Hoofdstuk 3

POV Rachel

Rachel, Kairi en Stan volgden Peter. Hij leidde hen naar een grote, gedraaide oude boom aan de rand van een open plek. Toen Rachel dichterbij kwam zag ze dat er een opening in zat.

"Hierin!" zei Peter, en hij dook in de opening. Ze bleven even aarzelend staan. "Jij gaat het eerst." Zei Kairi tegen Rachel, en ze duwde haar in de opening. Rachel voelde dat ze viel, en gilde.

Ze gleed door een gladde, schuin aflopende tunnel vol boomwortels en felle zonnestralen. Ze viel met een zachte plof op een tapijt van sponzig mos. Ze knipperde en keek om zich heen. Het flakkerende licht van een vuur was het enige licht. Overal om haar heen waren in elkaar gedraaide boomwortels. Er groeiden struikjes, bloemen en een paar nieuwe sprieten uit de grond.

Tegenover haar stonden zes jongens haar aan te staren. Rachel stond op, en glimlachte onzeker naar de jongens. Peter zei: "Ze wordt jullie nieuwe Moeder!" Alle jongens glimlachten, en sprongen naar haar toe. Ze viel op de grond, met de jongens op haar. "Moeder, kan je ons verhalen vertellen?" vroeg een van de jongens. Ze hoorden een schreeuw en Stan plofte tegen hun aan. De jongens keken hem verbaast aan. Ze hoorden nog een gil, en Kairi knalde tegen de stapel kinderen aan. Verbaast keek ze naar de jongens die allemaal op Rachel lagen, en begon te lachen.

Rachel probeerde onder de stapel jongens vandaan te komen, en stond rechtop. "Mag ik eerst jullie namen weten?" vroeg ze. De jongens sprongen overeind, en gingen in een rij staan. "Ietsie!" riep een jongen die er uit zag als een vos. "Biets!" riep het konijnen jongentje. "De Tweeling!" zeiden twee wasbeertjes. "Bobby!" zei een beer.

Rachel keek naar een klein stinkdiertje. "En hoe heet jij?" vroeg ze. "Hij heet Doedel." Antwoordde Ietsie. Rachel knikte. "Ik ben Rachel, maar als jullie willen mogen jullie me gewoon Moeder noemen." De jongens knikten. Rachel wees Kairi aan. "Dit is Kairi, en dat is Stan." Stan glimlachte vrolijk, en Kairi knikte. Rachel keek naar Peter, die op grote houten troon zat. "Welkom, Moeder, in ons huis onder de grond waar we gelukkig zijn." zei Peter terwijl hij opstond. "Wil je ons nu een verhaal vertellen Moeder?" vroeg Biets. Rachel knikte, en ging op het enige tweepersoons bed zitten. Welk verhaal zal ik vertellen? Hmm… ik denk dat ik Belle en het Beest ga vertellen. Ze had het verhaal zo vaak verteld, dat het saai begon te worden. Ze had het verhaal enorm veranderd, en veranderde het weer als ze het opnieuw vertelde.

"Er was eens een meisje…" begon ze, en ze zag dat alle jongens en Kairi al meteen geboeid luisteren.

Rachel vertelde, en de anderen hingen aan haar lippen tot het eind van het verhaal. "… En ze leefden nog lang en gelukkig." Eindigde Rachel.

De jongens en Kairi klapten. "Mooi verhaal!" zei Kairi. Rachel begon te lachen. "Nooit hetzelfde." Zei ze tegen Kairi. "Moeder, heb je het eiland al gezien." vroeg Bobby. Rachel keek hem aan. "Niet helemaal." Zei ze.

Opeens vloog Tinkerbell de boom in, en vloog naar Peter.

Biets pakte Rachels hand en trok haar mee de boom uit. De andere Slimme Jongens, Stan en Kairi volgden hun. Doedel kwam aan de andere kant van Rachel lopen en pakte haar andere hand. Ietsie rende hun voorbij zodat hij vooraan kwam te lopen.

Ze liepen door het bos en Rachel zag in de verte een paar teepee's. Een lange indianenjongen liep hun tegemoet.

"Ugh." Zei de jongen en hij stak begroetend zijn hand op. "Hallo." Zei Rachel. De indianenjongen glimlachte.

"Ben je nieuw?" vroeg hij vriendelijk. Rachel knikte. "Ik ben Hert." Zei de jongen en hij gaf haar een hand. "Ik ben Rachel."

Hert keek naar de jongens en Kairi. "Zie ik nog twee nieuwelingen?" Rachel knikte. "Dat is Kairi." Zei ze en ze wees op Kairi, "En dit is Stan." "Aangenaam." Zei Hert. "Kom, ik zal jullie voorstellen aan mijn vader en zusje." Hij liep hun voor door het dorpje en Rachel merkte dat ze aangestaard werden door de inwoners van het dorpje. Ze liepen langs de tentjes naar de grootste teepee, die zich in het midden van het kamp bevond.

Hij hield een stuk tentdoek voor hun open, en Rachel ging als eerst naar binnen. Ze kwam in een grote, kleurrijke ruimte, met veel spulletjes.

Op de grond zat een man, met een grote verentooi op zijn hoofd. Naast hem zat een meisje van ongeveer elf jaar oud.

"Ugh, Vader." Zei Hert en hij boog. De vader knikte.

"Er zijn nieuwelingen, Vader." Vervolgde Hert glimlachend. "Dit is Rachel." Zei hij en hij trok Rachel naar voren. Rachel boog, en toen ze weer rechtop stond zag ze dat het meisje ook boog, maar dan voor haar.

"Dit is mijn zusje, Tijgerlelie." Rachel glimlachte en Tijgerlelie glimlachte terug. De jongens en Kairi waren net binnen gekomen en die bogen nu ook.

"Gegroet, nieuwelingen." Zei de vader van Hert. "Mijn vader is het Opperhoofd van onze stam." Fluisterde Hert tegen Rachel.

"Gegroet, Opperhoofd." Zei Rachel en ze boog nog een keer. Het Opperhoofd glimlachte. "Wees welkom in ons midden." "Dank u." zei Rachel verlegen.

"Vader, u moet een Welkomsfeest organiseren!" zei Tijgerlelie. Het Opperhoofd glimlachte weer. "Dat is een goed idee, mijn dochter. Ligt de andere indianen in, zodat ze zich kunnen voorbereiden." Tijgerlelie knikte en verliet de tent. "Zoon, leid jij Rachel en de anderen door het dorp." "Ja, Vader." Zei Hert en hij boog voor zijn vader, voordat hij de tent verliet. De anderen bogen ook nog een keer en liepen toen de tent uit.

"We moeten het Peter vertellen." Riep Ietsie. "Ja." Zei de Tweeling instemmend. "Mag dat, Moeder?" vroeg Biets. Rachel knikte en de Slimme Jongens, plus Kairi en Stan, renden het kamp uit.

Rachel kreeg een hele leuke rondleiding, en Hert bleek een aardige jongen te zijn. Ze gingen naar zijn moeder, die bezig was een kleed te maken, en hij leerde haar armbanden maken.

Toen ze klaar waren, was die van Rachel helemaal mislukt, en die van Hert was heel mooi. Hert gaf zijn armband aan Rachel. "Wauw! Dankje!" zei Rachel, en ze deed de armband om. Ze keek er bewonderend naar.

Er klonk muziek. "Kom!" zei Hert, hij pakte haar hand en trok haar mee naar het feest.

POV Peter

Peter, de jongens en Kairi waren net op tijd in het indianendorp, want de muziek begon toen ze bij het kampvuur waren. Peter had gehoord dat Rachel een rondleiding heeft gehad van Hert. Hij keek om zich heen op zoek naar Rachel. Hij zag dat ze door Hert naar het kampvuur werd getrokken, en ze begonnen te dansen. Peter voelde zich jaloers worden, hij schrok, want hij voelde het bijna nooit.

Hij vloog naar Tijgerlelie toe. "Dansen?" vroeg hij. Tijgerlelie glimlachte vrolijk. Samen met Peter danste ze om het kampvuur heen. Af en toe keek Peter naar Rachel, die het naar haar zin had. Een keer ontmoetten hun ogen elkaar. Rachel glimlachte vrolijk naar hem, en hij glimlachte terug. Rachel boog naar Hert toe, en zei wat tegen hem. Hert keek naar Peter, en glimlachte. Rachel liep naar Peter toe, en vroeg; "Zullen we dansen, Vader?" Peter keek naar Tijgerlelie, die glimlachte, en naar haar broer toe liep. "Natuurlijk Moeder!" zei hij en hij boog. Rachel boog ook, en ze begonnen samen te dansen. Het werd langzaam donker. "Peter," zei Rachel. Ze danste nog steeds met Peter, die haar vragend aankeek. "Misschien moeten we naar huis." Zei Rachel. Peter keek haar geschrokken aan. "Maar je vindt het hier toch leuk?" "Ja, maar Stan is moe." Zei Rachel. Peter keek haar kwaad aan. "Dan hoef je toch niet per se naar huis?" vroeg hij. Rachel keek hem verbaast aan, en begon te lachen. "Ik bedoelde dat Stan naar jullie huis moet." Zei ze lachend. "Oh…" zei Peter opgelucht. Hij dacht dat Rachel bedoelde dat ze naar haar huis in Londen ging. Hij keek naar Stan, die enorm moest gapen. Hij grinnikte. "Ja, ik denk dat het voor hem een goed idee is." Rachel glimlachte. Peter voelde zijn hart bonzen. Rachel liep samen met Peter naar Stan, die met slaperige ogen hun aanstaarden. "Kom, je moet naar bed." "Maar ik wil nog niet naar bed…" protesteerde het jochie zachtjes. Rachel tilde hem op, en Stan sloeg zijn armen om haar nek. Hert kwam samen met Tijgerlelie aanlopen. "Gaan jullie weg?" vroeg hij. Rachel knikte. "Stan is nogal moe." Ze keek naar Stan, die al lag te slapen.

Hert grinnikte. "Nou, ik zie je later wel!" zei hij. Rachel knikte. "Bedankt voor dit leuke feest." Tijgerlelie glimlachte. "Graag gedaan!" zei ze vrolijk. Kairi kwam aanlopen. "Gaan jullie weg?" Rachel knikte naar Stan. Kairi grinnikte. "Oké, ik denk dat ik ook meega." Zei Kairi, en ze nam afscheid van een paar indianenmeisjes. De andere jongens renden naar Peter en Rachel toe. "Wat gaan jullie doen?" vroeg Ietsie. "We gaan terug naar de boom." Zei Rachel. Ze glimlachte naar Peter. "Dan gaan wij ook mee!" zei Bobby.

Ze namen afscheid van het Opperhoofd, en liepen naar de boom.

Binnen legde Rachel Stan neer op het bed, en ging naast hem liggen. Sommige jongens gaapten en ze gingen allemaal op de grond liggen. Peter liep naar zijn troon, en bleef naar Rachel kijken. Kairi ging aan de andere kant van Stan liggen.

Even later sliep iedereen behalve Rachel en Peter. Rachel haalde haar ketting te voor schijn en hield het hartje in haar hand. Ze keek er een paar tellen naar, en klikte het open. Ze glimlachte somber, en klikte het hartje weer dicht. Rachel keek naar de armband die ze om had. Het was Peter niet opgevallen dat ze een nieuwe armband had. Het printje kwam hem bekend voor. Hert gebruikte dat printje altijd. Hij voelde de jaloersheid opborrelen. Hij had Rachel als eerste wat moeten geven! Hij stelde zich voor om haar morgen wat te geven.

Hij keek naar Rachels ogen, en hij zag dat Rachel hem aankeek. Ze glimlachte naar hem, en hij glimlachte terug. Ze bleven elkaar een tijdje aankijken, totdat Rachel als eerste haar ogen sloot.

Review!