Dit hoofdstuk, en het volgende is voor Luutje19. Ze reviewt altijd heel trouw en dit is het levensverhaal van haar favo character: Sneep.

Hoofdstuk 85:

Harry Potter

"Heer Voldemort is genadig. Jullie hebben één uur waardig afscheid te nemen van de doden. Daarna moeten Harry Potter en Erin Vilijn naar mij toekomen. Als jullie dat niet doen zal ik iedere man, iedere vrouw en ieder kind dat jullie heeft geprobeerd of nog probeert te helpen vermoorden."

Erin greep Harry zijn hand en ze renden snel voorbij de Grote Zaal. Harry wilde kijken wie er dood was, maar Erin was consequent en hij begreep dat ze geen tijd te verliezen hadden. "Wachtwoord?" vroeg de waterspuwer.

"Perkamentus," zei Harry zonder na te denken, omdat het Perkamentus was die hij zo graag wilde spreken.

Maar het was goed. Ze wisten dat de herinnering belangrijk was. Harry leegde het glazen flesje in de Hersenpan en samen doken ze er in.

Het felle zonlicht verblindde hun ogen. Vanachter een oude wilg school een jongen. Zijn zwarte haar was lang en smerig en zijn kleren waren zo vreemd dat het leek alsof hij zich opzettelijk zo gekleed had. Een te korte spijkerbroek, een haveloze, veel te lange jas, en een merkwaardig overhemd.

Sneep was hoogstens negen of tien, klein, mager en tanig. Hij keek gefascineerd naar twee schommelende meisjes verderop. Het jongste meisje schommelde hoger dan haar zus. "Niet doen, Lily!" gilde het oudste meisje.

Maar haar jongere zusje sprong van de schommel af, maar ze smakte niet neer op het gras. Ze bleef veel te lang zweven en ze landde iets te lichtjes. Petunia stopte haar schommel en ging met haar handen op haar heupen tegenover haar zus staan. "Mama zei dat dat niet mocht, Lily!"

Lily luisterde niet. Ze raapte een bloem op en liet haar zus zien dat hij op haar handpalm opende als een bizarre schelp. "Hou op!" piepte Petunia.

"Het hoort niet," zei ze paniekerig.

"Hoe doe je dat?"

"Dat is toch duidelijk," zei Sneep terwijl hij achter de wilg vandaan kwam.

Petunia gilde en rende terug naar de schommels, Lily keek verschrikt maar bleef staan. Sneep had er duidelijk spijt van dat hij zich had laten zien, en dofrode blos verspreidde zich op zijn wangen. "Ik weet wat je bent. Een heks," zei hij.

Lily keek eerst beledigd maar toen legde Sneep alles uit. Petunia's lach voelde als een plens koud water. "Een tovenaar, laat me niet lachen! Luister niet naar hem, Lily. Dit is die jongen van Sneep uit Weverseind. Hij zit al tijden naar ons te gluren…" zei ze.

"Ik zat heus niet naar jou te gluren! Jij bent een Dreuzel!" zei Sneep kwaad.

Geen van de meisjes snapten wat het betekende, maar zijn toon was onmiskenbaar. Petunia beende arrogant weg en Lily keek hem nog een keer kwaad aan voor ze haar zus volgde. Sneep vloekte in zichzelf. Hij had dit moment al een hele tijd gepland en het was verkeerd gelopen…

Het tafereel was veranderd. Er was misschien een jaar voorbij gegaan en Lily en Sneep waren vrienden geworden. Ze lagen onder een boom naast een riviertje. Sneep had zijn jas uitgedaan en leek gelijk een stuk minder raar. "…en het Ministerie straft je als je tovert buiten school," zei hij.

"Maar ik heb al getoverd buiten school," zei Lily paniekerig.

Hij legde rustig uit dat het niet uitmaakte zolang ze geen toverstok had. "Krijgen we dan allebei een brief?" vroeg ze.

"Jawel. Maar jij bent een Dreuzeltelg dus ze moeten het eerst aan je ouders uitleggen," antwoordde hij.

"Maakt het uit of je een Dreuzeltelg bent of niet?"

Het was iets wat Lily blijkbaar al een tijdje dwarszat. Hij aarzelde even. Zijn gretige, zwarte ogen gleden over Lily's donkerrode haar en bleke gezicht. "Nee. Dat maakt niets uit," zei hij uiteindelijk.

Ondanks zijn slecht geknipte haar en vreemde kleding zag hij er toen merkwaardig indrukwekkend uit. "Hoe is het thuis?" vroeg Lily.

"Best."

"Maken ze geen ruzie?"

"Dat doen ze altijd."

"Severus," zei ze.

Hij glimlachte even toen ze zijn naam zei.

Het beeld veranderde weer. Harry herkende perron 9 ¾. Een zuurkijkende heks die sterk op Sneep leek zag hoe haar zoon de Zweinstein Express betrad, samen met een roodharig meisje.

Hij had zijn gewaad al aan, zeker omdat hij zijn Dreuzelkleren zo verachtte. Ze gingen samen de laatste lege coupé in. Lily had een betraand gezicht, Petunia had haar 'monster' genoemd. "Maar we zijn onderweg naar Zweinstein!" zei hij vrolijk.

Er kwamen anderen jongens de coupé in, maar ze waren zelf druk in gesprek en ze negeerden Sneep en Lily volkomen. Lily knikte en veegde haar ogen af. "Ik hoop dat je in Zwadderich komt," zei Sneep, blij dat ze weer was opgevrolijkt.

"Zwadderich?"

Sneep en Lily keken naar een van de jongens, die zijn hun nu niet langer negeerden. Harry schrok toen hij zijn vader zag. Hij was mager en had zwart haar, een ronde bril en een zelfverzekerde uitstraling. "Wie wil er nou bij Zwadderich? Ik denk dat ik meteen van school zou gaan, jullie niet?" vroeg hij zijn vrienden.

"Mijn hele familie heeft op Zwadderich gezeten," zei een jongen die naast hem zat.

Harry zag dat het Sirius was, jonger en knapper dan hij hem ooit had gezien. "Merlijn's baard," zei James verbaasd. "En je leek me best aardig!"

Sirius grijnsde. "Wat zou jij kiezen dan?" vroeg Lily.

"Griffoendor, bekend om zijn dapperheid!" zei James trots.

Sneep kuchte schamper. "Heb je daar problemen mee?" vroeg James.

"Als je liever sterk dan slim wilt zijn," zei Sneep.

"Volgens mij ben jij geen van beide!" lachte Sirius en James schaterde het uit.

Lily pakte Sneep zijn hand. "We zoeken een andere coupé, Severus."

"Ooooo…" zei Sirius.

James probeerde Sneep te laten struikelen toen hij de coupé verliet. "We zien je nog wel, Secretus!"

Het tafereel veranderde opnieuw. Harry keek naar de Sorteerceremonie. Lily schonk Sneep een triest glimlachje vanaf de andere kant van de Grote Zaal.

Het beeld vervaagde en Harry zag opnieuw Sneep en Lily lopen, maar er moesten een paar jaren voorbij zijn gegaan. De twee waren nu jonge tieners en ze liepen samen over het grasveld, aan de rand van het terrein. "… dacht dat we vrienden waren," zei Sneep. "Heel goede vrienden."

"Dat zijn we ook," stelde Lily hem gerust. "Maar ik kan niet uitstaan dat je met die griezels omgaat! Schoorvoet! Wat zie je in hem? Weet je wat hij laatst met Marie Munter heeft gedaan?" zei ze.

"Het was onschuldig…" zei hij.

"Een Cruciatus Vloek! Dat kan je toch niet onschuldig noemen, Severus!"

"En de dingen die Potter en zijn maatjes uitvreten dan?"

"Dat is geen Duistere Magie! Je bent trouwens heel geobsedeerd door die jongens," zei Lily.

"Ze zijn niet zo geweldig als de rest denkt dat ze zijn, ik wil dat jij dat ook weet," zei hij, en hij bloosde.

"Potter is een zak," antwoordde Lily, en Sneep relaxte een beetje. "maar hij heeft je laatst wel gered!"

"Gered?" zei Sneep schamper. "Hij probeerde alleen zijn eigen hachje te redden! Ik lacht je niet… je mag niet…" stotterde hij.

"IK MAG NIET!" bulderde Lily.

"Hij is verliefd op je, Lily! James Potter is verliefd op je! Ik wil gewoon niet dat hij je kwetst, of je voor gek zet.. of…"

"James Potter is een arrogante kwal, Sev. Dat weet ik ook. Maar Schoorvoet is gewoon verkeerd, Sev."

Het beeld veranderde weer en Harry verstijfde zo erg dat hij Sneep alleen het onvergeeflijke woord tegen haar hoorde schreeuwen: 'Modderbloedje.'

Het tafereel veranderde… "Het spijt me!" smeekte hij.

"Doe geen moeite," zei Lily koeltjes.

Het was nacht en ze droegen beiden een ochtendjas. "Ik ben je zat, Sev. Het is klaar. Ik heb lang genoeg je blunders goed gepraat. Het is goed zo," zei Lily.

"Het was niet m'n bedoeling," probeerde hij. "Het was…"

"Een verspreking?"

Er klonk geen medelijden in haar stem. "Je noemt iedereen met dezelfde achtergrond Modderbloedje, Sev. Waarom zou ik dan anders zijn?"

Sneep wist precies waarom ze anders was. Maar hij heeft de woorden nooit over zijn lippen kunnen krijgen… en toen was het te laat.

NOTE: Ik ga na deze post twee weken op vakantie, dus dan ben ik er niet! Reviews zijn welkom xx