe gevoelig de situatie met de huis-elfen was. Hij wilde ze redden. Alles was perfect nu. Hermelien trok zachtjes aan zijn rode haar en hij kuste haar zo vurig dat ze bijna van de grond kwam.

"Oh hemeltje," zei Hermelien hijgend na een tijdje. "Is dit wel het juist moment? Oh Ron, het is oorlog!"

"Weet ik. Daarom is het nu of nooit. Ja toch?" vroeg hij.

Ze glimlachte en kuste hem weer eventjes. "We moeten nu Harry en Erin gaan helpen," zei hij.

Hermelien knikte. Ze vertrouwde Erin niet. Hermelien had als kind van Dreuzelouders het talent om simpele dingen op te merken die anderen over het hoofd zagen. Erin had veel gemeen met Voldemort, en natuurlijk was het haar opgevallen dat ze zo vaak Vilijn genoemd was.

Het kon twee dingen betekenen, ze was of familie, of zijn vrouw, het tweede nog gruwelijker dan het eerste. Maar ze was sowieso niet te vertrouwen, toch?

Ze werd afgeleid toen Ron een paar giftanden in haar ene hand duwde en haar vrije hand pakte. Wat maakte het uit? Ron was nu even belangrijk. Nadat ze de huis-elfen bevrijd hadden botsten ze tegen Harry en Erin op. "Waar waren jullie?' vroeg Harry.

"De Geheime Kamer," zei Ron triomfantelijk, en ze zagen nu pas dat Ron een stel vuilgele voorwerpen droeg. Basilisk tanden.

"Dus het is je gelukt!" zei Erin.

"Ja, briljant hè?" zei Hermelien trots.

Erin zag nu ook pas dat Ron en Hermelien ook hand in hand liepen, net als Harry en Erin. "Dat werd tijd," lachte Erin.

Een groene lichtflits scheerde langs hun hoofden voorbij. "Kom mee, dit is geen goeie plek om rustig te praten," zei Harry en hij slopen weg, naar een verlaten gang.

Ron gaf iedereen drie giftanden, die ze aan hun broek vastmaakten. "Dus we kunnen nog een Gruzielement afstrepen!" zei Hermelien vrolijk, en ze haalde de kapotte resten van de beker van Huffelpuf onder haar jack vandaan.

"Goed gedaan, Hermelien!" zei Erin blij.

Hermelien haar bruine ogen werden even koel toen ze haar aankeken. "Snappen jullie niet hoe dicht we bij de overwinning zijn?" vroeg Hermelien.

"Alleen nog de slang," zei Ron.

Erin wendde zich tot Harry. "Kijk in zijn gedachten, zoek uit waar hij is, de slang is bij hem," zei ze.

Hij sloot zijn ogen en hij leunde achterover tegen de muur. Erin legde haar hoofd op zijn schouder. Binnenkort zou het allemaal voorbij zijn. Als ze het maar konden overleven tot die tijd. Maar het laatste Gruzielement was het moeilijkste. "Hij is in het Krijsende Krot," zei Harry.

"Blijf hier," zei Erin.

Ze had het niet alleen tegen Harry, maar ook tegen Ron en Hermelien. "Ik ga. Ik lok Nagini weg bij Voldemort en dood haar."

"Nee, ik doe het," zei Harry.

"Nee, hij vermoordt je!" protesteerde Erin.

"En jij dan?" vroeg Ron.

"Ik heb niets te vrezen," zei Erin.

"Nee, ik ga," zei Hermelien.

"Helemaal niet," beet Ron haar toe.

"Dan gaan we met zijn allen," zei Erin.

Ze legden hun handen op elkaar. "Dit doen we samen."

Ron pakte Hermelien haar hand. "Samen," herhaalde hij.

Hij pakte haar gezicht opnieuw vast en kuste haar innig. "Moet dat nu?" vroeg Harry, maar ze negeerden hem.

"Laat ze nou, Harry," lachte Erin.

"Hé! Dit is oorlog hoor!" riep Harry.

Hermelien en Ron gingen blozend uit elkaar.

"Het is nu of nooit," zei Hermelien liefkozend.