Hoofdstuk 8

POV Rachel

Rachel was heel gelukkig. Peter was zo lief voor haar en ze vond het fijn in Nooitgedachtland. Er was niets dat ze miste van thuis. Misschien alleen Oma Jane, maar die zou begrijpen dat zij, Kairi en Stan hier waren komen wonen. Oma Jane had ervoor gekozen om terug te gaan naar haar broertje en moeder. En dat was maar goed ook, anders waren wij er nu niet geweest. Dacht Rachel terwijl ze een paar bessen van een struik plukte.

Alleen Kairi was een beetje vreemd aan het doen, maar Rachel wist zeker dat het wel weer goed kwam. En tot die tijd, zou ze gewoon een beetje extra op Kairi letten. Dat deden moeders toch?

Rachel klapte haar medaillon open en keek naar de foto van haar ouders. Ze wist dat je in Nooitgedachtland, je ouders zou kunnen vergeten.

Iedereen zei altijd tegen haar, dat ze op haar moeder leek.

Ze keek in een spiegel en toen naar de foto van haar moeder. Ja, ze leek een beetje op haar moeder, zag ze.

Ze sloot het medaillon weer.

"Hallo, Moeder!"

Peter kwam glimlachend naar haar toe vliegen. Hij haf haar een kus. Ze glimlachte naar hem.

"Wat eten we vanavond?" vroeg hij, met een blik op de mand met bessen.

"Iets met bessen." zei Rachel mysterieus glimlachend. Peter lachte ook.

"Hebben de Slimme Jongens en jij vlees of iets dergelijks?" vroeg Rachel terwijl zij naar huis liep en peter vloog.

"Dat verteld Stan wel! Hij was zo blij. Eet Kairi mee?"

Het werd bijna normaal dat Kairi er niet meer was met eten. Maar zoals Peter het zei, klonk het alsof Kairi niet bij hun woonde.

"Ik ga uit van wel. Misschien is ze al thuis." zei Rachel.

Rachel liep de Holle Boom in, terwijl Peter naar binnen vloog.

Kairi was binnen op het bed met haar mobieltje. Ze keek niet op toen Rachel binnen kwam.

"Hoi, Kairi!"

Kairi mompelde wat.

Rachel zuchtte.

"Wat is er, Kairi?" vroeg ze bezorgd.

Kairi haalde haar schouders op en bleef tikken op het schermpje.

Rachel hoorde dat Peter op zijn panfluit speelde. Kairi keek even op, maar begon toen weer te tikken.

Rachel begon zuchtend aan het eten.

"Hè nee he!?" riep Kairi plotseling.

Rachel draaide zich snel om.

Kairi smeet haar mobiel op de grond.

"Kairi! Laat me niet zo schrikken zeg! En waarom gooi je je mobiel op de grond? Die heb je van papa."

Kairi pakte snel haar mobiel op.

"Hij is leeg."

"En dan gooi je hem op de grond?" vroeg Rachel met opgetrokken wenkbrauw.

"Klaarblijkelijk." mompelde Kairi. "Zal ik helpen met koken?"

Rachel schudde haar hoofd.

"Maar je kan wel wat champignons of zoiets plukken voor vanavond."

Kairi stond op.

"Oké, dan ga ik maar iets nuttigs doen."

"Kairi, gaat het wel?"

Kairi liep zonder te antwoorden weg.

Rachel zuchtte voor de zoveelste keer vandaag.

POV Kairi

Soms werd ze helemaal gek van haar oudere zus. Ze mocht zich dan zorgen maken, maar ze moest zich niet zo met haar zaken bemoeien. Zij had Peter toch?

Kairi liep door het bos en botste tegen iemand aan.

"O, hey Kairi!"

Kairi keek op. William stond lachend tegenover haar.

"Hoi, William." zei Kairi en ze merkte dat ze bloosde.

"Het spijt me van de vorige keer. Ik wist dat je het lief bedoeld had." zei ze.

Hij schudde glimlachend zijn hoofd.

"Ik moet sorry zeggen! Ik had je niet moeten kussen. Om het goed te maken, heb ik wat voor je."

Hij graaide wat in zijn zak en haalde er toen een zilveren ketting uit. Hij deed hem bij haar om en Kairi pakte het hengsel dat eraan zat vast. Het was een kleine, zilveren, versierde schedel. De ogen waren van schitterende saffieren. Het was mooi, heel mooi.

"Ik... Ik..."

William lachte.

"Dus je vind het mooi?"

Zonder er verder nog overna te denken, kuste Kairi hem. Hij was verbaast, maar legde naarna zijn hand in haar nek en zoende terug. Het was een zachte kus, die Kairi deed dromen en ze voelde zich verliefd.

Toen ze elkaar loslieten, glimlachte William tevreden.

"Ik moet nu weer weg. Zal ik je nog een keer komen opzoeken?"

Kairi dacht na. Rachel zou beslist niet blij zijn met deze relatie. Rachel zei altijd dat Piraten niet te vertrouwen waren.

"Nee, we kunnen gewoon elke dag bij het Meerminnenmeer afspreken." stelde Kairi voor. William knikte.

"Oké, dag schoonheid."

Hij drukte een kus op haar wang en liep het bos uit.

POV William

Yes, het was gelukt. Hij had Kairi voor zich gewonnen. Nu nog de schuilplaats ontfutselen...

Zijn vader zou trots zijn op de voorderingen. Wat zijn meisjes toch dom en naïef...

Hij liep naar zijn roeibootje en roeide naar het grote schip, waar de andere piraten hem op het dek hielpen.

"Waar is de kapitein?"

"In zijn kamer." antwoordde Clu, de piraat die voor de orde zorgde op het dek.

William klopte aan bij zijn vaders kajuit en liep naar binnen.

"Ah, zoon. Al voorderingen met dat meisje... Wat was haar naam... Kay?"

"Kairi, vader, en ja. Ze vertrouwd me en is verliefd. Vandaag kuste ze me."

Killian ging tevreden achterover leunen.

"Mooi zo. Alleen nog de schuilplaats ontdekken, het vriendinnetje van Peter ontvoeren en dan... Zit peter in de val!" zei hij triomfantelijk.

"Vader, waarom wilt u wraak op Pan?"

"Door zijn stomme spelletjes is mijn vader om het leven gekomen, jouw moeder dood en misschien word hij ook wel ons einde, jongen."

William ging even zitten. Was door Pan zijn moeder dood? En opa Haak?

"Hoe... Hoe heeft Pan..."

"Je moeder vermoord? Nou heel simpel. Jij was geboren. Pan en zijn maatjes waren aan het... Klooien met vuur en de hut vatte vlam. Je moeder heeft jouw kunnen redden, maar net toen ze zelf naar buiten wilde, kwamen er balken naar beneden."

Hij schudde verdrietig zijn hoofd.

"Maar u was er niet bij, dus hoe weet u dit? En waarom staat de hut er nog steeds?"

Killian schudde zijn hoofd weer.

"Vragen, vragen. Ik zal ze beantwoorden. Een van de bemanningsleden heeft alles zien gebeuren. Hij was op het strand en zag het vuur. Toen hij aankwam bij de hut, zag hij Pan met vuur en een van die jongens stak de hut in brand. Ze gingen snel weg en toen het bemanningslid dichterbij kwam, schoof je moeder jouw uit de hut en stortte het huis in."

"En-" "Waarom de hut er nog steeds is? Omdat hij vroeger groter was! Nadat jij eruit was, begonnen elfjes en het bemanningslid het vuur te doven."

Hij zuchtte.

"Een groot deel van was afgebrand, maar het deel dat er nog staat, dus niet. Ik heb er een paar meubels in laten zetten en zo kon jij erin leven. Die vrouw die je verzorgde was Lattha. Ze was de vrouw van een van de bemanningsleden."

"O." zei William. Dat was het enige wat hij kon uit brengen. Zoveel dingen had hij niet geweten. 17 jaar lang had hij geleefd in één grote leugen.

"Ik ga, vader."

"Waarheen mijn jongen?" "Naar buiten. Naar de hut."

Killian knikte.

William verliet de kajuit.

"Vergeet niet dat meisje te versieren!" riep Killian hem na.