Hoofdstuk 5
POV Kairi
Toen Peter en Rachel uit de Holle Boom vlogen, was Kairi boos op ze. Waarom hadden ze haar achtergelaten? Hadden ze haar niet even mee kunnen nemen?
Zuchtend verliet ze de boom, doormiddel van de trap.
Ze slenterde door de donkere en dichte jungle heen. Wie had zij nou eigenlijk? Stan werd een van de Slimme Jongens en Rachel had Peter. Zij was alleen.
Ze hoorde af en toe geluiden, zoals apen en onbekende vogels.
Toen ze een slang hoorde bleef ze verschrikt staan. Links van haar in een boom, zat een gifgroene slang naar haar te loeren. Kairi keek er bang naar en liep snel verder.
Ze had werkelijk geen idee waar ze was. Ze was hier natuurlijk nog niet zo lang en alles leek hetzelfde.
Na een tijdje lopen zag ze dat de jungle bijna aan zijn einde was en er dan een strand volgde.
Ze wandelde naar het strand en zag hoe mooi blauw de zee was. Het zand had een lichte kleur en voelde zacht en warm aan. Ze deed haar schoenen uit en legde die aan de rand van de jungle.
Verder op stonden een paar grote rotsen op het strand. In een rij, stonden ze in het water. Het water kwam tot ongeveer drie meter onder de top.
Kairi besloot om op een van de rotsen te gaan zitten en naar het piratenschip te kijken, dat op een afstand rustig in het water dobberde.
Terwijl ze op de rots zat, ging de zon een beetje onder en werd het wat kouder. Ze rilde even.
"Hey! Wat zit jij hier alleen!"
Kairi draaide zich verschrikt om.
Een knappe, lange jongen met zwart haar en blauwe ogen kwam op haar af. Aan zijn kledij te zijn was hij een piraat, alleen was hij niet zoals je meestal hoorde van een piraat. Hij was... Schoon.
Hij grijnsde breed en ging naast haar op een rots zitten.
"Hallo, beauty, wat is je naam?"
Kairi ergerde zich nu al aan deze jongen, al was hij nog zo knap.
"Kairi." zei ze geërgerd en ze keek weer naar het water. Verderop zwom een zeemeermin, die enthousiast spetterde. De meermin zwaaide even en zwom toen verder.
"Aangenaam. Ik ben William." zei de jongen.
"Oké." zei Kairi. Wat moest ze anders zeggen?
"Jij bent nieuw hier in Nooitgedachtland, he?"
Kairi knikte.
"Je hebt toch een broertje en een oudere zus toch?" Kairi knikte weer.
"Heeft jouw oudere zus met Pan?" vroeg William. Hij probeerde nonchalant te klinken, maar het klonk meer nieuwsgierig.
Kairi haalde haar schouders op.
"Weet ik veel."
"Waarom heeft Pan jullie meegenomen?"
"Omdat wij dat wilden." zei ze schouderophalend. "En nou kappen met die irritanten vragen." voegde ze er geïrriteerd aan toe.
William lachte.
"Is goed. Ga je mij ook vragen stellen?"
Kairi haalde weer haar schouders op. Eigenlijk was ze wel een beetje nieuwsgierig naar deze vreemde jongen.
Net toen ze haar mond open deed om iets te zeggen stond hij op en zei: "Ik moet nu echt gaan. Leuk je ontmoet te hebben, Kairi."
Hij verliet rennend het strand en verdween in de jungle.
Kairi keek hem verbaast en met open mond na. Vreemd volk, die piraten.
POV William
"Je bent laat, zoon." zei Killian Jones, kapitein van de Jolly Roger II. "Ik wilde je spreken."
De kapitein ging Willam voor naar zijn kajuit en ging op zijn stoel zitten. William bleef staan en zijn vader keek hem aan.
"Ik heb eindelijk een manier gevonden om wraak te nemen op Pan."
Willam zuchtte. Zijn vaders plannen mislukte altijd.
"Heb je het meisje gesproken?" vroeg zijn vader. William knikte. "Heb je haar een beetje gecharmeerd?" William barstte bijna in lachen uit. "Een beetje..." Zijn vader keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Alleen maar een praatje gemaakt."
Killian keek hem tevreden aan. "Goed zo. Heb je nog wat gehoord over Pan?" "Het klopt dat ze hier nieuw is. En dat ze nog een broertje en zus heeft. Ze weet niet of Pan wat heeft met die oudere zus heeft, maar volgens mij hebben ze wel wat. Ze zijn hierheen gekomen omdat ze dat wilden." Hij zuchtte. Hij hield er niet van om alles te herhalen.
"Wat was je plan nou?" vroeg William ongeduldig. Killian keek hem verbaast aan. "Jij gaat ervoor zorgen dat dat meisje-" "Kairi." onderbrak William hem. "Kairi." knikte zijn vader. "Dat meisje Kairi gaat verliefd op je worden." William snoof. "Ja, ja. Dat weet ik dat zei je net ook al. Maar waarom?" Killian grinnikte. "Ik dacht dat je dat wel sneller door zou hebben, jongen." hij was even stil. William dacht na. Hij moest zeker wat krijgen met Kairi, zodat hij wist wat Pan van plan was. Toen hij dat tegen zijn vader, moest hij lachen. "Onder andere." zei Killian. "Maar ook zodat we weten waar Pan en z'n maatjes wonen." William keek hem niet-begrijpend aan. "Dan ontvoeren we zijn vriendinnetje, dan komt hij zeker op ons af."
William grijnsde. Dit plannetje kon best eens lukken.
"Dus," ging Killian verder, "moet jij goed je best doen, zoon. Een groot deel hangt van dat meisje af."
William dacht na. Kairi leek nogal geërgerd toen hij haar ontmoette. Misschien moets hij iets minder opdringerig zijn...
"Maar vader, hoe wilt u dan -" "Alles op zijn tijd, jongen." onderbrak Killan hem. William zuchtte. Hij vond het irritant als zijn vader hem maar een klein deel van het plan vertelde.
"Nou, wat sta je daar nog, zoon! Aan de slag!"
"Ja kaptein." Hij salueerde, iets te overdreven, en verliet zijn vaders kajuit.