Dit was het dan. Hoop dat jullie het leuk gevonden hebben. Bedankt voor het lezen en revieuwen iedereen
Hoofdstuk 91:
Erin Maria Potter
NEGENTIEN JAAR LATER
Het was alsof de herfst dat jaar extra vroeg inviel. De ochtend van 1 september was even fris en goudgeel als een appel, terwijl het gezinnetje haastig overstak naar het enorme station van King's Cross.
Boven op de afgeladen bagagekarren die de ouders voortduwden, rammelden twee grote kooien. De uilen in de kooien krasten verontwaardigd. Een meisje met een grote bos zwarte krullen en blauwgrijze ogen snikte terwijl ze haar vaders arm vasthield. "Nog even en dan mag jij ook," zei Harry.
"Nog twee jaar!" snotterde Lily. "Ik wil nú gaan!"
"Ik snap hoe je je voelt, lieverd. Maar je moet toch echt nog wachten," zei Erin liefkozend tegen haar dochter.
Boven het lawaai van het station uit hoorde ze dat haar twee zoons hun ruzie van net hadden hervat. "Nietes! Ik kom niet in Zwadderich!" riep Albus.
"Hou nou eens op, James!" zei Erin.
"Ik zei alleen misschien," grijnsde James.
Hij keek nog een keer pesterig naar zijn broer en begon te rennen. Een ogenblik later was hij verdwenen. "Jullie schrijven toch wel hè?" vroeg Albus.
Hij leek als twee druppels water op Harry, net zo sterk als Lily op Erin leek. "Iedere dag als je wilt," glimlachte Erin.
"James zei…" begon Albus.
"Je moet niet alles geloven wat James over Zweinstein verteld. Hij houdt wel van een geintje, net zijn opa wat dat betreft," zei Harry.
"Wanneer vertellen jullie me eens over mijn andere opa?" vroeg Albus.
Erin en Harry keken elkaar aan. "Maar je weet al alles over je andere opa's. Je bent naar ze vernoemd," zei Erin.
Albus knikte en de vier renden door de muur. Zo kwamen ze op perron 9 ¾. "Daar zijn ze!" Erin zwaaide naar de Wemels.
"Ging het met parkeren?" vroeg ze Ron.
"Heel goed! Hermelien dacht dat ik nooit zou slagen voor mij examen, maar het is me toch gelukt!" zei hij.
"Stiekem heb ik een Waanzichtspreuk over de examinator uitgesproken," fluisterde hij.
"Hallo broertje!" zei Ginny.
Zij en haar man Benno Zabini liepen gearmd en hun dochtertje Molly Zabini was even oud als Albus en Roos. Molly was een vreemde verschijning, met haar rode haar en donkere huid.
De vijf kinderen, Molly, Roos, Hugo, Lily en Albus bespraken de Afdelingen. "Als het niet Griffoendor is, word je uit ons testament geschrapt," zei Ron. "Maar geen stress."
"Ron!" riep Hermelien geërgerd.
Lily, Molly en Hugo lachten, maar Albus en Roos keken geschokt. "Dat meent hij niet," zei Hermelien vlug.
"Kijk eens wie we daar hebben."
Ron knikte naar drie figuren die opdoemden uit de mist. Het waren Draco Malfidus, zijn vrouw Astoria en hun zoontje Scorpius. Hij zag Harry, Ron, Hermelien en Erin kijken, dus hij knikte stijfjes en draaide zich toen weer om.
"Dus dat is kleine Scorpius," zei Ron zacht. "Zorg dat je ieder proefwerk beter maakt dan hij, Roos. Godzijdank heb je de hersens van je moeder."
Erin lachte, en Hermelien moest ook haar best doen om serieus te blijven kijken. "Allemachtig, Ron!" zei Hermelien. "Ze zitten nog niet eens op Zweinstein! Je moet ze niet nu al tegen elkaar opzetten!"
"Je hebt gelijk, sorry hoor," zei Ron. "Maar je moet ook geen al te goeie maatjes met hem worden. Opa Wemel zou het je nooit vergeven als je met iemand van zuiver bloed trouwde."
James kwam aanhollen, met zijn gezicht rood van opwinding. "Teddy zoende Victoire! Onze Teddy Lupos! Zoende onze Victoire, onze nicht!" zei hij.
"Je bent ook net Ron!" zei Ginny lachend en Benno grijnsde zwakjes.
"Het zou fantastisch zijn als ze zouden trouwen!" zei Lily.
"Ja, dan hoort hij officieel bij onze familie," zei Albus.
"Hij komt al vier keer per week eten, waarom vragen we niet of hij bij ons komt inwonen," lachte Erin.
"Ja!" zei James enthousiast. "Dan kunnen Al en ik een kamer delen…"
"Oh nee," zei Erin beslist.
"Jij en Albus mogen een kamer delen eer dat ik wil dat het huis gesloopt wordt, niet eerder," zei Harry.
Harry keek op zijn oude, gebutste horloge. "Het is bijna elf uur. Tijd om in te stappen."
Molly gaf haar ouders een kus. "Vergeet niet om Marcel lief te wensen namens ons!" zei Ginny.
"Tante, je kan een professor toch geen liefs wensen?Ik kan moeilijk bij Kruidenkunde binnenstappen en zeggen: Veel liefs, professor…" kreunde James.
Ginny was niet echt zijn tante, maar iedereen Ron heette ook net zo goed 'Oom Ron', en Hermelien 'Tante Hermelien'. James schudde even zijn hoofd en sloeg Albus op zijn schouder. "Nou ik zie je straks, Al. Veel succes bij Zwadderich!"
"Nietes! Ik kom niet in Zwadderich!"
Erin schudde even glimlachend haar hoofd toen ze haar oudste zoon zag instappen. "Je weet dat hij de Sluipwegwijzer heeft, hè Harry?" fluisterde ze in het oor van haar man.
"Ik wist dat hij hem ooit een keer zou vinden…" fluisterde hij grijnzend terug.
"Pap, mam, wat als ik bij Zwadderich kom?" vroeg Albus.
Harry ging op zijn hurken zitten, zodat zijn gezicht even hoog als dat van zijn zoon was.
"Albus Severus," zei Harry zacht. "je bent vernoemd naar twee schoolhoofden van Zweinstein. Een van hen was een Zwadderaar, en waarschijnlijk de moedigste man die ik ooit gekend heb."
Erin glimlachte. "Maar stel nou…" zei Albus onzeker.
"Dan heeft Zwadderich er een fantastische nieuwe tovenaar bij," zei Erin, die haar zoon op de wang kuste.
Albus glimlachte terug. "Vergeet niet dat Hagrid je op de thee heeft gevraagd vrijdag, pas op voor Foppe…" zei Harry.
"Duelleer niet met iemand tot je weet hoe je moet duelleren, en laat je vooral niet opfokken door James," zei Erin.
Verscheidene leerlingen keken aandachtig naar het schouwspel. "Waar kijken ze naar?" vroeg Roos.
"Ze kijken naar mij," zei Ron. "Ik ben beroemd."
"Hij staat op een Chocokikkerplaatje," fluisterde Erin tegen Roos.
"Het mooiste moment van mijn leven!" zei Ron dramatisch.
Albus lachte. Harry en Erin omhelsden hun zoon een laatste keer en keken toen toe hoe hij instapte. Lily jammerde nog zachtjes. Harry zwaaide nog steeds terwijl de trein wegreed. "Het komt wel goed," lachte Erin.
"Dat weet ik," antwoordde Harry.
Het litteken had al negentien jaar geen pijn meer gedaan. Alles was goed.