Hoop dat jullie dit leuk vinden!
Hoofdstuk 90:
Harry Potter
Harry stond aan de grond genageld. Hij hijgde. Voldemort was er niet meer. De felle ochtendzon verlichtte de binnenplaats. Als dingen anders waren geweest, had hij zich nu omgedraaid en Erin gekust.
Want de strijd was inmiddels gewonnen, en als dingen anders waren geweest, konden ze nu een zorgeloze toekomst samen beleven. Als dingen anders waren geweest.
Hermelien haar schrille gil overstemde het harde gejuich om Voldemort zijn dood. Harry wilde niet kijken. "Erin!" gilde Hermelien.
"Erin!" riep Ron nu ook.
Harry wilde haar herinneren vol leven en pit, niet slap en dood, net zoals haar vader. Was er wel een lijk? Vol misselijkheid dacht Harry aan een hoopje as, waar ze net had gestaan of misschien wel helemaal niets…
Al die tijd had hij gedacht, of misschien zelfs wel gehoopt, dat alleen hij zou sterven en Erin zou kunnen blijven leven. Maar nu was het andersom. Hij begreep nu eindelijk wat ze bedoeld had toen ze gezegd had dat ze van hem zou blijven houden, ook lang nadat zijn hart gestopt was met kloppen.
Hij zag nu hoe ziek het in haar oren geklonken zou hebben toen hij haar aanbood door te gaan met Zabini. Zijn hoofd vulde zich met plaatjes van hem en een onbekende bruid, niet voor te stellen…
Hij hoorde Foppe een lied zingen wat hij zelf gecomponeerd had:
We hebben ze in de pan gehakt en Potter is van goud!
Stop Vollie onder de zoden en zet het Boterbier koud!
Waar Harry er gewoonlijk misschien om gegrinnikt zou hebben, voelde het nu verkeerd. Voldemort's val betekende ook die van Erin. Hermelien en Ron kwamen op hem afgerend. Ze staarden allebei naar iets achter Harry. "Ongelofelijk!" zei Ron.
"Harry, kijk!" zei Hermelien.
"Ik wil niet kijken…" zei Harry.
Hij deed zijn ogen dicht en concentreerde zich hard. Hij wilde haar levend herinneren.. "Ik wil niet kijken…" herhaalde hij koppig.
"Je hoeft ook niet te kijken."
Twee lippen die hij maar al te goed kende drukten op de zijne. Was hij aan het dagdromen? Hallucineren? Hij wilde eigenlijk nog steeds niet kijken, bang dat de waarheid zijn illusie zou verbreken. Hij kon het toch niet laten om zijn ogen een klein beetje open te doen.
Hij zag een grote bos zwart haar. Cho? Nee dat kon niet. Nu deed hij zijn ogen goed open. Hij was niet goed was hij zag.
Op het eerste gezicht herkende hij het meisje niet. Ze had een grote bos stugge, donkere krullen. Haar ogen waren een mix van grijs en blauw en haar lippen waren lichtroze. Haar neus was recht en lang, een haar junkbeenderen staken uit.
"Ik ben het Harry," zei het meisje. Het was dezelfde stem die net gesproken had. "Erin."
Iemand houdt hem voor de gek, dat moet wel. "Ik ben het echt," zei ze.
En het was Erin. Het was alsof hij haar gezicht voor het eerst zag. "Wat is er met je gebeurd?" vroeg Harry.
"Albus zat fout," zei ze. "Ik ben geen vloek. Tenminste, niet helemaal. Ik was al die tijd dus gewoon een mens waar een vloek op zat," legde ze uit.
"Dus je bent nu… normaal?" vroeg hij.
"Zo zou ik geboren zijn als Voldemort geen vloek op me had uitgesproken, ja. We hebben het dus toch allebei overleefd," zei Erin.
Harry moest even wennen aan haar gezicht, maar het was Erin. Haar gezicht, dat kon je wel herkennen. En ze leefde nog. Net als hij. "Ik ben blij dat het allemaal over is," zei Harry.
Ze fronste. "Het is nog niet helemaal over," zei ze. "We moeten daar nog naar binnen."
Erin wees naar de deuren die naar de Grote Zaal leidden. "Ik wil weten wie het niet gehaald heeft," fluisterde ze.
Harry knikte. Het was weer rustig in de Grote Zaal. Verscheidene brokstukken waren aan de kant geschoven. Waar de middelste twee tafels hadden moeten staan lagen twee rijen met doden.
De twee tafels aan de zijkant werden in beslag genomen door gewonden die verzorgd werden. Harry zag Ron's familie om een lijk heen staan. Ron rende er naartoe. Erin liep langzaam. Ze passeerden verscheidene onbekenden.
Toen zag Harry het lichaam van Fred daar liggen, met de schim van zijn laatste glimlach nog op zijn gezicht. Erin knielde. "Nee," snikte ze.
Ze omhelsde George, die buiten zinnen was van verdriet. "Ik ga je missen, Freddie," zei Erin zachtjes en drukte een kus op zijn voorhoofd.
De familie Wemel keek naar Erin. "Ik leg het later wel uit," zei ze.
Naast Fred lagen Tops en Lupos. Hun handen lagen millimeters van elkaar, alsof ze op het laatst geprobeerd hebben die nog te pakken. "Ik zorg voor Teddy," zei Erin tegen hen.
Harry wist dat ze hen niet meer konden horen maar het was een mooi gebaar. Het zat tussen de verschrikkelijke mix van blijheid omdat ze het overleefd hadden en verdriet, en schuld. Het voelde alsof ze allemaal voor hem gestorven waren. Erin leek zoals altijd gedachten te kunnen lezen.
"Het is veel groter dan alleen jij, Harry. Voel je niet schuldig. Ze hebben allemaal vrijwillig gevochten. En voor de overwinning betaal je een prijs."
Harry knikte. "Benno!" piepte ze opeens.
Zabini lag languit op een tafel, en hij werd verzorgt door Ginny. "Wat is er met hem gebeurd, Gin?" vroeg Erin.
"Benno heeft me gered van een paar Dooddoeners," glimlachte Ginny.
Liefdevol depte ze zijn wonden schoon. "Sorry, Erin. Ik denk dat roodharige meiden toch meer mijn ding zijn," zei Zabini.
Erin grijnsde. "Geen steek veranderd," mompelde ze.
"Zing een liedje," zei Harry opeens.
"Wat?" lachte Erin.
"Zing," zei Harry. "Ik voel me altijd beter als jij zingt."
"There's a grief that can't be spoken.
There's a pain goes on and on.
Empty chairs at empty tables
Now my friends are dead and gone.
Here they talked of revolution.
Here it was they lit the flame.
Here they sang about `tomorrow'
And tomorrow never came.
From the table in the corner
They could see a world reborn
And they rose with voices ringing
I can hear them now!
The very words that they had sung
Became their last communion
On the lonely barricade at dawn.
Oh my friends, my friends forgive me
That I live and you are gone.
There's a grief that can't be spoken.
There's a pain goes on and on.
Phantom faces at the window.
Phantom shadows on the floor.
Empty chairs at empty tables
Where my friends will meet no more.
Oh my friends, my friends, don't ask me
What your sacrifice was for
Empty chairs at empty tables
Where my friends will meet no more" zong Erin.
Het liedje heet 'Empty chairs at Empty tables' uit de musical Les Miserables. Vond hem wel passend