Ondertussen waren we in de woonkamer aangekomen. Carlisle zat op de bank en keek op toen we binnen kwamen. Hij sloeg met zijn hand op de plek naast hem ten teken dat ik naast hem moest zitten. Ik plofte op de bank neer bijna bovenop Emmett en stak me tong naar hem uit. Ik dacht dat Emmett en ik het goed konden gaan vinden met elkaar. Hij en Matthew gingen ook goed samen en dat was belangrijk voor mij.

Sinds Matthew was getransformeerd had hij geen contact met andere kunnen hebben. In het begin was hij te dorstig en daarna toen hij eindelijk weer in aanraking met mensen kwam vond hij ze oppervlakkig en saai. Ik was blij dat hij nu de kans had om vriendschap te sluiten met iemand die het zelfde was als hij. Hij had mij natuurlijk, maar ik was een echt meisje en hij had dus niet iemand waarmee hij echte jongensdingen mee kon doen.

'Jacob en Nessie komen zo en ik wil jullie even voorbereiden.' verbrak Carlisle mijn gedachten en hij klonk serieus. 'Jullie weten nu wie Nessie is, maar Jacob is een heel ander verhaal.'

'Stop maar Carlisle.' onderbrak Edward hem. 'Ze zijn niet ver meer.'

Een paar seconden later werd de deur open gedaan en lange gespierde jongen stond in de deuropening met een klein meisje op zijn nek. Hij bukte een stukje zodat het meisje haar hoofd niet zou stoten toen hij naar binnen liep. Hij tilde het meisje, wat vast Renesmee was, van zijn nek en op hetzelfde moment verstarde hij en keek naar Matthew. Bella liep naar hen toe en pakte Renesmee uit zijn handen.

'Relax Jacob.' bemoedigde ze hem.

'Ben je nou helemaal, hond!' siste Edward plotseling. 'Als hij gevaarlijk was voor Nessie zouden we hem nooit binnen laten.'

Bella legde haar hand op Edward schouder en hij kalmeerde zichtbaar.

Carlisle stond op en trok mij overeind. 'Jacob, ik wil je voorstellen aan mijn nichtje Sara.'

Jacob had zijn blik nog niet van Matthew afgedraaid en Matthew zat schijnbaar rustig in de stoel. Ik wist wel beter.

Ik stak mij hand uit naar Jacob. 'Hoi Jacob, fijn je te ontmoeten. Ik ben Sara.'

Eindelijk draaide hij zijn hoofd naar mij en zijn mond viel open.

'Staren is onbeleefd, hond.' hoorde ik Edward sissen.

Natuurlijk had Edward gelijk, maar ik was het wel gewend. Heel mijn leven hadden mensen mij al aangestaard. Voordat ik wegvluchtte van huis had ik al vele aanzoeken gehad. Vanaf mijn dertiende waren er al jonge mannen naar ons huis gekomen om mijn hand te vragen. Gelukkig wou mijn vader me bij zich houden en zei dat als ik twintig was hij er misschien over zou nadenken.

Ik hoorde Matthew zachtjes grommen en Jacob werd wakker uit zijn dagdroom. Hij schudde zijn hoofd, greep mijn hand vast en pompte die heen en weer.

'Euh, sorry daarvoor. Ik heet Jacob.' stamelde hij.

Ik liep naar Matthew en trok hem overeind. 'Jacob, dit is Matthew.'

Ik gaf Matthew een duwtje in zijn rug. Hij pakte Jacobs uitgestoken hand en kneep er flink in. Jacob gaf geen krimp.

'Je stinkt.' zei Matthew rustig.

'Matthew!' riep ik geschokt.

Iedereen behalve Jacob en Bella schoot in de lach.

Ik trok Matthew bij Jacob weg en keek hem woedend aan.

'Je bent hier te gast.'

'I know schatje, maar de lucht is echt niet te harden!' verontschuldigde hij zich hardop.

Ik wierp nogmaals een boze blik op hem. Het was vreemd, ik rook niks vies.

Emmett kwam naar Matthew toe lopen en sloeg hem op zijn schouder. Ik kromp een beetje in één toen ik zag hoe hard zijn hand neerkwam.

'Wij gaan het erg goed met elkaar vinden, denk ik!'

Ik rolde met mijn ogen.

'Ahum.' kuchte Carlisle. 'Als iedereen weer even gaat zitten?'

Ik plofte weer neer naast Carlisle en keek hem nieuwsgierig aan. Matthew ging naas me staan.

'Vertel je wat er met Jacob is?' vroeg ik met ingehouden adem. Het was me opgevallen toen ik zijn hand vast pakte dat die abnormaal warm was bijna heet.

'Jacob woont verderop in het reservaat. En hij stamt af van wolven.' hij gebaarde me dat ik stil moest zijn. 'Je kent waarschijnlijk de verhalen over weerwolven wel?'

Matthew maakte een grommend dat diep uit zijn borst leek te komen. Ik keek hem waarschuwend aan.

'Laat hem uitspreken!'

'Hij heeft het over weerwolven, Sara. Je weet waar die toe in staat zijn!'

'Matthew, Carlisle vroeg of we de verhalen kende. Hij zei niet dat Jacob er één is.' Ik legde de nadruk op de woordjes: vroeg, niet en één.

De anderen keken nu naar ons en ik gebaarde Carlisle dat hij verder kon gaan.

'Oké, ik neem dus bij deze aan dat jullie die verhalen kennen. Jacob is geen weerwolf.' zei hij met nadrukt op het word geen. Ik voelde Matthew kalmeren.

'Jacob is een gedaante verwisselbaar. En bij toeval heeft zijn betovergrootvader de wolf uitgekozen.'

'Hij zal jullie vast wel het hele verhaal willen vertellen als jullie daar zin in hebben.'

'Jacob, als je een keer tijd hebt zou je het mij willen vertellen?' vroeg ik.

'Natuurlijk.' zei Jacob snel en grijnsde naar Matthew.

'Het spijt me dat ik jullie moet verlaten, maar ik had Sam beloofd een keer op tijd voor de patrouille te zijn.'

Hij liep naar Bella en gaf haar en Nessie een kus op de wang en verdween door de deur.

'Geen probleem hond, neem de tijd!' riep Rosalie hem na.

Nog een Jacob fan. Niet verbazingwekkend, volgens mij was Rosalie niet zo snel gecharmeerd van iemand, dus het verbaasde me niks.

Ik liet mijn schild zakken zoals ik Edward beloofd had en hij keek verrast op.

'Ik had het beloofd!'

'Ja, dat had je inderdaad. Wat denk je?'

'Het lijkt mij wel een aardige jongen'

Edward snoof. 'Ja op het eerste gezicht misschien'

'We zullen zien, maar volgens mij heb je er een bondgenoot bij.' ik keek naar Matthew die nog

steeds met een vijandige uitdrukking naar Jacob keek.

Edward volgde mijn blik. 'Ja, dat geloof ik ook. Leg je me dat nog een keer uit?'

'Je zou het beter aan hem kunnen vragen. Ik heb geen flauw idee.'

Edward knikte. 'Ik zal hem binnenkort eens mee nemen op jacht.'

'Dank je.' glimlachte ik dankbaar en zette mijn schild weer aan.