Hoofdstuk 2: Blind.

Normal POV

Toen meneer en mevrouw Bei Fong thuis kwamen lieten ze hun dienstmeisje het kindje meteen in bad doen en schone kleertjes aandoen. Aangezien mevrouw Bei Fong al jaren lang een kinderwens had hadden zei en haar man alles al klaar liggen voor het moment dat het eindelijk zover zou zijn. Toen de dienstmeid klaar was met het meisje zat mevrouw Bei Fong al klaar met een flesje om het kleintje te voeden. Ze moest wel uitgehongerd zijn, want ze wierp zich meteen op de fles toen ze de warme melk rook. Toen mevrouw Bei fong zo zat met het kleine meisje zag ze ineens dat er iets vreemds aan de hand was met haar ogen. Zojuist waren ze nog helder groen geweest met een ondeugende twinkeling, nu waren ze ineens mistig en grijs...

"Hoe zou dat nou kunnen? Ze kan het meisje niet hebben verwisseld terwijl we aan het praten waren, dat hadden mijn man en ik wel gemerkt..."

Dacht ze terwijl ze het kindje voor de rest goed bekeek. Het was inderdaad hetzelfde meisje, maar haar oogjes waren nu ineens grijs. Snel riep Mevrouw haar man erbij, die snel een dokter ging halen die op zijn beurt vaststelde dat het meisje door een onbekende rede permanent blind zou zijn.

"Dat is dan wel heel erg vreemd want toen we haar van de moeder kregen waren haar oogjes groen"

Zei Meneer bei Fong duidelijk verward. De dokter onderzocht het kindje nogmaals, maar kwam opnieuw tot dezelfde conclusie.

"Ik denk dat u zich dat heeft ingebeeld, of het was de straatverlichting die u dat liet denken, of wou u beweren dat magie ervoor heeft gezorgd dat ze ineens blind is geworden?"

grapte de dokter. Meneer Bei fong keek zijn vrouw een lang moment ernstig aan, bijna alsof hij wilde zeggen dat geloofde.

"Zou een operatie ervoor kunnen zorgen dat ze weer zou gaan zien?"

Vroeg hij nu weer ergnstig. De dokter keek een moment aarzelend naar de baby en de vrouw, niet zeker hoe hij hierop moest reageren.

"het spijt me maar Nee, ik denk dat eeen Operatie geen enkele verandering zou brengen in de situatie van het meisje, en nu moet ik gaan, gegroet beide"

Met deze woorden nam de Dokter afscheid en pakte meneer Bei fong zijn mantel.

"Liefje wat ga je doen?"

Vroeg zijn vrouw een beetje onzeker. Ze had duidelijk gezien hoe teleurgesteld hij was geweest toen hij hoorde dat het kindje permanent blind zou zijn, en dit stelde haar niet heel erg gerust.

"Ik ga terug naar dat steegje om te vragen, nee te EISEN dat ze me verklaard hoe dit kan!"

Zei hij terwijl hij richting de deur stormde. De bediende die altijd bij de deur stond te wachten hield de deur al voor hem open. Mevrouw Bei Fong wist zeker dat het meisje hier ook geen verklaring voor zou hebben en dat haar man dan een ander kindje zou eisen. Ze keek naar het meisje in haar armen dat nu vredig lag te slapen. Ze moest er niet aan denken dat ze dit kindje moest afstaan.

"Lao alsjeblieft, je kan het kind niet inruilen alsof het een voedselproduct is"

Zei ze terwijl ze haar man firm bij de arm greep en hem dwong haar aan te kijken.

"Dat meisje was duidelijk te zwak om voor dit kind te zorgen en ze is BLIND! Alle geesten nogan toe, denk je eens in waar het arme kind terecht kan komen als we haar weggeven!"

Lao keek haar nu indringend aan. Poppey keek wende nu haar ogen af naar het meisje dat zachtje snurkgeluidjes maakte.

"Hier is ze tenminste veilig, wij hebben de mensen en het geld om haar te beschermen en te verzorgen"

Zei ze terwijl ze met een verterderde blik op het slapende meisje Lao keek nu ook naar het slapende meisje met een zachte blik. Dit was wat ze altijd al wilde... Hun droom was om zelf een kindje te hebben. Dit kindje was blind en tenig en hulpeloos en zwak, hij zou haar kunnen opvoeden zoals hij dat zelf wilde... Aangezien die moeder nooit terug zou komen...

"Ze heeft gelijk, die moeder is hoogstwaarschijnlijk toch al dood, en het kindje zou dan misschien wel door die man worden weggegeven aan verkeerde mensen, nee, ze zou hier blijven onder onze berscherming, Poppey heeft gelijk, hier is ze in elk geval veilig"

Dacht lao terwijl hij zijn mantel weer op de kapstok hing en zijn vrouw een kus gaf.

"Ze blijft, van nu af aan is Toph officieel ONZE dochter"

Zei hij terwijl hij Toph over haar kleine haartjes streek. Het kleine meisje was nu duidelijk wakker want ze bewoog haar hoofdje van links naar rechts, ze was duidelijk aan het luisteren naar wat haar ouders te vertellen hadden.

"Ze zal een perfecte dochter zijn voor ons Lao, dat weet ik zeker"

Zei Poppey terwijl ze haar man een kus gaf, voor ze de dienstmeisjes de opdracht ging geven alles klaar te maken in de kinderkamer voor HUN dochter HUN kind

Een paar dagen later kwam de wethouder van de stad met de adoptie papieren. Lao en poppey waren heel erg blij toen ze eindelijk de papieren hadden ondertekend, van nu af aan was Toph voledig HUN kind. Zelfs als dat meisje terug kwam om haar op te eisen, zou ze niet in staat zijn om het meisje zomaar mee te nemen.

Ze vroegen de wethouder nooit aan iemand te vertellen dat het meisje was geadopteerd. Als Toph erachter zou komen dat ze was geadopteerd als ze in haar tienerjaren dan zou ze vast en zeker gaan zoeken naar haar. En als dan bleek dat het meisje nog zou leven, dan zouden zei hun dochtertje voorgoed kwijt zijn! Dat moesten ze hoe dan ook zien te voorkomen! De wethouder beloofde het en samen gingen ze naar huis.

Thuis hadden meneer en mevrouw Bei fong al heel wat maatregelen getroffen om hun blinde dochter te beschermen. Zo mocht ze niet onbegelijd de tuin in en zou ze een bediende moeten vragen om hulp als ze naar de wc moest en sochterns zou er een bediende haar wakker maken en haar gelijk in bad doen. Op die manier was ze klaar voor de dag en zou het meisje zou in elk geval veilig zijn, op die manier zou ze in ieder geval geen gevaar lopen om zichzelf pijn te doen... ze zou veilig opgroeien in een perfect normale omgeving...

en daarmee beeindig ik het volgende hoofdstuk! Sorry dat het even duurde want ik moest even goed nadenken over de manier waarop ik het verhaal verder wilde laten gaan. In ieder geval zijn ze er in dit hoofdstuk achter gekomen dat Toph blind was! Toph was niet altijd blind!

Toph: Wow! dat is zo cool! Ik hoop dat er snel een vervolg komt!

Femke: Ik ga er meteen mee aan de slag Toph, en je moeder zal ook snel bovenwater komen denk ik!

Toph: ECHT WAAR! ik hoop het zo erg! Ik kan bijna niet wachten!

Femke: Bedankt voor het lezen mensen en vergeet niet een revieuw achter te laten

Toph: REVIEUW!