Hoofdstuk 84:
Erin Maria Vilijn
"Wij volgen je wel, Harry. Jij gaat eerst," zei Ron.
De vier liepen door de tunnel die naar het Krijsende Kort leidde. Ze verscholen zich achter een muur in de andere kamer, zodat ze door het spleetje konden zien wat er in de kamer gebeurde aar Voldemort zich bevond. Nagini zat in een soort beschermende kooi. Erin schrok van de vertrouwde stem.
Sneep.
"-hun verzet brokkelt af, Heer."
"Je hoeft ze niet te gaan helpen, Severus. Het is bijna voorbij," zei Voldemort.
"Ik kan ze zoeken, Heer."
"Potter en Erin komen naar mij toe, ik ken ze namelijk. Ze vinden het verschrikkelijk als er anderen voor hen sterven."
Erin sloot haar handen om de giftand. Een mislukte poging en ze zou hun plek verraden. "Het meisje ook, Heer?" vroeg Sneep.
"Ja, zij ook. We moeten haar niet onderschatten, Severus. Jij zou het moeten weten. Jij hebt haar zo'n zestien jaar opgevoed."
"Wat voor nut heeft ze voor u, Heer? Is het niet makkelijker als…"
"Als wat, Severus? Als we haar gewoon doden? Ik dacht dat je om haar was gaan geven."
"Als we haar laten gaan, Heer. Ze heeft ons meerdere malen duidelijk gemaakt aan Potter zijn kant te staan. Ze heeft de Vloek des Dood op me afgevuurd."
"Ah, ja. Als ze mijn dienaar niet had willen vermoorden was ik misschien zelfs trots geweest. Maar als Potter sterft, heeft ze niemand aan de goede kant meer om voor te vechten. Ze zal zich vast bij ons aansluiten."
"Denkt u dat, Heer?"
"Ik weet hoe ze in elkaar zit. Ze heeft namelijk geen loyaliteit voor de goede zijde, snap je. Haar loyaliteit ligt bij personen, niet bij de legers of zijdes. Ze vecht voor de personen die dicht bij haar staan. Haar loyaliteit ligt bij Potter. Als die sterft, heeft ze niemand meer. Behalve wij, Severus."
"Wat voor nut heeft ze voor u, Heer?" herhaalde Sneep.
Dat wilde Erin nu eindelijk ook wel eens weten. "Daar heb ik meerderen redenen voor. Ik zou haar bijvoorbeeld als Gruzielement kunnen gebruiken, onverwoestbaar als ze is. Dan gebruik ik Potter zijn dood om mijn ziel nogmaals te scheuren," antwoordde Voldemort.
"Maar waar ik me nu zorgen om maak, Severus, is iets heel anders. Ik heb hier de hele tijd zitten piekeren over wat er zal gebeuren als ik tegenover Potter sta. De Zegevlier werkt namelijk niet naar behoren."
Sneep bleef stil. Erin peinsde. Wat bedoelde Voldemort? Wat hij ook bedoelde, het was niet gunstig voor Sneep, dat kon je wel aan zijn gezichtsuitdrukking zien. Erin voelde even een vlaag van opluchting. De Zegevlier werkte niet, ha! Maar waarom?
"Ik heb hem zelf afgepakt van de vorige eigenaar, ik heb hem uit het graf van Albus Perkamentus geroofd," zei Voldemort.
Erin wilde tevoorschijn springen om haar vader te wurgen, maar het had toch niet gewerkt. Met tegenzin bleef ze zitten. "Hij presteert niet zoals hij zou moeten presteren, en ik denk dat jij het antwoord ook al weet. Je bent een intelligent man, Severus."
Intelligent genoeg om iedereen te bedriegen, ja. Sneep zei niets.
"Je bent een trouwe dienaar geweest, Severus. Het betreurt me dat het zo moet lopen."
Erin snapte er niets van. Het klonk alsof… als Voldemort… hem ging doden. "Heer," protesteerde Sneep zwakjes.
"De Zegevlier werkt niet goed omdat ik niet zijn ware meester ben. Jij hebt zijn vorige eigenaar gedood, Severus. Jij bent de ware eigenaar van de Zegevlier. De stok kan mij niet toebehoren zolang jij nog leeft," zei Voldemort.
Erin kreeg een dubbel gevoel. Ze keek naar Sneep. De man van wie ze ooit had gehouden als een vader, die ze nu haatte voor het verraad. Moest ze hem redden, of stil blijven zitten? "Dood hem," zei Voldemort in Sisselspraak.
Erin keek verstijfd toe hoe Nagini uit haar kooi gleed en Sneep aanviel. "Ik betreur het," zei Voldemort kil.
Het leek niet alsof hij het meende. Voldemort en de slang Verschijnselden. Sneep viel neer. Harry zijn knokkels bloedden, hij had er op gebeten om het niet uit te schreeuwen.
Erin wist niet wat ze deed, waarom ze naar haar stervende peetvader liep. Ze wist niet waarom ze haar hand op de bloedende wond legde, in een poging het bloeden te stoppen. "Het.. spijt.. me…" kon Sneep uitbrengen.
Een traan ontsnapte uit de vertrouwde zwarten ogen. Maar het was geen normale traan. Het was de vloeistof die in de Hersenpan moest. Harry kwam dichterbij en hield Erin vast. Harry deed de vloeistof in een klein, glazen flesje en stopte het in de zak van zijn vest.
Sneep legde zijn hand op Erin haar wang. "Laat Potter nooit meer gaan. Je hoort bij hem," zei hij.
Erin snikte. Zo graag had ze de woorden willen horen maar nu klonken ze verkeerd, nu hij ging sterven. "Kijk me aan," zei Sneep.
Hij had het nu tegen hen allebei. De blauwe en groene ogen keken in de zwarte. "Jullie hebben jullie moeder's ogen," zei Sneep.
De hand die tegen Erin haar wang aan lag smakte op de grond. Severus Sneep bewoog niet meer.
Het spijt met verschrikkelijk, Luutje19. Het moest en zou gebeuren, maar hij krijgt nog een mooi hoofdstukje hier na. Ik herhaal: 'Degenen van wie we houden verlaten ons nooit echt.'