Ik ben er weer, mensen! Hoop dat jullie het leuk vinden!
Hoofdstuk 86:
Erin Maria Vilijn
"Dood me niet!" piepte Sneep.
Er waren weer een paar jaren voorbij gegaan en ze schatte hem nu eenentwintig. "Dat was ik ook niet van plan."
Erin's adem schokte. Albus stond voor Sneep. "Wat voor boodschap heeft Voldemort voor mij, Severus?" vroeg Albus.
"Ik ben uit mezelf gekomen. De profetie…" stotterde Sneep.
Hij zag er krankzinnig en verstrooid uit. "Je hebt zeker alles aan Voldemort doorgebrieft?"
Sneep knikte. "Hij denkt dat het om Lily Evers gaat! Bescherm haar, alsjeblieft!"
"Severus, de profetie verwijst naar een jongen…"
"Hij wil ze allemaal vermoorden!"
Erin had nog nooit zoveel paniek in zijn stem gehoord. "Als ze zoveel voor je betekent, kun je dan Voldemort niet vragen haar te sparen, in ruil voor haar zoontje?"
Sneep zuchtte. "Dat heb ik ook gedaan."
Perkamentus zijn gezichtsuitdrukking veranderde in verachting. "Ik walg van je," zei hij.
"Dus haar man en zoon mogen sterven, als jij maar krijgt wat je wilt?"
Sneep keek naar Albus. "Verberg ze dan allemaal," zei hij.
"En wat krijg ik in ruil, Severus?"
"In ruil?" vroeg Sneep.
Het leek even of hij ging protesteren. "Alles wat je maar wilt," zei hij uiteindelijk.
Het beeld vervaagde en Sneep zat met zijn handen voor zijn gezicht aan het bureau van Albus, die grimmig naar hem keek. "Ik dacht… dat je haar… zou beschermen."
Albus zuchtte. "Lily en James hebben de verkeerde persoon vertrouwd," zei hij.
Sneep jammerde. "Dood, weg…"
"Haar zoontje leeft nog. Hij heeft haar ogen. Herinner je nog hoe ze eruit zagen? De kleur, de vorm?" zegt Albus.
"HOU OP! DOOD, WEG!" brulde Sneep.
"Is dat wroeging, Severus?"
"Ik wou dat ik zelf ook dood was…"
"Als je echt van haar hield, zou je Harry Potter beschermen. Zodat ze niet voor niets gestorven is."
Een lange pauze volgde. "Goed," zei Sneep uiteindelijk. "Maar vertel het niemand, Perkamentus! Niemand mag het ooit weten… de zoon van Potter…"
"Mag niemand weten dat je wel degelijk een betere kant hebt? Goed, zoals je wilt…"
Het beeld vervaagde. Sneep wiegde een kleine, blonde baby in zijn armen. Het was Erin. Albus bekeek hem van een afstandje. "Vreemde, kleine baby ben jij…" mompelde Sneep, meer tegen zichzelf dan de baby.
"Je gedraagt je anders als je in haar buurt bent, Severus."
Sneep keek schamper. "Je bent behoorlijk gehecht aan haar geraakt," zei Albus glimlachend.
Sneep keek alsof hij het maar al te graag wilde ontkennen. "Niet dat ik veel van baby's weet, maar dit is geen standaard baby, Perkamentus."
"Dat is ze inderdaad niet," antwoordde Albus.
Het beeld vervaagde. "Hij is middelmatig, arrogant, hondsbrutaal, hij vind het geweldig dat hij hier beroemd is…" mopperde Sneep. "En dat gaat met mijn dochter!"
"Ten eerste vind ik het goed om te horen dat je haar mijn dochter noemt, Severus. Maar ten tweede, je ziet wat je verwacht te zien. Persoonlijk vind ik hem een heel innemend kind."
"Potter mag haar niet…"
"Déja-vu. Vorige keer ging het ook mis. Harry en Erin hebben een bijzondere band samen."
"Ze is de dochter van de Duistere Heer!"
"Erin en Voldemort hebben veel eigenschappen gemeen. Charmant, knap, slim en vastberaden. Maar eigenschappen bepalen niet wie je bent, dat zijn je keuzes."
Het beeld veranderde. "Je was stom om die ring om te doen. Hij was vervloekt!" zei Sneep.
"De verleiding was te groot…" mompelde Perkamentus.
"Je hebt nog een jaar," zei Sneep.
"Ik wil dat jij me vermoord, Severus en niet Draco."
"Zal ik het nu maar meteen doen? Of wil je eerst een passend grafschrift bedenken?" zei Sneep sarcastisch.
"Nog niet. Het moet op een geschikt moment," zei Albus luchtig.
"Als je toch bereid bent om te sterven, waarom laat je het Draco dan niet gewoon doen?" vroeg Sneep.
"Ik wil zijn ziel niet verscheuren," antwoordde het schoolhoofd.
"En mijn ziel dan, Perkamentus?"
"Loopt je ziel schade op als je een oude man pijn en vernedering bespaart?" zei Albus.
Het beeld vervaagde en vervormde weer. "Ik moet je iets heel belangrijks vertellen, Severus. Dit mogen Harry en Erin pas op het laatste moment weten. Als Voldemort op zijn zwakste punt is."
"Wat?"
"Toen Voldemort naar het huis van de Potters ging, en hij Harry wilde vermoorden… toen Lily haar leven als schild gebruikt weerkaatste de Vloek des Doods. Een klein deel van Voldemort zijn ziel werd afgescheurd en hechtte zich aan het enige levende ding dat hij kon vinden. Harry."
"Dus hij moet sterven?" vroeg Sneep.
Albus knikte. "Ik dacht dat we haar beschermden… je hebt me gebruikt! We beschermden hem niet, we zorgden alleen dat hij op het juist moment stierf? Als een varken dat gefokt wordt voor de slacht!" snauwde Sneep.
"Ik ben geroerd, Severus. Ben je dan toch op Harry gesteld geraakt?" vroeg Albus ernstig.
"OP HEM!" schreeuwde Sneep.
"Expecto Patronum!"
Een zilveren hinde spoot uit zijn toverstok. "Na al die jaren nog?"
"Altijd," zei Sneep. "En Erin?"
"Ah, dat is weer een heel andere zaak,' zei Albus.
"Leg uit," beval Sneep.
"Voldemort had, meer dan hij wilde toegeven, een obsessie voor Maria Collins. Misschien… misschien was het zelfs liefde, voor zover Voldemort kan…"
"Liefde?" zei Sneep verbaasd.
"Misschien toch meer een obsessie. In ieder geval… mijn theorie is, dat hij bang werd voor haar, wat ze met hem deed. Hij wilde haar uit de weg, maar toch niet helemaal. Hij wist dat hij nooit kon houden van een dochter, dus maakte hij een soort kopie van Maria zodat ze bij hem was, maar hij niet 'zwak' hoefde te zijn."
"Dus Erin is Maria?" vroeg Sneep.
"Ja. En nee," zei Albus.
"Maria stierf op zestien jarige leeftijd. Erin's lichaam zal altijd zestien blijven, omdat er nooit een zeventien jarige Maria bestaan heeft. Maar ze is ook half Voldemort. Ze is afhankelijk van Voldemort. Als hij sterft , zij ook.." zei Albus.
Sneep trok een gezicht. "Hoe is dat mogelijk?"
"Ze is in feite geen echt persoon, Severus. Ze is een vloek. En als de tovenaar die een vloek uitspreekt sterft, wordt ze vloek verbroken."
Sneep knikte."Dus ze gaan gewoon allebei dood?"
"Het kan niet anders, Severus."
NOTE: Ja, Voldemort is OOC (Out Of Character) maar dat moest voor het verhaal.